Ermikles Epafroditos

Hymn to Pan by Kabeiros

2010-07-23T09:58:00.000-07:00

Chrześcijanie wciąż palą!

2010-07-23T09:45:00.000-07:00

IT IS SHAMEFUL!!! This is a picture of the burned house of Mr. Socrates Christodoularis who lives in Attica. The house has been set on fire, because he worships the old gods, which appears to be inadmissible for some people who dare call themselves Christians. In the original album, underneath the picture is written: ΚΑΠΟΤΕ ΕΚΑΙΓΑΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ...ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΚΑΙΝΕ ΑΚΟΜΑ...ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ which is: once they never burned the books...now they still burn...with the houses!!!

Kantypowicz o udziale w pogańskich kultach

2010-05-29T02:03:00.000-07:00

Człowiek ochrzczony, który bierze udział w pogańskich kultach, podejmuje bardzo poważną decyzję porzucenia Chrystusa i Jego Kościoła.

o. Kantypowicz

Napisz do prezydenta Obamy z żądaniem zniesienia wiz dla Polaków!

2010-04-13T09:53:00.000-07:00

... see you later, Poles.

Prezydent państwa, za którego interesy z poświęceniem najwyższej ofiary życia krwawią nasi żołnierze w Iraku i Afganistanie wciąż nie zniósł wiz dla obywateli Państwa Polskiego! Ciągle nie ma czasu dla Polski i Polaków - doskonałych zawsze w walce o cudze, a nie własne, interesy. Dość już tego!

Napisz do prezydenta Obamy z żądaniem zniesienia wiz dla Polaków! "...We believe that Poles deserve better treatment. Thus, we appeal that visa requirements for Polish citizens be waived and that Poles be allowed to travel to the United States without fear of humiliation...".

http://www.ny.pl/index.php?o=letter

Koniecznie skopiuj tę wiadomość i przekaż dalej! Dość poniżania Polski i Polaków!

HYPATIA - OFIARA WOJUJĄCEGO KOŚCIOŁA. PREMIERA FILMU "AGORA"

2010-03-04T09:16:00.001-08:00

12 marca wchodzi na ekrany naszych kin film pt. „Agora” Alejandro Amenábara. Obraz ten już spotkał się z ostrym atakiem fundamentalistycznych środowisk chrześcijańskich na całym świecie. Zdaniem religijnych fundamentalistów film ten jest wybitnie antychrześcijański, „rozpowszechnia bowiem negatywne stereotypy na temat chrześcijan i ich religii”, która była i jest przecież religią „miłości bliźniego”. Tymczasem chrześcijanie w filmie hiszpańskiego reżysera przypominają stado bezmózgich i krwiożerczych fanatyków kochających wyłącznie siebie i nienawidzących wszystkich inaczej wierzących i myślących, a zwłaszcza ostatnich, wyjętych spod prawa, pogan, a nawet „starszych braci w wierze” - żydów. Dodajmy, iż „Agora” to nie jakieś – choć także niemiłe Kościołowi – przygody Harry’ego Pottera i nierealny świat niewinnej magii i fantazji, ale obraz osadzony w realnej rzeczywistości tyle, że sprzed 1600 lat. „Agora” to film przejmujący i przerażający zarazem, ukazuje bowiem czasy wewnętrznej wojny w państwie rzymskim, kiedy na arenę dziejową wkroczyło zwycięskie – za sprawą rzymskich biskupów i cesarzy – chrześcijaństwo.

Kim była bohaterka filmu Hypatia?

Film opowiada o tragicznych losach starożytnej Aleksandrii (miasta greckiego założonego przez Aleksandra Wielkiego w Egipcie) oraz najsłynniejszej kobiety tego miasta, Hypatii, która była bodaj najświatlejszą, najbardziej uczoną kobietą schyłku starożytności. Uczona – filozof (neoplatonik), matematyk i astronom (legenda przypisuje jej wynalezienie astrolabium, czyli przyrządu astronomicznego używanego w nawigacji do początku XVIII w., i areometru) z IV i V wieku n.e. Hypatia (w jej rolę wcieliła się brytyjska aktorka Rachel Weisz) - córka ostatniego dyrektora Biblioteki Aleksandryjskiej Teona. Nie była chrześcijanką, ale też nie mogła być praktykującą poganką. Przecież około pół wieku wcześniej (w 353 r.) ukazał się edykt cesarza Konstancjusza skazujący na karę śmierci za każdy rodzaj składania ofiar i „bałwochwalstwa”; a rok później kolejny edykt tego cesarza nakazywał zamknięcie wszystkich pogańskich świątyń. Część z nich sprofanowano i zamieniono na burdele i kasyna. Mało tego odbywały się też egzekucje kapłanów pogańskich, a także pierwsze podpalenia bibliotek ściśle związanych z miejscami zakazanych przez chrześcijan kultów w różnych miastach Imperium. W 356 r. nowy edykt tego antypogańskiego cesarza nakazywał zniszczenie wszystkich świątyń pogańskich i egzekucję wszystkich „bałwochwalców”. Chyba mało kto wie, ale już w 359 roku w Scytopolis na terenie Syrii, powstał pierwszy w świecie obóz śmierci - miejsce tortur oraz śmierci - dla aresztowanych pogan z terenów całego Imperium – zorganizowany przez … chrześcijan (Hitler jako zawsze wierny syn Kościoła katolickiego mógł czerpać inspirację z tych pierwszych miejsc kaźni – chrześcijańskich obozów zagłady). W końcu zgodnie z zarządzeniem cesarza Teodozjusza – tzw. edykt tesaloński – od 380 roku na terenie Imperium Rzymskiego nie można było – pod groźbą kary śmierci – wyznawać i praktykować innej religii niż katolicka. Ostatni najświatlejsi obywatele państwa rzymskiego, tacy właśnie jak Hypatia i jej ojciec, którzy pomimo przymusu, ale wbrew swej wierze, swojemu światopoglądowi i sumieniu, nie chcieli być katolikami, byli wciąż szykanowani, prześladowani, a nawet bezkarnie mordowani.

Film i fakty historyczne

Film „Agora” nie jest fikcją czasów rzymskich w rodzaju hollywoodzkiego „Gladiatora”; a wręcz przeciwnie: w największym „wolnym kraju” świata, tj. USA ze względu na swój zgodny z prawdą historyczną „antychrześcijański” charakter ma nawet problemy z dystrybucją(!). Podobnie rzuca się kłody pod nogi jego dystrybutorom we Włoszech, gdzie film wciąż nie jest dystrybuowany! Z pewnością „Agora” to nie komercyjny i niby historyczny chłam robiony pod żądną krwi publiczkę, obżerającą się podczas seansu kukurydzą popijaną colą. Reżyser i autor scenariusza (wraz z Mateo Gilem) Alejandro Amenábar zadbał o to, jak mógł najbardziej. Dzięki temu film niesie ze sobą głębsze i ponadczasowe przesłanie. Hiszpańsko-maltańska produkcja opowiada o wydarzeniach historycznych, a nie legendarnych, które rzeczywiście miały miejsce w IV i V wieku po narodzeniu Chrystusa w największym ówcześnie państwie Europy, Afryki i Azji, tj. Imperium Rzymskim.

Trwający niecałe dwie godziny obraz podzielony jest na dwie części. Akcja pierwszej rozgrywa się w 391 roku. Ówczesna Aleksandria zamieszkana była przez chrześcijan i pogan, którzy byli w mieście na długo przed tym, zanim pojawili się głosiciele „dobrej nowiny”; choć mało kto zwraca na to uwagę. Poganie skupieni byli wokół ośrodka intelektualnego, jakim była Biblioteka i znajdująca się przy niej świątynia Serapisa. Chrześcijanie natomiast byli raczej biedni, niepiśmienni i skupieni wokół agresywnych bojówkarzy (parabolanie) i demagogów - ulicznych kaznodziei, którzy wieszczyli rychłe nadejście Pana i Królestwa Bożego. Film ukazuje, jak wyznawcy krzyża wciąż podgrzewają atmosferę, nawołując do rozprawy z czcicielami demonów, czyli poganami, oraz żydami. Ojciec Hypatii nie znosi jednak chrześcijan zwłaszcza po tym, jak zobaczył na własne oczy, kiedy omal nie spalili oni żywcem aleksandryjskiego poganina na miejskiej agorze. Znaleziony potem przez niego w domu krzyż staje się przyczyną domowej chłosty ulubieńca Hypatii i zakochanego w niej niewolnika Dawosa… Na nic zdały się prośby Hypatii; jej ojciec po tym, co zobaczył na agorze, pozostał nieubłagany. Teon nie chciał mieć wśród swoich poddanych żadnych wyznawców krzyża.

Tymczasem w Aleksandrii wciąż narasta napięcie. Wykładająca astronomię w Bibliotece Hypatia, stara się, jak może, złagodzić wzajemne pretensje i uprzedzenia. Sama nie ma żadnych uprzedzeń – na jej zajęciach uczestniczą zarówno zdecydowani chrześcijanie (nawet przyszły biskup Cyreny Synezjusz), jak i zwolennicy dawnego – ustanowionego przez przodków – porządku. Kiedy jednak chrześcijanie z poduszczenia biskupa Teofila zaczynają profanować posągi bogów na miejskiej agorze, wyśmiewając się z wyobrażeń Bogiń i Bogów, którzy mają oczy, ale nie widzą, mają usta, ale nie mówią, dochodzi do tumultu i rękoczynów. Chrześcijański motłoch zyskuje jednak liczebną przewagę i rozpoczyna się oblężenie Biblioteki. Zatarg załagadza dopiero interwencja cesarza Teodozjusza. Na mocy cesarskiego dekretu „wybacza się buntownikom” (mowa oczywiście o poganach), którzy w zamian za ten akt łaski muszą opuścić Bibliotekę. Widzimy wstrząsającą scenę próby ratowania dziedzictwa intelektualnego i kulturowego nagromadzonego w ciągu ponad 700 lat! Obrońcy Biblioteki uciekają tylnymi drzwiami, jednocześnie próbują wynieść ze sobą jak najwięcej bezcennych zwojów. Z drugiej strony naciera skandujący „Alleluja” i uzbrojony w krzyże tłum, który po wdarciu się do gmachu rozpoczyna burzenie posągów i palenie (jak wskazują historycy - 700 000!) zgromadzonych w Bibliotece zwojów. Jeszcze w tym samym roku ukazuje się edykt cesarza Teodozjusza zabraniający pod surowymi karami sprawowania pogańskich kultów. Pierwszą część filmu zamyka wzruszająca scena – Hypatia po ocaleniu jedynie kilku z setek tysięcy zwojów nadal prowadzi w domu swoje obserwacje i badania astronomiczne. W tym samym czasie wyznawcy krzyża siedzący na schodach zamienionej w oborę Biblioteki, patrząc się w gwiazdy toczą całkiem infantylną, zupełnie nienaukową rozmowę o naturze Ziemi, dla niektórych płaskiej, oraz nieba na kształt skrzyni…

Ojciec Cyryl (πάπας Αλεξανδρείας Κύριλλο) - duchowy sprawca bestialskiego mordu

Druga część filmu rozgrywa się w roku 415. W mieście pozostali już tylko nieliczni i niezłomni poganie. Wszyscy oportuniści przyjęli religię fanatycznych mnichów, kapłanów i biskupów; tylko bowiem jej wyznawanie umożliwia jakąkolwiek karierę w nowym, katolickim Cesarstwie. Nawet ostatni pogańscy dostojnicy, zasiadający w radzie miejskiej, będą musieli przyjąć chrzest, jeśli chcą zachować swoje stanowiska…

Tymczasem biskupem Aleksandrii zostaje fanatyczny, ale przy tym wielce zamożny biskup Cyryl („właściciel floty zbożowej i rozległych posiadłości w głębi kraju koptyjskiego” Hans von Campenhausen „Ojcowie Kościoła”, s. 129). Od razu przystępuje do rozprawy ze „starszymi braćmi w wierze” - aleksandryjskimi żydami. Kiedy zaatakowani przez zwolenników Cyryla stawiają opór, dochodzi do ich pogromu i wygnania pozostałych z miasta. Sen z powiek spędza jeszcze biskupowi Cyrylowi owa „bezbożna czarownica” Hypatia. Dzięki przyjaźni ze swoim dawnym uczniem, a obecnie prefektem miasta Orestesem, jest wciąż chroniona przez zbrojną eskortę. Gdy po pogromie żydów Orestes – jako prefekt miasta i przedstawiciel ówczesnego państwa – postanawia ukrócić panującą w mieście katolicką anarchię, i usunąć Cyryla, ten podczas mszy nawołuje do rozprawienia się z Hypatią. Chce zapewne w ten sposób zemścić się na Orestesie. Uderza więc w osobę, którą kocha znienawidzony przez niego prefekt. Potem następuje to, co opisuje naoczny świadek tamtych czasów, chrześcijański historyk Sokrates Scholastyk, który w swojej „Historii Kościoła” twierdzi, że Hypatię zamordowano z uwagi na jej osobiste przymioty i działalność. O Hypatii pisze on tymi oto słowy:
Żyła w Aleksandrii pewna niewiasta imieniem Hypatia, była ona córką filozofa Teona. Udało jej się osiągnąć tak wysoki stopień wykształcenia, że przewyższała współczesnych sobie filozofów, stała się kontynuatorką wznowionej przez Plotyna filozofii platońskiej i potrafiła wykładać na prośbę zainteresowanych wszelkie, jakie by nie były, doktryny filozoficzne. Dlatego też garnęli się do niej zewsząd ci, którzy chcieli się poświęcić nauce filozofii. Ze względu na zmuszającą do szacunku szczerość i swobodę wypowiedzi, którą zapewniło jej posiadane wykształcenie, umiała mądrze występować także i wobec przedstawicieli władzy; i nie potrzebowała się wstydzić, kiedy się pojawiła wśród mężów: wszyscy nie tylko szanowali ją dla nieprzeciętnej roztropności, ale nawet czuli się onieśmieleni. Otóż tym razem przeciwko niej uzbroiła się zawiść. Ponieważ bowiem dość często spotykała się z Orestesem, fakt ten skłonił ludzi ze sfer kościelnych do wysunięcia oszczerczego oskarżenia, że to właśnie ona stoi na zawadzie i sprzeciwia się nawiązaniu przyjaznych stosunków pomiędzy Orestesem a biskupem Cyrylem. Tak więc ludzie porywczego usposobienia, którym przewodził niejaki Piotr, lektor, umówiwszy się między sobą upatrzyli moment, kiedy owa niewiasta wracała skądś do domu, i wyrzuciwszy ją z lektyki zawlekli pod kościół zwany Cezarejon; tu zdarłszy z niej szaty zabili ją odłamkami skorup. Następnie rozszarpawszy ciało na sztuki poznosili poszczególne części na miejsce zwane Kinaron i spalili w ogniu.

Tak pisze historyk. Natomiast napisy końcowe filmu uzupełniają tę historię o dalsze fakty: Cyryl, wpływając na fanatyczny tłum, doprowadza w końcu do obalenia i wygnania znienawidzonego prefekta Orestesa. Co ciekawe po śmierci ów „obrzydliwie bogaty” i nawołujący do pogromów oraz bratobójstw biskup zostaje ogłoszony… świętym, doktorem i ojcem Kościoła!

Tak też Kościół zaczął wraz z nim (oraz ze św. Ambrożym) triumfować nad państwem – aż do naszych dni…

Warto jeszcze wspomnieć, że autorzy scenariusza dopisali do tej prawdziwej historii godny uwagi i ciekawy wątek. Co prawda niehistoryczny, ale zupełnie prawdopodobny. Bo tak naprawdę nie wiemy, czy rzeczywiście nie mógł on mieć wówczas miejsca. W noc przed śmiercią Hypatia dokonuje pewnego odkrycia naukowego - astronomicznego. Nie powie jednak o tym nikomu, a następny uczony do podobnych wniosków dojdzie dopiero za tysiąc dwieście lat! Obrazuje to, jakie straty dla nauki przyniosła bezsensowna i okrutna śmierć z ręki fanatycznego motłochu uczonej Hypatii i innych światłych ludzi tamtego okresu. Trudno nawet ocenić, jakie przyniosło to straty dla kultury ogólnoludzkiej i nauki. O ile też lat zahamowało to postęp nauki. Dzisiejszy Kościół z pewnością nie zgodzi się z naszym spostrzeżeniem, iż wraz ze spaleniem pogańskiej Biblioteki Aleksandryjskiej i 700 000 zwojów, które ona mieściła, następują prawdziwe ciemne wieki w dziejach świata. Sprawdziły się słowa prawodawcy chrześcijaństwa, że „kto mieczem wojuje od miecza ginie”. Po dwustu latach chrześcijańska już Aleksandria padła łupem wyznawców Allacha, tj. Arabów (641 r.), Kościół dominujący i panujący musiał opuścić Aleksandrię na zawsze, a duchowy następca św. Cyryla kalif Omar I znowu kazał spalić, tym razem chrześcijańskie już, zwoje aleksandryjskiej biblioteki…

http://www.bibalex.org/English/Overview/overview.htm

Ku pokrzepieniu serc warto dodać, że Biblioteka Aleksandryjska (Bibliotheca Alexandrina) w muzułmańskim już Egipcie odżyła znowu po ponad 1600 latach (w 2003 roku) i to mniej więcej w tym samym miejscu! Dziś rzecz jasna nowa Biblioteka Aleksandrii, i jej duma z betonu, stali i szkła (zob. zdjęcie powyżej), jest już całkiem nowoczesna i w pełni skomputeryzowana. Ale Biblioteka ta powstała na nowo tylko dzięki nieśmiertelnej niczym Bogowie tradycji pozostawionej przez ich wyznawców, takich jak pogańska męczennica Hypatia i jej ojciec Teon. Bez tej tradycji nie byłoby przecież wątku, do którego by można nawiązać po ponad szesnastu stuleciach.

„Agora”

Produkcja: Hiszpania, Malta [2009]

gatunek: Dramat historyczny

czas trwania: 126 min.

od lat: 15

reżyseria: Alejandro Amenabar

scenariusz: Alejandro Amenabar, Mateo Gil

O fałszywych religiach i fałszywym konserwatyzmie Jacka Bartyzela

2010-03-04T09:10:00.000-08:00

Jacek Bartyzel to znany konserwatysta. I dzięki takim jak on konserwatyzm kojarzy się niestety ze skrajnym obskurantyzmem i moheryzmem. Ostatnio udzielił wywiadu dla „Rzeczpospolitej’ (aż dziw, że traktują go tam tak poważnie). Wywiad ten daje nam pewne wyobrażenie o tym, w świecie jakich idei żyje sobie pan Jacek. Według niego Salman Rushdi, autor słynnych „Szatańskich wersetów”, w swoich książkach nie uprawia krytyki religii, ale ją lży. Co prawda wg Bartyzela „rzecz dotyczy religii fałszywej, ale w tej sprawie chrześcijanie mogą zazdrościć muzułmanom, gdyż oni potrafią bronić tego, co uważają za prawdę”. Chrześcijanie oczywiście mogą zazdrościć muzułmanom, że ci w imię swej „fałszywej religii”, jak ją określa Bartyzel, nie tylko grożą śmiercią, ale nawet wykonują wyroki śmierci! „Chrześcijaństwo też potrafiło bronić się w ten sposób – uświadamia czytelników Bartyzel. W przeszłości niejeden bluźnierca, albo przynajmniej jego dzieło, spłonął na stosie”. Bartyzel żałuje jednak, że „religia katolicka została wypchnięta ze sfery publicznej i jest uważana za rzecz prywatną, więc nie ma już takiej możliwości (tj. palenia pogan i heretyków, tudzież homoseksualistów – przyp. mój Ermikles)”.

Bartyzel w ciasnocie swojego umysłu nie zauważa nawet, że jest takim samym konserwatystą, jakimi byli do niedawna byli prominenci ZSRR i Polski Ludowej. Określano ich jako beton partyjny – twardogłowi konserwatyści. Bartyzel jest też tego typu pseudokonserwatystą – konserwuje bowiem nie naturalny porządek, ale rewolucję judeochrześcijańską, która ów naturalny porządek w Europie wywróciła do góry nogami. Naturalnie konserwatyzm Bartyzela nie wykracza przed rok 380, kiedy to katolicyzm stał się religią panującą w Imperium Rzymskim. Dziwny to zatem konserwatyzm. Pan Jacek nie chce wiedzieć, że dla Rzymian wiernych Tradycji to właśnie katolicyzm, i chrześcijaństwo w ogóle (nawet w wersji Ariusza), był religią fałszywą. I co tu dużo mówić - żydowskim zabobonem. Bo kim dla Rzymian byli pierwsi chrześcijanie? „Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Pilatusa; a przytłumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnął, nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko co potworne albo sromotne zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników” — pisał Tacyt. Na początku II w. Tacyt odnotował (Ann. XV 44), że za panowania Tyberiusza założyciel religii chrześcijańskiej został skazany na śmierć przez namiestnika Judei Pontiusa Pilatusa. Dla tego Rzymianina chrześcijanie to wyznawcy odrażającego, przywleczonego ze wschodu, żydowskiego zabobonu (superstitio), których cechuje „nienawiść do rodzaju ludzkiego” (odium humani generis), dlatego należy ich zbijać. Jezus jest dla niego skazanym wyrokiem rzymskiego namiestnika twórcą owego zabobonu.

Jeśli więc ów „konserwatysta” Bartyzel mówi o dawnych czasach, niech nie zapomina, że i on w tych czasach byłby skazany na ukrzyżowanie lub pożarcie przez lwa za odium humani generis i nieposłuszeństwo autorytetowi władzy (taki to z niego pożałuj się Boże konserwatysta!).

Zachodni świat starożytny – zanim pojawiło się chrześcijaństwo ze swoimi obcymi Europie bliskowschodnimi ideami (m.in. skrajnej nietolerancji wyznaniowej) i wiarą w jednego tylko Boga – hołdował pięknej idei senatu i ludu rzymskiego: Deorum offensae Diis curae (Niech sami Bogowie troszczą się o obelgi wyrządzone Bogom). Świadczyło to o głębokiej wierze w boski porządek, boską sprawiedliwość (łac. iustitia, grec. dike), potęgę i autorytet Bogów, których przecież nie może znieważyć jakikolwiek śmiertelnik w swojej bezmiernej chyba tylko głupocie. Kim bowiem wobec Nieśmiertelnych Bogów jest człowiek? To tylko przecież proch po śmierci na wietrze rozsypany... Jakiemu więc Bogu mógłby zaszkodzić najpotężniejszy nawet człowiek? Czy jest taki Bóg? Cóż, kiedy tej wspaniałej, olimpijskiej idei nie mogli już dostrzec, bo była dla nich chyba za wysoko, a tym bardziej pomieścić w swoich ciasnych umysłach, zarówno judeochrześcijanie, jak i muzułmanie.

Nieustający triumf mitologii żydowskiej

2010-02-08T14:39:00.000-08:00

Wciąż żyjemy w kręgu żydowskiej mitologii. Od najmłodszych lat słuchamy baśni o Adamie i Ewie oraz „drzewie poznania”; wiecznym przeciwniku Boga Ojca i człowieka, czyli Szatanie i jego demonach; o dobrych demonach, czyli aniołach; o Kainie i Ablu; arce Noego; narodzie wybranym przez Boga (jakby żydowski Bóg Ojciec, Jahwe, był zwolennikiem jakiegoś rasizmu i apartheidu pomiędzy ludźmi - z podziałem na wiernych i niewiernych).
Żydowska mitologia i święte pisma żydowskie tak zdominowały nasze życie, że zyskały sobie rację bytu jako mityczna, co prawda, ale jednak rzeczywistość. Dlatego inteligentny i wykształcony człowiek zwykle wierzy w bajkę o fatalnym trójkącie, tj. o Adamie, Ewie i Szatanie - jakby była to prawda, tyle że bardzo odległa w czasie. Ba, ta bajka jest podstawą, fundamentem wierzeń, całych systemów religijnych rozmaitych sekt i kościołów chrześcijańskich (każda sekta to taki nierozrośnięty jeszcze kościół)! Do tych fundamentalnych bajek są dopowiadane kolejne bajki… Tak też powstały i wciąż się tworzą nowe religie oparte na „świętych księgach żydowskich” – Starym i Nowym Testamencie. Wyznawcy tych systemów religijnych święcie wierzą, że Biblia jest… dziełem Boga, że świat czasowo tylko znajduje się pod władzą przeciwnika Pana Boga – Szatana i nadejdzie w końcu czas panowania Boga – Królestwo Boże na Ziemi. Stąd też wszelka dyskusja nad prawdziwością Biblii wydaje się nie na miejscu. Bo jakżesz można poddawać w wątpliwość słowo samego Pana Boga? Tylko Szatan, czy jakiś zły demon, mógłby wpaść na taki pomysł!
Pozorna tylko słabość politeizmu bierze się stąd, że politeizm nie ma żadnej księgi świętej, podyktowanej przez Boga samego, czy jego anioła, jakiemuś „wybranemu” przez tegoż Pana Boga Ziemianinowi z "ludu (także) wybranego". Religia politeistyczna jest bowiem religią Natury. Nigdy nie stawia się w opozycji do naturalnych skłonności i popędów ludzkich, nie uważa ich bowiem za "pokusy szatańskie", "pokusy Złego", ale za dobrodziejstwo - dar Bogów i Natury. Nie zna też pojęcia grzechu pierworodnego, co najwyżej mówi o ludzkiej bucie i głupocie, które prowadzą do nieszczęść na tym świecie. Obcy też jej jest szowinizm gatunkowy charakterystyczny dla „religii księgi”. Stąd też nieśmiertelną duszę wedle tzw. religii objawionych mają tylko ludzie - homo sapiens, ale już nie inne hominidy (np. neandertalczycy, którzy żyli na Ziemi ok. 200 000 lat i wyginęli ok. 24 500 lat temu), tym bardziej inne zwierzęta (np. szympanse, które mają z nami wspólne aż 98% genotypu. Zaledwie 2% innych genów wyznawcom „prawdziwych religii” wystarczy, żeby nie mieć już żadnej duszy!). Dlatego też nasza nacechowana biblijnym antropocentryzmem cywilizacja, nawet w wersji laickiej, zbudowana na fundamencie biblijnych mitów, wpoiła w nas swoisty szowinizm gatunkowy. I jest on tak „wszechobejmujący — jak zauważył angielski biolog Ryszard Dawkins — że aborcja jednej ludzkiej zygoty (których większość i tak ulega spontanicznemu poronieniu) wzbudza więcej niepokoju moralnego i oburzenia niż wiwisekcja dowolnie dużej liczby dorosłych i inteligentnych szympansów!".
Podczas gdy żydowska mitologia święci triumfy, dominuje niemal na całym świecie: czyta się ją w kościołach i wykłada w zborach; opiera się na niej całe systemy etyczne, a nawet obyczaje seksualne (ponoć Jahwe brzydzi się homoseksualizmem, jak mówi biblia. Ciekawe tylko, że jako Stwórca życia na Ziemi dopuścił w ogóle istnienie w naturze takich homoseksualnych - bo i genetycznie zaprogramowanych - osobników, zarówno wśród ludzi jak i zwierząt. Stwórca z żydowskiego mitu, jak widać, brzydzi się tym, co sam w końcu stworzył). Mity religii politeistycznych – naszych europejskich przodków – zostały sprowadzone wyłącznie do świata bajki i baśni. Nikt już ich bowiem na poważnie nie interpretuje, nie bada z podobnie nabożnym szacunkiem, jak mity i bajki judeochrześcijańskie. Europejska teologia politeistyczna jest tylko reliktem "bajecznej przeszłości", przetrwała co prawda tu i ówdzie, ale w szczątkowej tylko postaci, np. w pismach teologicznych Proklosa. W najlepsze za to rozkwita teologia oparta na "naukach biblijnych" - mitach i baśniach Starego i Nowego Testamentu. Choć mity religii naszych przodków tlą się jeszcze w podświadomości i świadomości przeciętnego Europejczyka, nikt jednak po „pogańsku” nie twierdzi, że na początku nie było żadnego boga, ale chaos (co okazuje się być bliższe prawdy naukowej niż owa „prawda biblijna”). Przeciętny zjudaizowany Europejczyk, Amerykanin czy Australijczyk wierzy jednak głęboko, że na początku był Pan Bóg, Jahwe, co w sześć dni stworzył świat, a potem raj dla Adama i Ewy, którzy dopiero za sprawą zbuntowanego anioła – Szatana – popadli w „śmiertelny grzech pierworodny”. W micie o Adamie i Ewie, jabłku i Szatanie w postaci węża, wciąż triumfuje mitologia żydowska, która na 2000 lat zdominowała nie tylko naszą rodzimą mitologię, ale i religię, system etyczny, moralność i obyczaje. Wedle tej żydowskiej mitologii świat znajduje się wciąż pod panowaniem Szatana, jego rozmaitych struktur, złych ludzi i demonów. (Nawet i ja, choć w Szatana w ogóle nie wierzę – jest on bowiem postacią nie z mojej bajki – jestem podobno pod jego wpływem!). Dlatego też wyznawcy "prawdziwej religi" są tylko gośćmi na tym świecie, nie przywiązują większej wagi do rzeczy przemijających (bo przecież "wszystko to marność nad marnościami"), a prawdziwe życie, "wieczne", zaczyna się dla nich dopiero... po śmierci - w królestwie Pana Boga, jego aniołów i świętych.
Świat naszej cywilizacji - zakorzenionej w przedchrześcijańskiej Grecji i Rzymie - można jednak wyzwolić spod wątpliwego uroku żydowskiej mitologii i biblijnego szowinizmu - w jeden bardzo prosty sposób: oddać Żydom co żydowskie – oczywiście z żydowskim Jehową i Szatanem na czele; jednocześnie powracając do własnego, tj. europejskiego dziedzictwa duchowego, cywilizacyjnego i kulturowego. Chodzi o tę samą postawę wobec bytu, jaka charakteryzowała naszych przodków przed ich niemal całkowitym zjudaizowaniem (w wersji zreformowanego judaizmu - szczegółowo opracowanego przez ex-faryzeusza Szawła - tj. chrześcijaństwa, dla nie-Żydów, nawet sam "jedyny i prawdziwy" Pan Bóg wciela się w Żyda, do tego wciąż jest "Bogiem Izraela - Bogiem zazdrosnym"... Dlatego oddawanie czci innym Bogom - nawet Bogom swoich własnych przodków, a nawet nim samym - odbiera jak największy grzech, bałwochwalstwo, bluźnierstwo i zbrodnię).

Mistra

2010-02-06T03:17:00.000-08:00

Mistra - tutaj tworzył Georgios Gemistos Plethon - filozof Renesansu

http://pl.wikipedia.org/wiki/Mistra

Czy islam podbije Europę?

2010-02-01T08:09:00.000-08:00

Imigracja na wielką skalę w połączeniu z rozbudowanym systemem świadczeń socjalnych oferowanych przez bogate kraje Europy Zachodniej to samobójstwo cywilizacji zachodniej.

Czy islam podbije Europę? Tak, jeśli nadal będzie się promowało sukces prokreacyjny muzułmanów (świadczenia socjalne z wysokich podatków Europejczyków, którzy nie mogą sobie pozwolić na więcej dzieci, tak jak muzułmanie, bo są zajęci... pracą i karierą zawodową).

Prorok muzułmanów powiedział: "Każdy człowiek rodzi się jako muzułmanin. To rodzice czynią go Żydem, Chrześcijaninem lub Magiem."
Prorok jednak się mylił. Ja z pewnością nie urodziłem się muzułmaninem i choć lubię muzykę arabską, to jednak nie jestem Arabem. A to, kim jestem, nie jest owocem wychowania przez rodziców, ale własnych poszukiwań, a także buntowi przeciwko zastanej rzeczywistości...

wszyscy rodzimy się jako dzieci natury. politeizm był zawsze najbliższy naturze tego świata i naturze człowieka. wszyscy nasi przodkowie - przed chrystianizacją, a także islamizacją -
byli politeistami!
nie ma ani jednaj kultury ludzkiej, która miałaby swój początek w monoteizmie - kulcie jednego tylko boga (Bóg żydowski wciąż jest "bogiem zazdrosnym", bóstwem henoteistyvcznym - plemiennym, a nie uniwersalnym!). monoteizm jest religijnym redukcjonizmem roszczącym sobie prawo do duchowej wyższości nad wszelkim politeizmem i naturalizmem. monoteizm prowadzi do zakwestionowania świata natury w imię sprzecznej z nią wspakultury - jest rewolucyjny, bo całkowicie odwrócił się od tego świata - sprowadza sens ludzkiej egzystencji wyłącznie do rozmodlonej biowegetacji na tym świecie - odciągającej człowieka od świata kultury - w imię walki z pokusami tego świata i lepszego, wiecznego życia gdzieś tam... po śmierci.

Hymny do Bogów - Georgios Gemistos Plethon

2010-01-31T09:03:00.000-08:00

Restaurator Akademii Platońskiej w Italii - po upływie 900 lat od jej zamknięcia przez cesarza bizantyjskiego Justyniana w 529 r.

http://en.wikipedia.org/wiki/Gemistus_Pletho

Hymn pierwszy, całoroczny. Do Zeusa.

Zeusie, ojcze sam w sobie, czcigodny Demiurgu,

Królu wszystko rodzący, najjaśniejszy ze wszystkich,

Wszechwładny, samo bycie i jedno, zacność sama.

Ty, coś wszystko od wieczności był wytworzył,

Coś sam rzeczy wielkie, a przez nie i pozostałe

Sprawił, jak tylko to było możliwe i najlepsze:

Pojaw się, ocalaj, kieruj nami wszystkimi

Poprzez swe dzieci sławione, którymi rozporządzasz,

Tak, jak przez ciebie wyznaczony i los nam należny.

Hymn drugi, całoroczny, Do Bogów

Zeusa samoistnego, rodziciela wszystkiego, dostojni

Synowie i towarzysze, co podług prawości nami kierujecie,

Obyście nigdy nie przestali być naszymi przewodnikami,

Abyśmy słuszne prawa stosowali, jako i te, co nam

Przyjazne, i te, które podług możności sami stosujemy.

Wszak wy, bogowie, kierując naszym przewodnikiem rozumem,

Jaki wy stworzyliście dla nas jednakowy z waszym,

Pozwólcie nam i w innym dobrze przeżyć żywot,

I wreszcie sławieniu Zeusa wraz z nami nadajcie mocy.

Hymn trzeci, pierwszy z miesięcznych, Do Zeusa

Wielki Zeusie, prawdziwy Janusie, ojcze samowładny, praojcze

Wszechrzeczy, który powołujesz istnienie tudzież rodzenie,

A nic z tych rzeczy nie stworzyłeś zbytecznego,

Albowiem od czasu owego, jak sam zaistniałeś,

Wytwarzasz rzeczy takowe, nigdy nie będąc bezczynny,

A także nie czynisz dóbr poniżej swoich możliwości,

Jak to bowiem wypada twórcy dobra samego.

Cześć ci, Zeusie, najbardziej królewski z wszechwładców,

Cześć, w największym stopniu szczęśliwy, szczodry dawco dóbr.

Hymn czwarty, z miesięcznych drugi, Posejdonowi

O wielki władco, pierworodny synu Zeusa, Posejdonie,

Świetnością i mocą władający nad wszystkim,

Co jawi się jako stworzenie Zeusa i nad czym ty,

Drugi po ojcu, posiadasz prawo panować przemożnie,

Ty, który wprost nieskończenie przewyższasz wszystkich,

Ponieważ spośród istnień w ogóle nie jesteś zrodzony,

Tobie także i to rozległe niebo, za ojca wskazaniami

Wypadło stworzyć, w którym dla ciebie i my się zrodziliśmy.

Bądź zatem zawsze, ojcze, łaskawy i nam miłościwy.

Hymn piąty, z miesięcznych trzeci, Herze

Hero, dostojna Bogini, córko wielkiego Zeusa,

Małżonkiem twoim Posejdon, ten co jawi się jako

Piękno; matko bogów, tych, co są wewnątrz nieba,

I materii wytwórczyni, i siedziby w tym świecie

Widzialnym dawczyni, oraz wszelkiej potęgi,

Tej, która wiedzie do cnoty i wszelkiej wspaniałości.

Temu światu ty prawa wprowadzasz, przez które

Dla wszystkiego nastała pełnia a zarazem i wieczność;

Daj nam przeżyć życie, łaskawie kierując nas ku cnocie.

Hymn szósty, z miesięcznych czwarty, Bogom Olimpijskim

Władco Posejdonie, wielkiego Zeusa najzacniejszy synu,

Któryś od ojca przejął władzę nad wszelkim stworzeniem,

I Ty, Hero, czcigodna jego małżonko i szlachetna królowo,

A także Apollinie, Artemido, Hefajstosie, tudzież Bakchusie,

I Ateno – oto wy siedmioro wśród Bogów jesteście ponad

Wszystkimi innymi po samym najwyższym władcy niebios,

I inni, co Olimp zamieszkujecie, wszystkich w tym świecie

Nieśmiertelnych istot ojcowie, i nas samych wśród nich,

Bądźcie nam miłościwi i tudzież nader życzliwi.

Hymn siódmy, z miesięcznych piąty, Apollonowi

Władco Apollonie, identyczności całej przyrody

Patronie i przewodniku, co różne rzeczy wzajemnie

Sprowadzasz do jednego, co sam Wszechświat wieloraki

I rozmaity podporządkowujesz jedynej harmonii;

Ty oto jednomyślnie duszom rozwagi dodajesz

Tudzież prawości udzielasz, z dóbr najlepszych,
A także zdrowia i piękna ciałom nadajesz,
Ty i pragnieniem boskiego piękna obdarzaj nas stale,

Władco, dla naszych dusz: my pean Tobie głosimy.

Hymn siódmy, z miesięcznych szósty, Artemidzie

Władczyni Artemido, Ty, która tą naturą rządzisz

Albowiem otrzymawszy jednolity Wszechświat,

Dzielisz go ostatecznie w ten sposób i inaczej,

Na wiele postaci, a z tych postaci rzeczy poszczególne tworzysz,

Z całości zaś części tudzież członki. Ty także duszom,

Wybawiając je od dążenia ku gorszemu, Ty męstwo

Nadajesz oraz rozwagę, siłę zaś i zdrowie ciałom.

Atoli, Bogini, Ty stale ucieczkę od czynów złych nam

Dająca, naznaczone wieloma upadkami nasze życie napraw.

Hymn dziewiąty, z miesięcznych siódmy, Bogom Niebiańskim

O Heliosie, władco tego nieba, bądź miłościwy,

Miłościwa bądź i Ty, Seleno, władczyni święta,

I Ty Niosąca światło [Afrodyto], i Ty Świetlisty [Hermesie]

Towarzysze słońca; i wy, o Błyszczący i Świecący,

I Ty Ognisty [Aresie], wy wszyscy, pomocnicy

Władcy Heliosa, i wy mający pieczę nad nami,

Wy jemu, w czym należy pomagacie. Tak więc i my

Wysławiamy Was, wspaniałych naszych opiekunów,

A razem i gwiazdy rozsiane boską opatrznością.

Hymn dziesiąty, z miesięcznych ósmy, Atenie

Ateno władczyni, Ty która kierujesz i rozporządzasz

Nieodłączną w żaden sposób od materii formą, sama

Jesteś jej wytwórczynią, rozlegle władającą.

Od Ciebie wywodzi się cała postać Posejdona,

Która jest ruchu i wszelkiego powstawania

Taką przyczyna, a jeżeli coś staje się zbyteczne

Sama to odrzucasz od wszystkich, w tym i od nas,

Ilekroć u nas szalonych pojawia się występek.

O Bogini, rozumnie ducha naszego budź do powinności.

Hymn jedenasty, z miesięcznych dziewiąty, Dionizosowi

Bachusie, ojcze, wszystkich dusz rozumnych rodzicielu,

Wszelkich niebiańskich i wszelkich demonicznych,

Jak i naszych, po władcy Posejdonie, Ty który

Ruchu wyzwalanego namiętnym pragnieniem dobra,

A także prowadzenia ku lepszemu jesteś sprawcą,

Daj i nam, wyzbytym nierozumnej myśli, dobre

Bardziej boskie za każdym razem nabytki,

Abyśmy z rozumem ponownie do nich zwróceni byli,

Nie pozwalając nam długo co do dobra postępować nierozsądnie.

Hymn dwunasty, z miesięcznych dziesiąty, Tytanom

Twórcę całej śmiertelnej natury dalejże wysławiajmy,

To znaczy Kronosa władcę, Zeusowego syna,

Najstarszego spośród bękarcich innych synów Zeusa,

Tytanów Tartaru, których samych wraz z nim chwalimy;

Wszak wszyscy oni są zacni i złych rzeczy wyzbyci.

Chociaż sami są rodzicielami znikomych istot śmiertelnych, także

I Afrodytę, małżonkę owego świętego Kronosa

Wychwalajmy, i Pana – władcę zwierząt, i Demeter – władczynię roślin,

I Korę, władczynię naszej śmiertelnej natury, i wszelkich innych.

Hymn trzynasty, z miesięcznych jedenasty, Hefajsosowi

Władco Hefajstosie, ty który wśród Bogów nadniebiańskich,

Zarówno Olimpijskich, jak i Tartaru, stoisz na czele,

Kierujesz wraz z rozlegle panującym Posejdonem

I udzielasz przestrzeń oraz siedziby każdemu;

Ty, który stateczności we wszystkim jesteś przyczyną,

I dla tych wszystkich, którym wieczność dostarczasz

Sam czy wraz z Posejdonem, podług woli swojego ojca;

Opiekuj się nami, pozwalając nam w pięknych wciąż

Działaniach pozostawać, odkąd się zrodziliśmy.

Hymn czternasty, z miesięcznych dwunasty, Demonom

Wraz z innymi nieśmiertelnymi i tych najbliższych nam

Wychwalamy, owych nieskazitelnych Demonów,

Które wraz z innymi, bardziej świętymi Bogami

Dobrze nam sprzyjają, często i wszelkie wspaniałości

Nam rozdają, które poprzez nich od Zeusa samego

Napływają, od wszelkich innych Bogów pochodzące.

Dlatego też i nas, jedni bogowie oczyszczają,

Inni zaś – wychowują, tudzież strzegą, ocalają,

Z łatwością nasz rozum naprawiając. Bądźcie miłościwi!

Hymn piętnasty, z miesięcznych trzynasty, wszystkim Bogom

Najwyższy Zeusie, który nad wszystkimi Bogami górujesz,

Będąc Demiurgiem zaszczytnym i wszystkich rodzicielem;

I wy, o wszyscy Bogowie, jacy tylko, Olimpijscy,

A także wszelcy Tartaru, ziemscy tudzież i niebiańscy,

Pozwólcie nam, jeżeli błądzimy okropnie, z bezecnych

Czynów oczyścić się i przybliżyć do was nieskazitelnych,

Aby i nasze życie stało się szczęśliwe i, o Zeusie,

Ty, co nad nami wszystkimi, jesteś najpotężniejszy,

Sam jawisz się dobrem najpierwszym i ostatecznym.

Hymn szesnasty, pierwszy ze świątecznych, Zeusowi

Zeusie, jako jedyny niezrodzony i samoistniejący,
Wszechtwórco i wszechmocny władco, który wszystko
Jednoczysz i niepodzielnie, skąd cokolwiek się bierze,
Rozdzielasz osobno, jedno i całe w ten sposób
Dzieło wytwarzając, ze wszechmiar przepiękne
Jak tylko to możliwe, bo jesteś jedyny poza wszelką zawiścią.
Nuże, Zeusie, Ty i nami poprzez swych sławnych synów
Razem ze Wszechświatem pokieruj, dokąd zdecydujesz,
I pozwól nam dobrze rozpocząć i dzieła dopełnić należycie.

Hymn siedemnasty, drugi ze świątecznych, Bogom Olimpijskim

Dalejże, wysławiajmy władcę Posejdona, który
Zaiste najstarszy jest ze wszystkich dzieci Zeusa
I najsilniejszy, drugi po ojcu to przywódca
Wszelkiego powstawania, i tudzież najbliższy nam
Demiurg. Wraz z nim i Herę, królową, jeszcze
Pochwalimy, i innych pozostałych, tych na Olimpie,
Bogów, którzy wszystkich nieśmiertelnych tutejszego świata
Są przywódcami i sprawcami. Tak oto bądźcie łaskawi.

Hymn osiemnasty, ze świątecznych trzeci, wszystkim Bogom

O Bogowie, jacy tylko po Zeusie największym dobru,
Całkiem nieskazitelni jesteście, wyzbyci niegodziwości,
Wodzem których i przywódcą Posejdon, nadany przez Zeusa.
Was, którzy nad niebiosami, wewnątrz samych niebios,
Wszystkich wspaniałych, właśnie was obecnie wychwalamy
My, którzy jako ostatni otrzymaliśmy pokrewieństwo z wami.
Cześć wam, o szczęśliwi Bogowie, dawcy tych dóbr,
Aby i nas, życie których nie zawsze beztroskie,
Dobro i szczęście darowane, zawsze móc poprawiać.

Hymn dziewiętnasty, ze świątecznych czwarty, wszystkim Bogom następujących po Olimpijskich

Kronosie władco, którym i Tytanami, nad niebiosami,
Władasz, ty, który całym tym niebem rozporządzasz;
Władco Heliosie, za którym i inne podążają planety,
Od których cały ród śmiertelny wyłoniony został,
Od was obydwu, od Kronosa i Heliosa także.
Tytani, jak i planety – to wasi pomocnicy,
Inni też w innym współpracownicy – wszak i was my
Chwalimy, mając i od was wiele dobra,
A łącznie wami i gwiazdy stałe, i czyste demony.

Hymn dwudziesty, ze świątecznych piąty, Plutonowi

O władco Plutonie, ludzkiej natury przewodniku
I wodzu, który otrzymałeś ten dar od samego Zeusa,
Wszystko w jedność łącząc, co u nas się jawi oddzielnie,
I utrzymuje się w nas, kierujesz nami doskonale,
Zarówno na tym świecie, jak i odprowadzając nas stąd.
W otoczenie herosów, natura których nas przewyższa,
I innych naszych przyjaciół, pięknych i dobrych,
A i Kora razem z Tobą, szlachetna Bogini Tartaru,
Która, jeśli potrzeba, nadaje nam część śmiertelną. Bądź życzliwy.

Hymn dwudziesty pierwszy, ze świątecznych szósty, Zeusowi

Zeusie ojcze, wszechmocny, wszechpotężny, władco dóbr,
Wszechrodzicu, w umyśle swoim jesteś wspaniałością bytu.
Wszak i my zrodzeni nie jesteśmy wyzbyci dóbr boskich,
Lecz z mocy konieczności naszej śmiertelnej natury,
Bywamy omylni, choć skłoni do poprawy.
Pozwól i nam, teraz wyzwolonym od niegodziwości
Poprzez Twoje dzieci, którym Tyś powierzył,
Przybliżyć się tym, którzy mają rozum naprawiony,
Abyśmy za każdym razem czcili Cię wielkodusznego i miłosiernego.

Hymn dwudziesty drugi, z powszednich pierwszy, dla śpiewu w drugi dzień

Za wszystkie te dobra, jaki posiadam i miałem zawsze,
Dzięki wam, a których dawcą jest najwyższy Zeus.
Obym nie poniewierał dóbr wspólnych rodu mojego,
Dokąd zaś sięga ma moc, gotów jestem współdziałać
Dla dobra wspólnego, by dojrzeć mój wielki w nim pożytek.
Obym się zła przyczyną nie stał, ilekroć przydarza się ono
Komukolwiek z ludzi, ale dobra przyczyna, na ile podołam,
Tak abym i ja, do was podobny, szczęśliwy się stał.

Hymn dwudziesty trzeci, z powszednich drugi, dla śpiewu w trzeci dzień

Niech u mnie nie będzie, Bogowie, nieładu w miłych uciechach,
Niech postawię im kres, w czym złego czegoś nie będzie,
Co od nich pochodzi, jednako dla duszy, jak i dla ciała.
Niech bogactwem nie będę przesycony; miarą wszelako
Niech dla nich uczynię to, co nieodzowne dla ciała,
Abym mógł szczycić się tym, że starcza mi to, co mam.
Niechaj nie skusi mnie nigdy sława zwodnicza i pusta,
Wiedząc, że tylko to, co w niej jest pożyteczne
Do prawdziwej i boskiej może prowadzić cnoty.

Hymn dwudziesty czwarty, trzeci z powszednich, dla śpiewu czwarty dzień

Niech nie dręczą mnie nieszczęścia, Bogowie, mnie śmiertelnika
Godzące za każdym razem, świadomego swej nieśmiertelnej
Duszy, co oddzielona jest od śmiertelnego ciała, oraz boska.
Niechaj nie wprowadza mnie w zamieszanie nic z tego,
Co wynika z ludzkich trudności, mnie zażywającego wolności,
I niech nie będę zmuszony być niewolnikiem złej myśli.
I dla uczynienia czegoś pięknego, co mi się kiedyś przydarzy,
Niech nie oszczędzę siebie śmiertelnika, lecz jako nieśmiertelna
Niech ma się dusza moja, będąc zawsze idealna.

Hymn dwudziesty piąty, czwarty z powszednich, dla śpiewu w piąty dzień

Szczęśliwy ten, kto się troszczy o nieśmiertelną swą duszę
Zawsze, by najpiękniejsza się stała; o ciało zaś śmiertelne,
Nie troszczy się nazbyt, a jeśli potrzeba, nawet je poświęca.
Szczęśliwy ten wśród śmiertelnych, co ku niczyjej krzywdzie
Nigdy nie służy bezprawiu, dusza swą władając
Samą niezmąconą, co podłość innych przewyższa.
Szczęśliwy ten, kto w nieszczęsnych i przykrych przypadkach
Sam nie ulega cierpieniu, wytrwale je znosząc,
Tak jak śmiertelnik samemu sobie dobro wyznaczając.

Hymn dwudziesty szósty, z powszednich piąty, dla śpiewu w szósty dzień

Szczęśliwy ten, kto na próżne ludzkie mniemania
Nie zważa, lecz na siebie samego dobrze rozumując,
Z myślą prawowitą ćwicząc się w boskiej cnocie.
Szczęśliwy ten, kto nierozważnie i ślepo nie dąży nigdy
Do nieskończonej dóbr ilości, lecz wciąż je sobie
Wymierza według potrzeby umiarkowanej swojego ciała.
Szczęśliwy ten, kto granicę sobie własną wyznacza,
Która ani dla duszy zła by jakiegoś nie stanowiła,
Ani dla ciała, lecz zgodna byłaby z boska cnotą.

Hymn dwudziesty siódmy, z powszednich szósty, dla śpiewu w siódmy dzień

Szczęśliwy ten, kto dla siebie sam wiele nie zawłaszcza,
Poprzez straszliwą głupotę nie czyni zła i innym ludziom,
Lecz zawsze dobro, na podobieństwo samych szczęsnych bogów.
Szczęśliwy ten, kto wiedząc, iż to Bogowie opiekę mają
Nad cała naszą wspólnotą, a sam się wale nie zmienia.
Szczęśliwy ten, kto wdzięczność tak Bogom okazuje
Wiedząc, że wszystko ma od nich, wpierw od samego Zeusa,
Od niego to dla wszystkich piękne i dobre czyny się wywodzą.

Akademia Platońska - fresk Rafaella Sanzio (1483-1520)

Mistra - tutaj tworzył Georgios Gemistos Plethon - filozof Renesansu
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mistra

Bp. Tyrawa o chrześcijańskim Bogu

2010-01-28T06:04:00.000-08:00

„Jeśli Europa odejdzie od chrześcijańskiego Boga, który wyzwolił człowieka z demonicznych sił, to na nowo popadnie w ich niewolę. Człowiek będzie znowu tworzył sobie pogańską religię, z której chrześcijaństwo go wyprowadziło”

Bp. Jan Tyrawa

Znowu "demoniczne siły" (czyt. natura); "niewola" i chrześcijańskie wyzwolenie. Bolszewizm też miał być wyzwoleniem, a skończyło się na jeszcze większej niewoli. Podobnie jest z chrześcijaństwem. Religijnym bolszewizmem czasów antycznych. Chrześcijaństwo także jest dziełem człowieka. To człowiek, a nie żaden Bóg chrześcijański, stworzył sobie, by panować nad innymi, tę religię (chciałoby się powiedzieć: człowiek człowiekowi zgotował taki los!).

Wolnomyśliciel z II w. Lukian tak pisał o chrześcijanach w satyrze "O zgonie Peregrinusa":

"Ci opętańcy uroili sobie naprzód, że całkowicie będą nieśmiertelni i że żywot ich czeka po wieki, skutkiem czego gardzą śmiercią i dobrowolnie się na nią całymi masami wystawiają. A dalej pierwszy ich prawodawca wmówił w nich, że wszyscy będą sobie braćmi, skoro tylko, nawróciwszy się wyrzekną się bogów helleńskich, a przed owym ukrzyżowanym mędrcem czołem uderzą i wedle przykazań jego żyć będą. Gardzą też wszystkim w równej mierze i za wspólną własność wszystko uważają, przyjmując te nauki bez głębszego ich zbadania. Jeśliby więc wkręcił się między nich szarlatan jaki, oszust, umiejący zabrać się do rzeczy, może się na poczekaniu porządnie obłowić, tumaniąc prostaków".

Nic dodać, nic ująć.

Buchanan o współczesnym świecie

2010-01-28T05:11:00.000-08:00

Z blogu niejakiego Dakowskiego

Niedawno Patryk Buchanan w USA napisał: „Odeszli Adam i Ewa, wkroczyło „Krysia ma dwie mamy”. Odeszły obrazy Chrystusa wstępującego do Nieba, w zamian pojawiły się obrazy ukazujące człekokształtnych przechodzących z Homo erectus. Odeszła Wielkanoc, nadszedł Dzień Ziemi. Odeszło biblijne nauczanie o niemoralnej istocie homoseksualizmu, wkroczyli homoseksualiści nauczający o niemoralności tzw. homofobii. Odeszły przykazania, wkroczyły prezerwatywy”.

Słowem wkracza Wolność zamiast biblijnego zniewolenia umysłów. Jeśli o mnie chodzi, to nie interesuje mnie, czy mój sąsiad wierzy, że świat stworzyła Bozia w 6 dni, a siódmego sobie odpoczęła. Niech sobie wierzy, że jego Bozia stworzyła pierwszego człowieka - Adasia, a potem z jego żebra Ewunię... I za nieposłuszeństwo wygoniła ich z raju. Potem ta sama żydowska Bozia potępiła homoseksualizm, ale - co za niekonsekwencja - dopuściła go wśród zwierząt! A dzisiaj ta sama Bozia zakazuje ustami swoich kapłanów używania prezerwatyw oraz wszelkich stosunków analnych (sodomia) - zwłaszcza pomiędzy mężczyznami. Cóż, te bajki żydowskie tak się rozpanoszyły, że ich głosiciele mają wciąż czelność uzurpować sobie prawo do głoszenia jedynej właściwej moralności - PRAWDY i DROGI poza wszelkimi wątpliwościami!

Nadszedł jednak czas oceny i weryfikacji postępu moralnego ludzi wychowanych przez rozmaite kościoły chrześcijańskie. Uważam, że chrześcijaństwo nie zdało tego egzaminu, zwłaszcza w Polsce.
Ale, jak zawsze, wszystkiemu winna jest niedoskonałość ludzkiej natury z powodu tego kozła ofiarnego totalitarnego chrystianizmu, tj. Szatana.
Każdy totalitaryzm potrzebuje wroga. Hitleryzm miał go w Żydach; bolszewizm - w kapitalistach; a chrześcijaństwo? W Szatanie! Czy w ogóle mógłby istnieć totalitaryzm bez jakiegoś wroga?

Rydzyk o obelgach w stosunku do kleru w Polsce

2010-01-20T10:42:00.000-08:00

Rydzyk do Polonii w USA: "W tej katolickiej Polsce jak ksiądz idzie ulicą czy siostra zakonna, to tyle obelg słyszy, że szkoda gadać. W Izraelu nie słyszałem tego. Media to robią". Ja nie słyszałem żadnych takich obelg w stosunku do kleru. Rydzyk myli chyba Polskę z Wielką Brytanią, która wyzwoliła się spod władzy kleru katolickiego w XVI wieku. I tam faktycznie nie kochają kościelnych urzędników. Wydaje mi się, że sam Rydzyk budzi agresję, bo " kto mieczem wojuje, od miecza ginie". A co do ogłupiania przez media. To człowiek, który nie miałby dostępu do innych mediów poza TV Trwam i Radio Maryja byłby naprawdę biedny i ubogi (tam mają najdroższe abonamenty i chyba najnudniejsze programy!). Broń nas Boże przed takimi mediami! Chroń nas przed Rydzykiem, który do tego zmierza!

Adolf Rydzyk?

2010-01-20T10:26:00.000-08:00

Media, m.in. TVN, przekazały relację z wizyty Rydzyka w USA. Rydzyka wspiera inny redemptorysta Jan Król, który odprawia nabożeństwa. Jak donosi eFakt.pl „Szef Radia Maryja występuje zazwyczaj pod koniec, aby zakończyć mszę mocnym akcentem. W Bazylice pw. św. Jacka w Chicago mówił: - Zapytałem w Toronto tamtejszą Polonię, co jeszcze w Polsce jest polskiego: zakłady, banki, cukrownie, media? No to co jest polskie? Kościoły są polskie" - dzielił się z wiernymi swoją wizją świata.

Ci, którzy chcieli ojcu Rydzykowi uścisnąć rękę bądź usłyszeć od niego coś więcej - musieli zapłacić. W Chicago bilet na spotkanie opłatkowe z redemptorystą tuż po mszy kosztował aż 35 dolarów”.

Polonia oczywiście jest zachwycona tym „prawdziwym Polakiem” Rydzykiem; nie żałuje też pieniędzy dla tego kapłana cywilizacji śmierci (obowiązkowy celibat jej przywódców duchowych jest tylko jednym z jej przejawów). Jak wiadomo Rydzyk organizował w Polsce zbiórkę „na stocznię”. Oczywiście żadne wyłudzone od naiwnych prostaków pieniądze „na stocznię” nie zostały przeznaczone. A pewien katolik, były katecheta, powiedział mi, że na pewno zostały dobrze wydane. Zapewne. Rydzyk ma przecież ważniejsze sprawy! Chce zbudować prawdziwe katolickie imperium medialne, a do tego przecież potrzebne są pieniądze (dlatego jest teraz w USA). A jakaś tam stocznia, czy chore dzieci, na leczenie których notabene pieniądze zbiera co roku Jerzy Owsiak i jego Orkiestra, to w ogóle go nie interesuje. On ma przecież dalekosiężniejsze plany. I cóż może obchodzić go los jakichś tam stoczniowców czy chorych polskich dzieci?

Rydzyk twierdzi, że wszystko robi dla Polski i Kościoła – nic dla siebie. Ale skąd my to znamy. Był pewien austriacki katolik, zresztą bardzo przywiązany do Kościoła, i niemiecki nacjonalista o imieniu Adolf, który także mawiał, że wszystko robi dla Niemiec i Niemców – nic dla siebie. Zupełnie tak jak Rydzyk postanowił pozbyć się wszystkich: Żydów, masonów, liberałów, socjalistów i homoseksualistów. W dużej mierze swój plan zrealizował. Natomiast Rydzyk chce, by jego plan realizowali w praktyce inni - jego politycy (ona ma być szarą eminencją), których sobie wychowa i podporządkuje. Uruchomił już wylęgarnię takich prawdziwych Polakatolików niechętnych Żydom, którzy, jak mniemam codziennie – co za paradoks! – modlą się do Żydów – Jezusa i jego matki, a także Pawła i innych żydowskich apostołów i świętych. Cóż:

Tylko pod krzyżem.
Tylko pod tym znakiem.
Polska jest Polską, a Polak Polakiem.
Żyd jego Bogiem, a matka dziewicą.
Tylko pod krzyżem zdarzają się cuda!

Na szczęście poza Polską Rydzyka - Polską recydywy saskiej jest także inna Polska. Polska renesansowa. I z tą właśnie Polską, ja się utożsamiam.

Rydzyku - nie tylko Kościół w Polsce jest polski! McDonald's też!

2010-01-20T10:16:00.000-08:00

"Szef Radia Maryja występuje w USA zazwyczaj pod koniec, aby zakończyć mszę mocnym akcentem. W Bazylice pw. św. Jacka w Chicago mówił: - Zapytałem w Toronto tamtejszą Polonię, co jeszcze w Polsce jest polskiego: zakłady, banki, cukrownie, media? No to co jest polskie? Kościoły są polskie".

Nieprawda! McDonald's też jest polski, chociaż tak jak Kościół katolicki - międzynarodowy!!

Upadek Jerzego Kropiwnickiego

2010-01-20T10:10:00.000-08:00

„Kropiwnicki to konserwatywny katolik, pupil kleru, zagorzały przeciwnik aborcji, antykoncepcji, handlu w niedzielę oraz rycerz zakonu św. Jerzego. Z braku zajęć w łódzkim magistracie podróżuje po całym świecie za publiczną kasę, buduje fontanny i słuszne pomniki; podjął też krucjatę ws. wprowadzenia dnia wolnego w święto Trzech Króli” – pisze reporterka "Faktów i Mitów" Wiktoria Zimińska.
17 stycznia Łodzianie mają szansę zagłosować w referendum, czy życzą sobie, by nadal pełnił swoją funkcję prezydenta miasta.
Można powiedzieć, że Kropiwnicki jest czołową postacią recydywy saskiej w Polsce. To on bowiem zaproponował, żeby dzień legendarnych magów perskich, tzw. trzech króli, uczcić w Polsce pobożnym nieróbstwem. Pomimo że wprowadzenie kolejnego dnia wolnego od pracy spowoduje straty finansowe (szacowane na 5,7 mld zł) przedsiębiorstw i niestety dalsze redukcje etatów… To już niemal pewne, że za sprawą tego wielkiego klerykała - patrioty Watykanu i jednocześnie miernego patrioty polskiego dzień trzech magów perskich od 2011 r. będzie dniem wolnym od... pracy. Bo przecież tradycyjnie i po sasku - nie jest ważne, czy Polska będzie biedna, czy bogata - byle katolicką była!

Ps. To koniec Jerzego Kropiwnickiego na funkcji prezydenta miasta (prezydent Łodzi od 2002 r.)! Łodzianie poszli do urn i powiedzieli NIE klerykalnemu włodarzowi. Przez całą niedzielę trwało referendum, które zadecydowało o przyszłości miasta.

Według jeszcze nieoficjalnych wyników zagłosowało ponad 125 tys. mieszkańców Łodzi. Potrzeba było nieco ponad 115 tys. Ponad 90 proc. głosujących powiedziało, że nie chce więcej widzieć Jerzego Kropiwinickiego w magistracie. Spotkał go ten sam los, co innego ultraklerykalnego prezydenta - Tadeusza Wronę - do niedawna prezydenta Częstochowy, stracił swój urząd dokładnie w ten sam sposób i niemal dokładnie z tych samych powodów.

To dobry znak. Oznacza to, że w naszym narodzie jest wola przezwyciężenia saskiej recydywy!

Moje oburzenie tą postacią i w następstwie gorące pragnienie, by przestał już szkodzić Polsce zostało wysłuchane!To polityczny koniec Kropiwnickiego.

Alleluja i do przodu!

2010-01-17T01:25:00.001-08:00

Totus Tuus - Omnia Instaurare in Christo - Ad Maiorem Dei Gloriam - Alleluja i do przodu!

Nergal obraża uczucia religijne posłów PiS?

2010-01-13T10:56:00.000-08:00

Pomorscy posłowie PiS złożyli w Prokuraturze Rejonowej w Gdyni zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa obrazy uczuć religijnych przez Adama Darskiego - Nergala. Pod doniesieniem do prokuratury podpisali się posłowie PiS Andrzej Jaworski, Jolanta Szczypińska (na zdj. z różą w zębach podczas schadzki z księdzem;), Zbigniew Kozak oraz b. eurodeputowana Hanna Foltyn-Kubicka. Sprawa dotyczy koncertu z września 2007 roku w klubie "Ucho" w Gdyni, podczas którego Darski podarł Biblię i rozrzucił jej strzępy wśród publiczności. Potem kartki miały zostać spalone przez fanów zespołu. Wokalista Behemotha miał też powiedzieć, że Kościół katolicki to "zbrodnicza sekta". W zawiadomieniu do prokuratury posłowie PiS twierdzą także, że w tekstach utworów Darski nieustannie szerzy nienawiść religijną. Zgadzam się. Dość nienawiści! Kochajcie dziewczyny duchownych - i nie tylko fanki PiS-u! Może wreszcie wszyscy porzucą te czarne sutanny? I zostaną przykładnymi mężami i ojcami. A Polska stanie się normalna, tzn. mniej przypominająca dzisiejszy Iran, gdzie rządzą kapłani nie z tego świata, wciąż pouczający nas, co jest dobre, a co złe.

"Całkiem nieźle się zarabia na tej charytatywnej działalności"

2010-01-11T14:25:00.000-08:00

- "Całkiem nieźle się zarabia na tej charytatywnej działalności" – dokładnie takie zdanie padło z ust redemptorysty, Piotra Andrukiewicza, z Radia Maryja i TV Trwam na temat Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jerzego Owsiaka.

Bez komentarza.

Wietnamscy komuniści wysadzili krzyż-będzie polska interwencja

2010-01-09T11:20:00.000-08:00

"Nasz Dziennik": Polscy parlamentarzyści będą interpelować do Ministerstwa Spraw Zagranicznych w sprawie represjonowania chrześcijan w Wietnamie. Posłowie sugerują Radosławowi Sikorskiemu wystosowanie noty dyplomatycznej do komunistycznych władz Hanoi.

Posłowie wskazują również, że jako kraj członkowski powinniśmy poruszyć ten problem na forum Unii Europejskiej. Podobnego zdania są polscy europarlamentarzyści.

To reakcja na wysadzenie w powietrze monumentalnego krzyża na jednym z cmentarzy i brutalne pobicie katolików, którzy usiłowali do tego nie dopuścić.

PAP, ŁC

Cóż doszło do zderzenia dwóch totalitaryzmów - chrześcijańskiego i komunistycznego. Jeden z nich zawsze musi być górą. Taka jest natura totalitaryzmu. W Polsce jednak trudno jest pojąć to, że krzyż jest symbolem totalitaryzmu - jednej tylko drogi, prawdy i życia, która pierwotnie oznaczała niesprzeciwnianie się złu i nadstawianie drugiego policzka... Zasady niemożliwe do zastosowania, jak skwitowali to żydzi ortodoksyjni i dlatego odrzucili takie "boskie"nauki i ich głosiciela. Faktycznie i chrześcijanie daleko odeszli od pierwotnej nauki swojego nauczyciela i "Zbawiciela". Nauka "syna człowieczego" została bowiem na kartach Ewangelii i na ustach kapłanów "Boga Ukrzyżowanego". W codziennym życiu chrześcijan nie znalazła nigdy zastosowania.

Atena Boginią Polonii!

2010-01-09T03:42:00.000-08:00

Atena patronką Polski? Dziś patronką Polski jest śmiertelna kobieta, a nie Bogini. Kult jednak Maryi - Miriam, matki żydowskiego reformatora religijnego Jezusa - Jeszuy, nie uczynił jednak z naszego kraju lokalnej choćby potęgi. Wręcz przeciwnie... Zapewne uczynienie Bogini Ateny patronką Polski, wszak z Aten mamy już Demokrację, przyniosłoby naszemu narodowi lepszy byt? Ateny całkowicie podupadły, kiedy chrześcijanie uczynili patronką Aten śmiertelną Żydówkę - matkę Jezusa. Czyżby losy Polski nie były podobne? Wraz ze zwycięstwem katolicyzmu jako religii panującej nasz kraj zamiast rozwijać się, zaczął podupadać... Apogeum swojego upadku osiągnął w czasach saskich. Dziś mamy recydywę tych czasów...

Kilka słów o Bogini Atenie...

Kiedy Zeus połknął swą pierwszą żonę - Metydę, która była w ciąży, zaczął odczuwać silne bóle głowy. Wezwał więc Hefajstosa, boskiego kowala i kazał sobie toporem rozbić głowę, aby się przekonać co jest powodem tego bólu. Z otwartej głowy Zeusa wyskoczyła kobieta w pełnej zbroi, z okrzykiem bojowym, potrząsając włócznią. Tak narodziła się Atena - bogini mądrości i wojny (obronnej). Narodzinom bogini towarzyszył jasny blask, ziemia i niebo zadrżały. W mitologii sprzeczne są informacje na temat miejsca narodzin bogini. Za najbardziej prawdopodobne uznaje się wyspę Rodos. Ale nie ma wątpliwości kto pierwszy przybył aby złożyć hołd nowej bogini. Mieszkańcy Rodos tak bardzo się spieszyli, aby być pierwszymi i zasłużyć na szczególną opiekę Ateny, że w pośpiechu zapomnieli ognia i musieli złożyć ofiarę nie paloną. Po nich przybyli z ogniem Ateńczycy i właśnie dlatego ich miasto bogini otoczyła szczególną opieką. Nie zapomniała też o mieszkańcach Rodos - jako patronka rzemiosł dała im umiejętność rzeźbienia cudnych posągów, wyglądających jak żywe.

Atena była ulubionym dzieckiem Zeusa. Sadzał ją wysoko na radzie bogów, zawsze cenił jej zdanie. Na znak szczególnej łaski pozwalał jej używać swojej strasznej broni - piorunów, oraz nosić egidę. Dzielnie pomagała ojcu w walce z gigantami. Była to surowa i niedostępna dziewica, olbrzymiej postawy, wielkiej siły i niezłomnego hartu. Podobnie jak Hestii nie w głowie jej były miłość i małżeństwa - cały czas zajęta była swoim powołaniem. Była patronką wojen, ale tylko tych wzniecanych w słusznej sprawie, w obronie miast podstępnie napadniętych. Patronowała także mądrości (odziedziczonej po ojcu), nauce a także rękodziełom, rzemiosłu. Greckie słowo sophia oznacza nie tylko mądrość, ale i zręczność rzemieślniczą. Była obok swego ojca jednym z najważniejszych bogów w greckim Panteonie.

Przede wszystkim jednak Atena była patronką miasta Aten. W dawnych czasach, kiedy bogowie rozdzielali między siebie krainy ziemskie Attyką rządził pierwszy król - Kekrops. Królestwo jego jako pierwszy nawiedził Posejdon. W miejscu, w którym uderzył on swoim trójzębem w skałę Akropolu wytrysnęło słonowodne źródło (Erechtis). Po nim przybyła Atena i zasadziła na Akropolu oliwkę, wzywając króla Kekropsa, aby ocenił czyj dar jest cenniejszy. Wywiązał się spór pomiędzy Ateną i Posejdonem. Rozstrzygnął go dopiero Zeus (według niektórych rada 12 wielkich bogów pod przewodnictwem Zeusa). Uznano wyższość daru Ateny, przyznając jej władanie nad Atenami i Attyką. Rozgniewany Posejdon zalał Attykę morzem - mieszkańcy przeczekali potop chroniąc się na wysokim Akropolu. Oliwka zasadzona przez boginię przetrwała wieki - spalił ją (wraz z Erechtejonem) dopiero Kserkses, podczas wojen perskich w 480 r. p.n.e

Jakiś czas potem, królem Aten był heros Erechteus. Hefajstos zapragnął poślubić dziewiczą Atenę. Zeus wyraził na to zgodę, pod warunkiem, że nie sprzeciwi się temu Atena. Kiedy bogini odwiedziła kiedyś warsztat Hefajstosa, ten chwycił ją i wywiązała się szamotanina. W tym zmaganiu nasienie Hefajstosa wytrysnęło na nogę Ateny. Bogini otarła nogę kłębkiem wełny, który rzuciła na ziemię. Z zapłodnionej ziemi zrodziło się dziecię - Erechteus. Atena wychowywała to "swoje" dziecko w tajemnicy przed bogami, w świętym kręgu na Akropolu, pragnąc uczynić jej nieśmiertelnym. Kiedy Erechteus dorósł wygnał dotychczasowego króla Attyki i za zgodą Ateny objął panowanie. W miejscu, gdzie wychowywała go na Akropolu bogini wybudował sobie pałac - Erechtejon.

Ateńczycy widzieli w swej bogini idealne uosobienie samych Aten i najdoskonalszy wyraz wszelkich cnót ateńskich. Wybudowali dla niej najpiękniejsze świątynie z Partenonem na czele. Dla niej organizowali wspaniałe uroczystości - Panatenaje, obchodzone od niepamiętnych czasów w porze żniw. Według mitów ustanowił jej Erechteus pod nazwą Atenaja, a Tezeusz po zjednoczeniu gmin attyckich uczynił z Panatenajów święto ogólnoateńskie. W 556r. p.n.e. Pizystrat nadał Panatenajom szczególnie uroczysty charakter. Co cztery lata (w 3 roku każdej olimpiady) obchodzono Wielkie Panatenaje. Składały się one z konkursu muzycznego, zawodów sportowych, zawodów hippicznych, wyboru przodowników procesji, samej procesji, tańca w zbroi i biegu z pochodniami. W dniu po Panatenajach urządzano wyścig łodzi. Centralnym puntem uroczystości, była wielka procesja, w której przynoszono na Akropol oprócz licznych darów - peplos - ceremonialną szatę, którą zakładano na posąg Ateny Polias w Erechtejonie. Na zakończenie składano uroczystą ofiarę z wołów i owiec (hekatombę), połączoną z ucztą dla wszystkich Ateńczyków. Co roku urządzano Małe Panatenaje, które trwały krócej (bez procesji, jedynie zawody).

Atenę zawsze otaczała radość i ufność ludzi oddanych jej opiece. Prawie zawsze była życzliwa i skora do pomocy innym bogom i ludziom. Choć w mitologii jest kilka opowieści pokazujących jej gorsze, okrutne oblicze. Jedną z nich jest mit o Arachne. Atena jako patronka rękodzieła, szczególnie celowała w robotach tkackich i wyszywaniu. Arachne - ziemska księżniczka - rzuciła bogini wyzwanie twierdząc, że wyszywa nie gorzej niż ona. Rozpoczął się konkurs. Bogini ozdobiła swoją tkaninę wizerunkami 12 olimpijczyków. W rogach umieściła ku przestrodze obrazy kar jakie spotkały śmiertelników, którzy odważyli się na współzawodnictwo z bogami. Arachne zaś haftowała obrazy przedstawiające związki bogów ze śmiertelniczkami. Był tam Zeus porywający Europę, Leda bawiąca się z Zeusem ukrytym pod postacią łabędzia i wiele innych. Atena widziała, że praca księżniczki przewyższa jej własną. Rozgniewana podarła tkaninę rywalki udekorowaną występkami bogów. Dumna księżniczka targnęła się na własne życie - powiesiła się. Dopiero wówczas Atena zrozumiała jak dalece zaślepił ją gniew. Według jednych w ostatniej chwili uratowała Arachne przed śmiercią. Według innych przywróciła ją do życia. Jednocześnie zamieniła ją w pająka (arachne to po grecku pająk). Odtąd Arachne całe życie przędła delikatne sieci pajęczyn.

Atenę obdarzali Grecy wieloma przydomkami. Przede wszystkim była Partenos - Dziewica. Do innych należały: Polias - opiekunka miasta, Promachos (Przodownica-Boju, Pogromczyni), Eragne (Pracownica), Pallas (Panna, Dziewczyna), Nike (Zwycięska). W licznie zachowanych posągach czy malowidłach występuje zazwyczaj albo w pełnej zbroi, w hełmie z kitą, albo w długiej szacie sięgającej do stóp (tak przedstawiona była w olbrzymim posągu na Partenonie). Ulubionym ptakiem Ateny była sowa, symbol samej bogini oraz miasta Aten. Do dziś sowa jest też symbolem mądrości. Ulubionym drzewem Ateny była oliwka.
http://www.atheneskolan.com/polen/athena.html

Jerzy Kropiwnicki o święcie Trzech Króli

2010-01-06T03:32:00.000-08:00

Polacy są do Święta Trzech Króli bardzo przywiązani. Towarzyszyło ono naszemu narodowi przez niemal tysiąc lat, dopóki Gomułka w swoim antykościelnym i antykatolickim szale nie zlikwidował dnia wolnego.

Jerzy Kropiwnicki - o powtórnej inicjatywie ustawy.

Dziś, tj. 6 stycznia 2010 r. urząd miasta w Łodzi, gdzie Jerzy Kropwinicki jest prezydentem, jest zamknięty. Petenci mogą co najwyżej pocałować klamkę. Urzędnicy mają święto i świętują. Ciekawe czy lista obecności na mszy św. już gotowa? Czyżby Polska była państwem świeckim? "Tak". Podobnie jak Iran jest państwem świeckim, gdzie święta religijne są także świętami państwowymi.

Dlaczego należałoby zdetronizować Maryję z tronu kólowej Polski?

2010-01-02T07:20:00.000-08:00

Środowisko ateistów, wolnomyślicieli, jako też rodzimych pogan - rodzimowierców - czicieli Światowida i Peruna, tudzież Wołosa i Mokoszy, wysuwa pod ogólnonarodową dyskusję wniosek o detronizację Żydówki Miriam, znanej w Polsce pod spolszczonym imieniem Bogurodzicy-Maryi.

1. Po pierwsze (to wniosek rodzimowierców) Miriam nie była Słowianką, a Żydówką, kobietą śmiertelną i nie może być traktowana jak Bogini. Wśród Słowian znajdziemy wiele wspaniałych kobiet, które urodziły wielkich ludzi - czytamy we wniosku. Nie ma też dowodów na to, że Jezus jest Bogiem. Nie ukazał się bowiem swoim wrogom. Nie ukazał się Piłatowi, ani ówczesnemu cesarzowi rzymskiemu. Stąd wniosek, że zmartwychwstanie Chrystusa jest bajką - jako też wniebowzięcie jego matki. Co więcej kraje, które czciły Jezusa i jego matkę w Afryce Północnej, na Bliskim Wschodzie, Egipcie i Azji Mniejszej są dziś państwami muzułmańskimi. Kult Miriam-matki Jezusa nie pomógł przed islamizacją ich społeczeństw i państw. Stąd wniosek, że kult Miriam-Maryi i nas nie ochroni przed islamizacją!

Na mapie Polska w okresie intronizacji Maryi.

2. Jeszcze w XVI w. Polska była jedną z największych potęg w Europie. Katolicyzm nie był religią panującą, ale jedną z wielu religii. Sytuacja Polski zmieniła się radykalnie wraz z intronizacją Maryi. Odtąd nasza Ojczyzna była słaba - wciąż rozbierana i bezkarnie gwałcona. Dlatego Maryja, która nie przyniosła nam powodzenia, a wręcz przeciwnie - same nieszczęścia - powinna być zdetronizowana! Najpierw za potop szwedzki... A potem za wszystkie trzy - 1772, 1793, 1795 - rozbiory!
Następnie przez 123 lata Polska znajdowała się w niewoli u innych chrześcijan: austriackich katolików, Prusaków (potomków Zakonu Maryi) i Rosjan - wielkich czcicili Maryi - prawosławnej Bogarodzicy. Dlatego też Maryja powinna być zdetronizowana za przegraną Polaków:

- konfederację barską

oraz inne hekatomby

- powstanie kościuszkowskie

- powstanie listopadowe, styczniowe, za Katyń i powstanie warszawskie.

Dziś Polska jest ponad trzykrotnie mniejsza niż w czasach intronizacji Maryi na tron królowej Polski. Do tego Polska w swoim obecnym kształcie od 1945 r. nie tylko nie jest dziełem Maryi, ale takiego bezbożnika jak Stalin!

3. Za kłamstwo szerzone przez kapłanów katolickich i kościelnych pomagierów tzw. cudu nad Wisłą. Rzekomy cud nad Wisłą nie był żadnym cudem, ale bohaterskim zwycięstwem militarnym Narodu Polskiego - wodza naczelnego Józefa Piłsudskiego i gen. Tadeusza Rozwadowskiego - który nie był wspierany przez jakiekolwiek siły nadnaturalne. Nikt tak naprawdę nie widział wówczas żadnej Maryi - matki Jezusa, żeby patrzyła z nieba czy maszerowała wraz z wojskiem polskim na bolszewików.

4. Za choroby papieża Polaka, który pomimo że był wiernym czcicielem matki Jezusa - zarówno Częstochowskiej jak i Fatimskiej - sam ciężko chorował, zwłaszcza w ostatnich latach swojego życia. A w jego doli nie widać żadnej świętości, a jedynie tragiczny los zwykłego śmiertelnika, choć arcykapłana.

5. Za ks. Trytka (to wniosek mniejszości seksualnej, która chciałaby nadal żyć bezpiecznie w Polsce), który nawołuje do odrodzenia tradycyjnego katolicyzmu z paleniem na stosie homoseksualistów.

6. Na wniosek AiN - IPN (Alternatywnego i Nieskobudżetowego Instytutu Pamięci Narodowej) za "agenta Bolka", który nosi podobiznę Maryi częstochowskiej w klapie marynarki.

7. Za tzw. ojca Rydzyka, który gorąco propaguje kult Maryjny, m.in. pielgrzymkami na Jasną Górę, jednocześnie popiera chrześcijański antysemityzm, zapominając o żydowskich korzeniach religii chrześcijańskiej, m.in. o tym, że i Miriam była Żydówką! Za rozmodloną w nienawiści do myślących jego szkołę, telewizję "Trwam" i Radio "Maryja. A także moherowe berety i prof. Bendera, Nowaka i Wolniewicza.

8. Za Jerzego Kropiwnickiego i jemu podobnych inicjatorów nowego katolickiego dnia wolnego od pracy, ale nie od modlitwy! Od 2011 r. tzw. święto Trzech Króli - faktycznie święto trzech legendarnych magów perskich - ma być dniem wolnym od pracy, który de facto będzie kolejnym gwoździem do katolickiej trumny polskiej gospodarki.

9. Za koszmarny Licheń....

10. Za krzyże - symbol śmierci, nieszczęścia, niedoli i cierpienia - i ukrzyżowanie całej Polski!

Zebrani oświadczają, że nie mają nic przeciwko kultowi Miriam-Maryi w Nazarecie, dawnej Galilei - jej kraju pochodzenia. W Polsce jednak – na przestrzeni ponad 350 lat od czasów jej intronizacji - jej kult pozytywnie się nie sprawdził. W żadnym stopniu nie przyczynił się do jakiegokolwiek postępu moralnego narodu polskiego (nadal Polak ma zagranicą opinię leniwego brudasa i pijaka), wzrostu jego potęgi ekonomicznej, terytorialnej i militarnej. Stąd zebrani oświadczają, że religijny kult śmiertelnej kobiety, nawet matki takiego reformatora religijnego jak Jezus z Nazaretu, jest niewłaściwy i niestosowny. Zdaniem politeistów - ludzie nawet tak zasłużeni jak Żydówka Miriam - poprzez sam fakt urodzenia "żydowskiego Zbawiciela rodzaju ludzkiego" - nie zasługują jednak na kult religijny i przysługujący tylko Boginiom, jak to ma miejsce w Polsce. "Co boskie Bogom, co ludzkie ludziom" - mówią. Ich zdaniem w miejsce Maryi należałoby intronizować jakąś Boginię, a nie śmiertelną kobietę z Galilei. Trwają jednak gorące dyskusje, która to powinna być Bogini...

Red. dra Terlikowskiego "Kilka propozycji dla miłośników "tolerancji"

2010-01-02T07:09:00.000-08:00

Zakaz choinek, usunięcie krzyży z klas, czy zastąpienie Bożego Narodzenia akceptowalnym dla wszystkich "świętem świateł" (to włoska szkoła w Cremonie) – powinno być pierwszym krokiem na drodze stworzenia "prawdziwej tolerancji" i pełnego multkulturaryzmu w Europie. Ale, żeby rzeczywiście wyczyścić przestrzeń publiczną z odniesień do świąt i tradycji chrześcijańskich (a także o zgrozo myślenia teologicznego) trzeba odważnie iść dalej.

Na potrzeby ateistów, wolnomyślicieli i rozmaitej maści laicyzatorów stworzyłem całą listę rzeczy, którymi powinni się oni, jak najszybciej zająć.

1. Po pierwsze powinni jak najszybciej doprowadzić do usunięcia Bożego Narodzenia z kalendarzy państwowych. Przemianowanie go to bowiem za mało, od razu bowiem wiadomo (a to może kogoś urazić), że święto świateł to tylko wykastrowane Boże Narodzenie.

2. Także inne święta powinny zostać jak najszybciej usunięte z kalendarza. Szczególnie powinno to dotyczyć Wielkanocy czy Objawienia Pańskiego.

3. Usunąć wolne w niedzielę, bowiem to odsyła nas do chrześcijańskiego dnia zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Dobrze byłoby usunąć także sobotę, bowiem ta dla odmiany przypomina nam o stworzeniu i odsyła nas do tradycji żydowskiej. Dniem wolnym nie może byc także piątek, bo to dla odmiany dzień wolny dla muzułmanów.

4. Trzeba by również usunąć w ogóle siedmiodniowy tydzień, bowiem to pozostałość biblijnego sposobu myślenia o stworzeniu. Konsekwentny ateista może się czuć urażony, że musi żyć według kalendarza, który odsyła go do idei stworzenia świata przez Boga! W miejsce siemiodniowego tygodnia możnaby na wzór choćby rewolucji francuskiej wprowadzić jakiś tydzień dziesięciodniowy…

5. Myślę, że wojujący laicyzatorzy powinni także szybko zmienić kalendarz i zastąpić liczenie lat od narodzin Chrystusa (a tak o zgroza wciąż robimy) jakąś inną metodę liczenia lat. Nie chcę tu nic podpowiadać, ale może od momentu powołania ETPC, albo urodzin Darwina, albo jakiejś innej jeszcze daty, która nie niosłaby w sobie religijnej traumy.

Czekam na inne propozycje, które można by przedstawić wojownikom "prawdziwej tolerancji"!

http://fronda.pl/tomasz_terlikowski/blog/

Ad 1-2. Słuszny postulat. Państwo Polskie jest państwem nie tylko katolików, ale i żydów, protestantów, muzułmanów, hinduistów, buddystów, pogan, ateistów, a nawet - o zgrozo! - homoseksualistów. Nie ma więc potrzeby wprowadzania świąt kościelnych do kalendarza świeckiego państwa. Co do "Narodzin Boga" to Jezus nie dla wszystkich jest Bogiem i nie dla wszystkich "Zmartwychwstał". Dla wielu ludzi, w tym ateistów, był reformatorem religijnym i człowiekiem śmiertelnym, jak wszyscy inni ludzie, który jednak umarł na krzyżu. A bajkę o jego zmartwychwstaniu spreparowali jego wyznawcy.

Ad 3. Co do niedzieli jest to dies Solis - poganie czcili ten dzień zanim przyjęli chrześcijaństwo. Dniem, który był czczony przez Żydów-chrześcijan była sobota.

Ad 4. Poganie akurat nie wierzą w stworzenie świata przez Boga. Wszak na początku był CHAOS. A dni tygodnia przypisane są... Bogom Nieśmiertelnym. My przyjęliśmy bizantyńskie oznaczenie dni, ale w kulturze Zachodu: niedziela jest dniem Słońca, poniedziałek - Księżyca, wtorek - Aresa/Marsa, środa - Hermesa/Merkurego, czwartek - Zeusa/Jowisza, piątek - Afrodyty/Wenus, sobota - Kronosowi/Saturnowi.
zob. http://www.matematyka.wroc.pl/ciekawieomatematyce/nazwy-jednostek-czasu
Lunae dies - dzień Luny (Luna to grecka bogini Księżyca)
Martis dies - dzień Marsa
Mercurii dies - dzień Merkurego
Jovis dies - dzień Jowisza
Veneris dies - dzień Wenery (Wenus)
Saturni dies - dzień Saturna
dies Solis - dzień Słońca

5. Faktycznie nasza chronologia nie całkiem pokrywa z liczeniem czasu od dnia narodzin Jezusa, ot błąd Dionizjusza Exiguusa i jest to niewątpliwie pewnym mankamentem. Zresztą cywilizacje Europy są o wiele starsze.... Chrześcijaństwo nie tworzyło niczego od początku.

Ksiądz Trytek o modliwie i o tym, że wszystko od Boga zależy...

2010-01-02T04:20:00.000-08:00

W jednym z wywiadówhttp://www.wicipolskie.org/prp/PRP_202.pdf na pytanie:

„A żeby zło zwyciężyło, wystarczy, żeby dobrzy ludzie nic nie robili” - Edmund Burke. Czy katolikowi wiernemu tradycji pozostała tylko modlitwa. Nic nie da się zrobić, aby walczyć o zachowanie katolickiego oblicza Europy?

Ks. Trytek odpowiada:

Przede wszystkim deprecjacja modlitwy jako „nic nie robienia” jest postawieniem całego porządku na głowie. Modlitwa jest największą i najbardziej efektywną pracą jaką możemy wykonać, bo to od Boga - tylko i wyłącznie od Niego! - zależy powodzenie naszych wysiłków. Dalej dopiero powinny przychodzić różne akcje. Oczywiście byłoby zupełnie fałszywym podejściem usprawiedliwianie własnego nieróbstwa rzekomym rozmodleniem. Bóg chce byśmy zaczynali i kończyli wszystko modlitwą, ale również byśmy czynili co w naszej mocy, by przechować płomień Wiary tlący się jeszcze wątło wśród ruin. Nasza cywilizacja została zbudowana przez Kościół i to od jego zmartwychwstania rozpocznie się rekonkwista Polski, Europy i świata.

Warto wspomnieć starożytnych chrześcijan w Egipcie, całej Afryce północnej, Azji Mniejszej. Były to krainy chrześcijańskie aż do pojawienia się wojowniczych wyznawców islamu. Dziś są tam wyłącznie państwa muzułmańskie. Czy Bóg tego chciał??? A może tamtejsi chrześcijanie za mało się modlili do Trójjedynego Boga? Prowidencjalizm, jak widać, jest mieczem obosiecznym. Bizancjum opierało się przez wieki muzułmanom dzięki nie znanej im technologii (ogień grecki), a nie dzięki... modlitwom do Boga. Muzułmanie przecież nie mniej gorliwie się modlili. Zachód i Polska może się oprzeć naporowi islamu nie dzięki Kościołowi, ale bardziej zaawansowanej technologicznie cywilizacji. Zbyt długie modlitwy przeszkadzają jednak w pracy, m.in. święta katolickie wolne od pracy, jak m.in. to tzw. Trzech Króli, w rzeczywistości święto trzech magów-astrologów z Persji.

Jestem głosicielem radosnej nowiny. Rozmowa z prof. Aleksandrem Krawczukiem

2009-12-31T05:18:00.000-08:00

Jestem głosicielem radosnej nowiny

Z profesorem Aleksandrem Krawczukiem rozmawia Wojciech Jan Rudny

- Jak się Pan czuje widząc, że idee Renesansu, inaczej mówiąc odrodzenia antycznych wartości pogańskich (nie bójmy się tego słowa), które Pan głosił przez wiele lat, i nadal przecież głosi, wciąż żyją i mają także poza Panem swoich wiernych wyznawców w naszym kraju? Dodajmy, że obecnie pochwała antyku i pogańskiego stylu życia może zwiastować w Polsce kłopoty, bo przecież – to nawet wie każde dziecko – nie warto narażać się przedstawicielom dominującego w Polsce Kościoła katolickiego.

- Proszę Pana, ja jestem głosicielem radosnej nowiny: bogowie powrócili! I to da się ująć w czterech punktach: radość ciała; w tym igrzyska, sport. Po drugie: radość seksu za obopólną zgodą. Seks jest zasługą w oczach bogów nieśmiertelnych – nie grzechem. Po trzecie: radość poznawania, czyli prawdziwy kult nauki. Wreszcieśmy zerwali z tym poglądem, że prawda ostateczna została objawiona. My naszym słabiutkim umysłem, tą latareczką naszego rozumu, usiłujemy rozświetlić mroki, które nas otaczają. Na piętnaście wieków udało się chrześcijanom przerwać rozwój nauk. Bo jeśli jest prawda objawiona, to po co jej w ogóle szukać? Ale powoli, powoli od czasów Renesansu my wracamy do tego, że jedyne co mamy to nasz rozum. I odkrywamy wspaniałość wszechświata. I wreszcie po czwarte: radość demokracji. Została ona stworzona przez Greków i zaszczepiona w Rzymie, gdzie przez wiele wieków była republika, samorząd. Otóż dzisiaj też głosimy, że demokracja jest najlepszym z możliwych ustrojem i powinna panować wszędzie – również w Kościele. Przy czym z Kościołem będzie najtrudniej, bo Kościół jest antydemokratyczny; teokracja i feudalizm – to jest przeżytek Średniowiecza.

- Czy zgodzi się Pan z tym, że po 1989 r. możemy mówić w Polsce o recydywie saskiej saskiej? Z roku na rok widzimy przecież, jak katolicyzm usiłuje zawłaszczyć wszystkie sfery życia naszego narodu: religia katolicka wróciła do świeckich szkół, katoliccy księża są w nich nauczycielami wynagradzanymi przez państwo. Święci się nie tylko sale zebrań rad miejskich, ale i baseny, a nawet pojazdy mechaniczne… Buduje się coraz więcej kościołów, kapliczek... Batalia o krzyże wydaje się nawet przegrana, pomimo że jesteśmy w Unii Europejskiej… A ostatnio prezydent Łodzi wydawałoby się, że poważny człowiek, niejaki Jerzy Kropiwnicki, zaproponował, żeby dzień legendarnych magów perskich, tzw. trzech króli, uczcić w Polsce pobożnym nieróbstwem. Pomimo że wprowadzenie kolejnego dnia wolnego od pracy spowoduje straty finansowe (szacowane na 5,7 mld zł) przedsiębiorstw i niestety dalsze redukcje etatów…

- W naszym państwie są pewne siły i tendencje zmierzające do utworzenia państwa wyznaniowo-policyjnego. To jest oczywiste, to widać gołym okiem. Nawet Trybunał Konstytucyjny ulega tym naciskom. Idziemy w kierunku państwa wyznaniowo-policyjnego, ale może to potrwać jakiś czas, skazane jest jednak na niepowodzenie…

- Gdyby nie Unia Europejska pewnie byłoby jeszcze gorzej?

- No właśnie, jest jednak Unia; jest ta erozja systemu dokonująca się niejako samorzutnie od wewnątrz.

- Panie Profesorze przyzna Pan, że w Polsce niezwykle trudna jest droga, jaką Pan przebył, tj. od chrześcijaństwa do kultu bogów, nauki, radości życia i rozumu, słowem - pogaństwa?

- Jest bardzo trudną rzeczą oderwanie się od pewnych wręcz nawyków. Bo Kościół bardzo mądrze postępuje od najmłodszych lat wszczepia nam pewne nawyki, np. masz odmawiać taki paciorek, masz chodzić do kościoła, masz dać na tacę, masz się spowiadać – jeśli tego nie uczynisz, grozi ci... I teraz psychicznie sytuacja wewnętrzna ludzi jest taka, że jeśli zdarzy się coś dobrego, to zawdzięczam to łasce Boga. A jeśli zdarzy się coś złego, to skutkiem tego, że zaniedbałem pójść do kościoła, zaniedbałem się pomodlić…

- Nie wydaje się Panu, że religia katolicka w Polsce jest właściwie tylko kwestią swoiście pojmowanej tradycji, konformizmu i zawsze brak było u nas jakiejś głębszej refleksji teologicznej?

- Podobnie jak u schyłku starożytności udział w obrzędach był dowodem przynależności do pewnej tradycji, wspólnoty; religia była kwestią tradycji, udziału w obrządkach, pewnego konformizmu społecznego. Natomiast nikogo nie interesowały spory teologiczne. I proszę zwrócić uwagę, że w Polsce nikogo teologia nie interesuje. Próbował wzbudzić zainteresowanie kwestiami teologicznymi Leszek Kołakowski, publikując książki pod bardzo takimi zaskakującymi tytułami: Czy Szatan może być zbawiony?, Czy Bóg jest szczęśliwy? Tego typu książki. Ale to nie wywołało nawet żadnego echa…

- Panie Profesorze znam i takich młodych ludzi, którzy nie wierzą w to, czego uczy Kościół, ale brali udział w bierzmowaniu ze względu na… prezenty.

- Ja spotkałem chłopców, którzy pytali: a czy można by nie iść do komunii, a dostać prezenty?

- Zgodzi się Pan ze stwierdzeniem, że nasza polska i katolicka religijność jest bardzo płytka?

- Polska zawsze była krajem o płytkiej religijności w sensie teologicznym. Poważny stosunek do kwestii teologicznych mieli arianie, ale jak pan wie, zostali przegnani. Potem nastąpiła tylko religijność obrządkowa. Wie pan, jeśli chodzi o różnice między katolicyzmem a protestantyzmem można taki obraz pewien podać: w środkach komunikacji masowej to się właściwie nie zdarza, żeby młody człowiek ustąpił miejsca starszemu. A to byłby przecież dobry uczynek w sensie chrześcijańskim. Natomiast, jeśli np. przejeżdża pan tramwajem koło kościoła, to bardzo wielu zdejmuje czapkę, żegna się. I to jest różnica między religią uczynku, a religią obrzędową. To jest najistotniejsza różnica między katolicyzmem, a ewangelicznym chrześcijaństwem. Kwestia praktyki. Religię trzeba praktykować. W gruncie rzeczy praktykującym jest ten, kto wykona dobry uczynek. A obrzędowcami są ci, którzy ograniczają religię tylko do gestów.

- Czyli w Polsce mamy jedynie obrzędowość?

- Wyłącznie, od wieków…

- Czy można zatem powiedzieć, że katolicyzm jest martwy jako pewien system etyczny, bo nie wpływa specjalnie na moralność swoich wyznawców?

- Polacy jako naród bardzo katolicki zarazem należą do narodów o bardzo niskim poziomie społecznej moralności. Są niemoralni wręcz. Przez to, że kładzie się nacisk na obrzędowość. Za granicą, na Zachodzie Polak postrzegany jest jako pijak, złodziej… Ogólnie rzecz biorąc katolicyzm jest religią moralnie rozleniwiającą, a myślowo właściwie ogłupiającą. Bo co ma myślowo do zaoferowania?

- Czy wierzy Pan, że jest możliwe stworzenie religii w nawiązaniu do ideałów antycznych bądź rekonstrukcja dawnych wierzeń.

- Ona wróciła. Nie musimy jej nawet tworzyć.

- Mnie np. odmówiono publikacji wywiadu na portalu Racjonalista.pl z przedstawicielami greckiej grupy wyznaniowej, odwołującej się do dawnych bogów Hellady, modlącej się do nich. Racjonaliści niemal pukali się po głowie, kiedy przesłałem im ten wywiad…

- Modlenie się do bogów to jest kwestia pewnego gestu, to nie ma wielkiego znaczenia. To jest kwestia pewnego ukłonu w stronę tradycji. Bardzo sympatycznego i mającego swój sens. Bo widzi pan: politeizm sam w sobie jest wartością. Bardzo groźną rzeczą jest monoteizm. Sama idea monoteizmu: jedna tylko prawda i koniec.
Proszę zwrócić uwagę, że my - dzięki politeizmowi - w starożytności nie mieliśmy żadnych wojen religijnych.

- Pojawiły się dopiero w momencie chrystianizacji Europy…

- Chrześcijaństwo, powiedzmy sobie szczerze, to jest religia obca – bliskowschodnia, azjatycka. Mówi się, że wniosła wielkie wartości. Jakie wielkie wartości? Dekalog? To znaczy, że przedtem w Grecji, Rzymie można było mordować? To było tak samo karane, jak wszędzie. Pierwsze przykazanie mówi: nie będziesz miał innych bogów przede mną. To jest przykazanie dla ludu Izraela. To jest ich bóg. A inni bogowie mogą być sobie. Poza tym niech pan zwróci uwagę na przykazanie „nie zabijaj”. Wkraczamy do Ziemi Świętej i co robimy? Zdobywamy Jerycho i mordujemy wszystkich i wszystko, nawet zwierzęta. Tak przykazał Pan, który przed chwilą mówił: nie zabijaj. Ale obcych możesz zabijać. Niech Pan zwróci uwagę, że katolicyzm wyrzucił drugie przykazanie. To, które mówi: Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach, pod ziemią!

- Można powiedzieć, że jest to zwycięstwo pogaństwa, też w Kościele. Prawda?

- Tak. Kościół musiał ustąpić i od tego się zaczęło. Wzięto z pogaństwa to, co jest najbardziej powierzchowne - np. kult obrazów, posągów - a nie wzięto tego, co jest najsympatyczniejsze: otwartość, tolerancja...

- Chyba cesarz Hadrian mówił, że chrześcijanie tak naprawdę to czczą tylko mamonę…

- Tak, niestety do tego to wszystko się sprowadza. Historycznie patrząc, tak naprawdę zawsze zwyciężają arcykapłani. Kościół zorganizowany. Jaki był w Izraelu i jaki jest obecnie. Ludziom to imponuje. I szaty, i piękno, i dostojeństwo, obrzędy... Patrzę na chrześcijaństwo ogólnie jako na religię obcą naszemu duchowi europejskiemu, nie wnoszącą nic właściwie nowego.

- Tylko w Polsce ciężko jest ludzi przekonać do takiego poglądu.

- Nie da się przekonać, bo wpojono, że to jest nasza tożsamość. To jest nieszczęście pewne, to utożsamienie z Kościołem, który prowadził zawsze swoją politykę.

- Czy do Pana przemawiają ideały socjalistyczne, czy niespecjalnie?

- Wie pan, jak się patrzę na to, co się dzieje obecnie, to myślę, że jednak socjalizm miał swoje wartości. Proszę zwrócić uwagę, że w Polsce od 20 lat ludności ubywa. Dlaczego? Dlaczego w czasach PRL-u ludności przybywało? Dlatego, że było poczucie pewnej stabilności i pewnego bezpieczeństwa socjalnego. Była zapewniona praca, zapewniona opieka nad dziećmi: żłobek, przedszkole itd., zapewnione wczasy. To wszystko rzutowało na inne nastawienie. Im więcej będę miał dzieci, tym będzie lepiej. Krzywda mi się nie stanie. Żyło się ubogo, ale spokojnie i bezpiecznie. To wszystko nagle zostało przerwane. Polska obecnie należy – obok Słowacji – do krajów o żadnym wręcz przyroście demograficznym. Moi młodzi krewni, którzy pracują w Anglii mówią, że będą mieli dzieci, ale w Anglii. Tam jest opieka nad dziećmi, a tutaj była w czasach PRL-u. Nie ma jej obecnie.

- Rola państwa ograniczyła się do poborcy podatkowego…

- I do wysprzedawania ruin po PRL-u. Ale jak się to skończy, nie wiadomo. Jest olbrzymi dług wewnętrzny. To je groźne. Mówi się, że w Polsce była komuna. Ale tak naprawdę nigdy nie mieliśmy komunizmu. Polska była jedynym krajem w bloku, gdzie nie było kolektywizacji. Była jedynym takim krajem, gdzie Kościół był taką potęgą.

- Początkowo religia była nawet w szkołach…

- Potem to zniesiono, ale to było dobre. Jak się wychodziło ze szkoły, to religia była czymś z własnego wyboru. To miało swoją wartość. A teraz stała się jednym z przedmiotów nauczania. Nic więcej. Przedmiotem, którego można unikać; nie chodzić. Tak samo się nie uczyć, jak matematyki, historii.

- Czy uważa Pan, że Kościół będzie w Polsce dążył do unicestwienia lub przynajmniej wyciszenia innych niż katolicki światopoglądów?

- Kościół ma taką dewizę: Totus tuus, cały twój. Każdy człowiek, całe społeczeństwo powinno być oddane Bogu.

- I zawsze wykorzystuje się postać Jezusa Chrystusa...

- To jest myślenie totalistyczne. Kościół nigdy z tego nie zrezygnuje. Ale z drugiej strony dokonuje się coś tak wewnątrz ludzi, tak samoczynnie, od dołu. Wracamy do czasów, takich jak w czasach mojej młodości, przedwojennych. Być bardzo religijnym, to była sprawa ludzi starszych. Wśród ludzi młodych nie wypadało nawet być za bardzo religijnym.

- A Pan nie miał nigdy pokusy wrócić do chrześcijaństwa?

- Ja się czuję pogańskim chrześcijaninem. Ja nie neguję tego, czego nauczał Chrystus. To jest piękne. Czego nauczał? Łagodnie mówiąc, był krytycznie nastawiony wobec arcykapłanów i ówczesnego kleru. Dalej ostro krytykował religijność na pokaz. Głosił, jeżeli się modlisz, zamknij się w komórce swojej. Ale dziś w polskim katolicyzmie nikt nie potrafi się tak modlić! Ojcze nasz i zdrowaśki, ale własnymi słowami, kto potrafi? Odwykliśmy od tego. Chrystus nie był, jak pan wie, przyjacielem bogaczy. Za to wszystko zapłacił. Został z poduszczenia ówczesnych arcykapłanów skazany na śmierć przez Rzymian. Rzymianie poszli na to, bo w ogóle nie rozumieli, o co chodzi w tych żydowskich sporach i konfliktach.

- Ale Pan nie uczestniczy w praktykach religijnych?

- Proszę pana, ja się uważam za człowieka głęboko religijnego. Obecnie prawdziwie religijni są ludzie zwani popularnie ateistami. Bo tylko ateista jest głęboko pokorny wobec zagadki, że w ogóle cokolwiek istnieje. On nie wyobraża sobie Boga na wzór i podobieństwo swoje, jako osobę. Ale rozumie ogrom tej zagadki. Przerażającej zagadki. To jest religijność. Człowiek prawdziwie religijny nie wie, co go czeka po śmierci, nawet się o tym nie myśli, chce żyć możliwie przyzwoicie. Ale jest pełen pokory wobec tej, jak powtarzam, zagadki, że w ogóle cokolwiek istnieje.

- Pracuje Pan nad najnowszą książką, która ma się wkrótce ukazać nakładem wydawnictwa „Iskry”. Czy może Pan powiedzieć coś więcej na jej temat?

- „Z Odyseuszem w zaświatach” jest to książka właściwie w całości napisana. To jest książka trochę autobiograficzna, poświęcona temu, co jest zawsze dla nas najważniejsze, zwłaszcza u schyłku życia. Jestem w tej chwili najstarszym historykiem w Krakowie. Proszę sobie wyobrazić, czego się doczekałem. Jestem jedynym z mojego pokolenia, już nawet właściwie nie mam do kogo zatelefonować…

- Ma Pan 88 lat, jest Pan w znakomitej formie, choć przeżył Pan aż dwie śmierci kliniczne. Jaka jest tajemnica Pańskiego zdrowia, tej wielkiej woli życia i długowieczności?

- Żyję sobie z łaski Bogów… Jest pięć takich czynników. Po pierwsze: dobre geny, na co nie mamy żadnego wpływu. Po drugie: postęp medycyny. Po trzecie: ciąg szczęśliwych przypadków. Po czwarte: to jest dobry klimat domowy, co zawdzięczam mojej żonie. Po piąte: pozytywny stosunek do życia. Z tych pięciu mamy wpływ całkowity tylko na ten ostatni.

- Bardzo dziękuję Panu Profesorowi za rozmowę i życzę dużo zdrowia oraz dalszej tak niestrudzonej pracy w głoszeniu radosnej nowiny.

Kraków 29 grudnia 2009 r.

Rozmawiał: Wojciech Jan Rudny

Kto może należeć do rodzimej słowiańskiej wiary?

2009-12-30T10:59:00.000-08:00

Zgodnie z postanowieniami starszyzny rodowej, zgromadzonej na II Rodowym Słowiańskim wiecu w Kobryniu na Białorusi (7 sierpnia 2004 r.), do rodzimej słowiańskiej wiary należą osoby które:

- genetycznie należą do ludów słowiańskich
- szanują tradycyjne słowiańskie obyczaje
- uznają rodzimowierczy światopogląd
- sławią odwiecznych Słowiańskich Bogów

Do rodzimej słowiańskiej wiary nie należą:

- genetycznie nie są Słowianami
- odrzucają wielobóstwo
- wyznają obce religie, zarówno monoteistyczne jak i politeistyczne
- czczą zmyślonych bogów
- wymyślają albo dokonują obrzędy nie mające żadnego związku z tradycją narodową
- przedstawiają siebie jako wyrazicieli jakichś proroków lub własnych nauk

Ja dodałbym jeszcze tych, co piszą w rodzimych językach, ale za pomocą zapożyczonych od obcych ludów alfabetów. Prawdziwy rodzimowierca powinien być niepiśmienny! Jakże można posługiwać się wynalazkami obcych ludów??? A swoją drogą, gdyby przeprowadzić badania genetyczne naszych rodzimowierców, ciekawych zapewne rzeczy dowiedzieliby się o sobie;)

W tym kontekście naprawdę jestem pełen podziwu dla współczesnych wyznawców greckich Bogów, którym obcy jest podobny szowinizm wyznaniowy bliskich mi niestety tylko genetycznie braci Słowian.

Tak naprawdę to wszyscy czcimy Bogów Olimpu znanych pod różnymi imionami. Na przykład szczególnie mi bliski Hermes-Merkury-Wotan-Odyn-Wołos-Weles narodził się w Arkadii, czy to się podoba słowiańskim rodzimowiercom, czy też nie. Tak mówi mit. Nawet Rzymianie - władcy świata czcili Hermesa pod imieniem Merkurego zgodnie z mityczną, helleńską tradycją. Dlatego pytam, czy to jest obcy Bóg także dla Słowian? Moja wizja politeizmu jest zupełnie inna i bliższa starożytnej tradycji, gdzie wyznawanie Mitry nie wykluczało wyznawania Zeusa-Jowisza, Dionizosa-Bachusa, czy Izydy. To jest właśnie istota POLI(-)TEIZMU! Natomiast to, co proponują nasi rodzimowiercy niestety nie jest zgodne z europejską tradycją tolerancyjnego, jakby nie było, POLIteizmu, czy bardzej po słowiańsku wieloBÓSTWA, bliskie jest natomiast ekskluzywizmowi, monopolowi na PRAWDĘ, wszelkich MONO-teizmów - źródła monowiary, katolicyzmu, komunizmu, faszyzmu i nazizmu. Czyli tego wszystkiego, czego politeista nie może w żadnym wypadku zaakceptować.

Wreszcie jako ludzie XXI wieku - wciąż pamiętający demony z przeszłości naszej Ojczyzny, kontynentu i świata - powinniśmy zwalczać nacjonalizm, szowinizm, rasizm, także wyznaniowy, jak największych wrogów WIELOBÓSTWA bogatego bogactwem całego świata. W tym przecież tkwi jego wielokształtne i wielobarwne piękno! Dlatego tolerancyjna deklaracja Rodzimego Kościoła Polskiego kładąca nacisk na kulturę, a nie na biologiczną przynależność - genetykę (związki między członkami własnego tylko plemienia są, jak wskazuje nauka, źródłem genetycznych chorób!) jest mi zdecydowanie bliższa, m.in dlatego, że o niebo lepsza i bardziej racjonalna.

Tradycja antyczna przekazała nam dwie drogi: drogę Sparty i Rzymu. Sparta odrzucała wszystko, co było obce, przede wszystkim genetycznie; Rzym wchłaniał wszystko, co było dla niego dobre, co potęgowało jego ziemską moc, niczego nie odrzucał. Sparta upadła, bo jej ekskluzywizm uczynił ją słabą... Rzym urósł do światowej potęgi.

I dopiero, kiedy zawładnął Rzymem chrześcijańsko-katolicki monoteizm - Rzym upadł. Odrzucił bowiem to, co było przez wieki dla Rzymu dobre, przyniosło mu nieprzemijającą chwałę i potęgę.

Trzech Króli w kontekście saskiej recydywy

2009-12-30T10:10:00.000-08:00

Niewątpliwie po 1989 r. możemy mówić w Polsce o saskiej recydywie. Z roku na rok widzimy przecież, jak katolicyzm usiłuje zawłaszczyć wszystkie sfery życia naszego narodu: religia katolicka wróciła do świeckich szkół, katoliccy księża są w nich nauczycielami wynagradzanymi przez państwo. Święci się nie tylko sale zebrań rad miejskich, ale i baseny, a nawet pojazdy mechaniczne… Buduje się coraz więcej kościołów, kapliczek... Batalia o krzyże wydaje się nawet przegrana, pomimo że jesteśmy w Unii Europejskiej… A ostatnio prezydent Łodzi wydawałoby się, że poważny człowiek, niejaki Jerzy Kropiwnicki, zaproponował, żeby dzień legendarnych magów perskich, tzw. trzech króli, uczcić w Polsce pobożnym nieróbstwem. Pomimo że wprowadzenie kolejnego dnia wolnego od pracy spowoduje straty finansowe (szacowane na 5,7 mld zł) przedsiębiorstw i niestety dalsze redukcje etatów… To już pewne, dzień trzech magów perskich od 2011 r. będzie dniem wolnym od... pracy. Bo przecież tradycyjnie i po sasku - nie jest ważne, czy Polska będzie biedna, czy bogata - byle katolicką była!

Swoją drogą jaka to niekonsekwencja Kościoła. Przecież Kościół z zasady zwalcza astrologię jako "zagrożenie duchowe", tymczasem trzem z magów-astrologów, a nie żadnym królom perskim!, funduje święto - dzięki inicjatywie katolickiego patrioty Kropiwnickiego i polskiej demokracji w 2011 r. z dniem wolnym od pracy. Kompletne bezhołowie.

HERMES - Bóg prof. Aleksandra Krawczuka

2009-12-27T10:15:00.000-08:00

Marcin: Z jakim antycznym bóstwem utożsamił by się Pan najchętniej ?

prof. Aleksander Krawczuk: Nie mam potrzeby się utożsamiać, utożsamiony zostałem z Hermesem. Urodziłem się w znaku Bliźniąt, tym znakiem opiekuje się Hermes, urodziłem się w środę, mercoledi, którą opiekuje się Hermes. Charakterystyka osób urodzonych pod znakiem Bliźniąt doskonale do mnie pasuje. Hermes to bóg intelektu, nauki, do którego stale się zwracam: Drogi Hermesie...

z CZATerii 12 maja 2003 r.

Aleksanser Krawczuk o triumfie cesarza Juliana Wielkiego, Bogach i współczesnym świecie. Wywiad "Polityki"

2009-12-24T13:12:00.000-08:00

Co jest cudownego w świecie starożytnym? Potęga mitu?

Otóż głęboko się pani myli. Doczekałem właśnie czasów, które są największą radością mojego życia. Imperium Romanum odżywa na moich oczach. Unia Europejska, ta struktura bez granic, z jedną monetą, jest współczesnym Imperium Romanum. Prezydent Sarkozy łączy je na dodatek ze strefą śródziemnomorską, za co jestem mu wyjątkowo wdzięczny, bo to wyznacza historyczne granice imperium. Tego doczekałem ja, który przeżyłem wszystkie okropności ubiegłego stulecia zrodzone z nacjonalistycznego obłędu. Imperium Rzymskie powróciło. Powrócili też bogowie ze swoimi zasadami, powraca antyczny styl życia.

Też?

Absolutnie. Są trwałe wartości obyczaju antycznego. Jedna z nich mówi: dbaj o ciało, czyli trzymają się czysto, kąp się, uprawiaj sporty, igrzyska, olimpiady. Rok 1896, czyli odrodzenie olimpiad, jest jedną z przełomowych dat w historii. Gdyby pani widziała, jak się wzruszyłem, gdy wniesiono pochodnię olimpijską na Mount Everest. Pomyślałem, boże Zeusie, jaki musisz być dumny, że twój ogień płonie na najwyższej górze świata.

Świat akurat protestował przeciwko zniewoleniu Tybetańczyków.

Protestował ze względów politycznych, wykazując przy tym zresztą dużo hipokryzji. Świat nie upomina się na przykład o Kurdów, których jest zdecydowanie więcej. Takie są realia współczesnej polityki. Faktem jednak jest, że zasady antyczne wracają i wrastają w nasze w życie.

Na ten powrót czekaliśmy długo.

Owszem, prawie 15 wieków panowania religii bliskowschodniej, która żywi pogardę i podejrzliwość wobec ciała, ale jednak idea kultu ciała zwyciężyła. Druga zasada starożytna głosi, że seks za obopólną zgodą jest radosnym darem bogów. Ten pogląd też zwycięża. Nawet Kościół ma coraz większą tolerancję wobec seksu. To jest zwycięstwo bogów antycznych. Trzecia zasada głosi wolność badań naukowych, racjonalizm. Wszystko wolno badać, wszystko należy badać. Nawet ludzie wierzący starają się uzasadnić swoją wiarę w sposób racjonalny, przeżyciem, które nadaje sens istnieniu.

Czyli triumf starożytności?

Absolutny triumf. Napisałem książkę o Julianie Apostacie, niesłusznie zresztą nazwanym apostatą, bo on nie odstąpił od wiary, ale powrócił do wiary w bogów i starał się reformować starożytne wierzenia, które już wymierały. Zginął na terenie dzisiejszego Iraku w czerwcu 363 r., raniony włócznią. Legenda głosi, że umierając wołał: Galilae vicisti, Galilejczyku zwyciężyłeś, a jednak w ostatecznym rachunku to on okazał się zwycięzcą, bo jego świat wraca w całej krasie, tylko mało kto zdaje sobie z tego sprawę.

Pan wierzy w greckich bogów?

Podzielam pogląd mojego rówieśnika prof. Henryka Markiewicza, który w swojej autobiografii wyznał, że nie jest w stanie zrozumieć ludzi inteligentnych, o dużej wiedzy, którzy nagle budzą się i mówią, że są głęboko wierzący. Można mieć pokorę wobec Wielkiej Tajemnicy, że w ogóle cokolwiek istnieje, ale dogmat Trójcy Świętej, zmartwychwstanie? Można i nawet trzeba składać ukłony tradycji, ale niewiele więcej. W laboratorium jednego z fizyków, noblisty zresztą, ktoś zobaczył przybitą podkowę i pyta: Profesor wierzy w takie przesądy? Ten odpowiada, że nie wierzy, ale słyszał, że nawet jeśli się nie wierzy, to podkowa może pomóc. Taki jest właśnie mój stosunek do bogów. Odnoszę się do religii z szacunkiem, cała sztuka, muzyka to jest nasze dziedzictwo, inspiracja i je nadzwyczajnie cenię, aczkolwiek chciałbym, aby w tym pilnowaniu tradycji więcej było o Bogu czy bogach, a mniej prostego obrzędu i codziennego zaprzeczania ich naukom.

Czy bogowie starożytni byli sympatyczni?

Byli cudowni. Kochali, intrygowali, złościli się, mieli swoje przywary, byli po prostu ludzcy. Schiller pięknie powiedział, że w starożytności bogowie byli bardziej ludzcy, a ludzie bardziej boscy. Może jest w tym pewna przesada, ale chyba niewielka. W Europie za podstawę etyki, religii uchodzi Biblia, zwłaszcza dziesięcioro przykazań. Są one dość proste, bo skierowane do prostego ludu, do Izraela. Bóg z tych przykazań jest Bogiem Izraela. I są to przykazania względne. Napisano – nie zabijaj, ale jest też w Biblii rozkaz wymordowania wszystkich mieszkańców Jerycha. Jak to się ma do – nie zabijaj? Biblia jest okrutna. W tym samym czasie co Biblia powstaje „Iliada”, biblia świata starożytnego. Nie ma w niej żadnych wzniosłych przykazań, są bardzo ludzcy bogowie, z którymi trzeba dobrze żyć, a oni mają swoje upodobania, słabostki, często ich postępowaniem rządzi przypadek. „Iliada” jest eposem szlachetnym, rycerskim, w sposób realistyczny pokazuje okrucieństwo wojny, ale czyż sama wojna o kobietę, o piękną Helenę, nie jest czymś pięknym i zrozumiałym?

Jest jednak w „Iliadzie” także litość nad losem pokonanych. Rozmowa Andromachy z Hektorem przed jego pojedynkiem z Achillesem, kiedy oboje już wiedzą, że Hektor zginie, jest czymś tak prostym i ujmującym, zwłaszcza kiedy on pochyla się nad dzieckiem, które przestraszone pióropuszem na hełmie zaczyna płakać. „Iliada” to rzecz o tym, jak straszną rzeczą jest zaślepienie, bo to przecież gniew Achillesa jest powodem wielu wydarzeń, ale także o losie człowieka, wobec którego nawet bogowie są bezsilni. „Iliada” jest pierwszym zachowanym pomnikiem naszej literatury i często myśląc o niej, myślę zarazem o naszym pomnikowym dziele „Panu Tadeuszu”, znakomitej satyrze na szlachtę, której Mickiewicz nie lubił, bo był przez nią upokarzany. Czasem zastanawiam się, ale nawet boję się z tym zdradzać publicznie, czy nie jest to satyra na powstanie listopadowe?

Mówiąc o triumfie Imperium Romanum i antyczności, nie wspomniał pan o demokracji. Nam początki demokracji kojarzą się ze starożytnością. Ateny są wzorem.

Demokracja oczywiście wówczas była, ale ograniczona do mężczyzn i ludzi wolnych. Często stawia się pytanie, czy historia się powtarza? W zasadzie nie może się powtórzyć, bo wszystko się zmienia, zmienia się cała sceneria, nawet w kosmosie czy mikrokosmosie. Powtarzają się jednak pewne sytuacje. Mało kto zdaje sobie sprawę, że wszyscy wielcy przywódcy demokracji ateńskiej zostali uznani albo za agentów, albo za całkowicie skorumpowanych, nawet za zdrajców. Pierwszy przykład z brzegu to Milcjades, zwycięzca i bohater spod Maratonu, oskarżony o korupcję, omal nie skończył w więzieniu. Syn go wykupił. Temistokles, faktyczny zwycięzca spod Salaminy, gdyż to jego przebiegły plan dał Grekom triumf, został oskarżony, że był perskim agentem. Skazany na śmierć uciekał z Aten i wylądował rzeczywiście w Persji, a perski król, chyba na złość Grekom, otoczył go opieką.

Sprawa Temistoklesa miała zresztą bardzo pouczający aspekt. Po zwycięstwie pod Salaminą zatroszczył się o to, aby Ateny były otoczone murami, co bardzo nie podobało się Sparcie i prawdopodobnie właśnie Spartanie rozprzestrzeniali pogłoski o jego agenturalności. Ateńczycy wypędzili więc swojego wybitnego męża stanu, wodza, najpewniej z głupoty, bo ona jest nieśmiertelna. Czy bowiem porównanie Wałęsa – Temistokles nie przychodzi pani na myśl? U nas planowo wykańcza się niemal wszystkie autorytety i kto się z tego cieszy? Ale idźmy dalej. Perykles, wielki budowniczy Aten, został oskarżony o przywłaszczenie sobie niebotycznych sum, następnie oskarżono jego przyjaciela Fidiasza, a jego żonę Aspazję, że prowadzi dom schadzek. Czy dziś nie jest tak, że wszystko można powiedzieć o każdym, ktoś to kupi, powtórzy, użyje jako argumentu, nawet jeśli prawdy w tym nie ma?

Czasem rehabilitowano. Norwid pisał: „Coś ty Atenom zrobił Sokratesie, że ci ze złota statuę lud niesie, otruwszy pierwej”.

Uczeni, artyści zaplątani w politykę też stawali się jej ofiarami. Proces, w którym Sokrates został skazany na śmierć, miał wyraźne podłoże polityczne. Dziś powiedzielibyśmy, że prawica starła się z elementami bardziej postępowymi. Sokrates skazany został za deprawację młodzieży i kult obcych bogów.

Norwid pisał w tym samym wierszu: „Każdego z takich jak ty, świat nie może od razu przyjąć na spokojne łoże i nie przyjmował nigdy, jak wiek wiekiem, bo glina w glinę wtapia się bez przerwy”. Tak więc, mimo że ustroje zmieniały się, ich elementy pozostają niezmienne, bo charakter ludzki jest niezmienny.

Nie tylko ludzki, walka o władzę, o wpływy trwa również w stadach szympansów, co już dokładnie opisano. My jednak mówimy nie o stadzie, ale o cywilizacji w naszym mniemaniu wysublimowanej, takiej, w jakiej upatrujemy wzoru.

Co dobrego nam z tej demokracji ateńskiej zostało?

Arystoteles w swojej „Polityce” napisał, że prawdziwie zdrowy ustrój powinien się opierać na warstwie średniej, to jest zasada bezwzględnie obowiązująca. U nas warstwy średniej w Polsce przedrozbiorowej nie było, w czasach rozbiorów zaczęła się kształtować, a teraz jest jeszcze bardzo słaba. Tak więc już w starożytności ktoś mądrze, rozsądnie, w prostych słowach opisał odwieczną istotę demokracji. Takie zdania sprawiają, że możemy mówić o historii jako nauczycielce życia. Historia daje szersze spojrzenie, widzimy powtarzalność pewnych zjawisk i dostajemy przestrogi na przyszłość, odnoszące się do konsekwencji różnych działań. Pod warunkiem, że się historii uczymy.

Czterdzieści lat temu napisałem pierwszą polską książkę o królu Herodzie, w której przemyciłem tezę, że to bardzo mądry władca, gdyż będąc – z łaski Rzymu – panem małego kraju, postawił sobie za cel uzyskanie większej samodzielności. To mu się w znacznym stopniu udało dzięki temu, że udawał nadzwyczajną lojalność wobec Rzymu.

Gdy pan patrzy na nasze dzieje, czy jest coś, czego nas historia nauczyła?

Powinna była nas nauczyć skończenia z kultem powstań. Należy z najwyższym szacunkiem odnosić się do bohaterstwa ludzi, ale kult powstań jest zabójczy. Naród, który czci klęski, pielęgnuje własne kompleksy. Gdyby nie było powstania listopadowego, być może utrzymałoby się prawie niezależne państwo, Królestwo Polskie, które musiałoby oddziaływać na innych zaborców, aby Polakom dać więcej swobody. Nie piszę jednak historii alternatywnej. Cieszę się, że ten świat, któremu poświęciłem całe zawodowe życie, w tylu elementach powraca.

rozmawiała Janina Paradowska

Fragment wywiadu "Polityka" - nr 2 (2687) z dnia 10-01-2009; s. 29 Rozmowa Polityki: Powrót Imperium Romanum

• Prof. dr hab. Aleksander Krawczuk (ur. 7.06.1922 r.) – historyk epoki starożytnej, pisarz. Ukończył studia filologiczne i historyczne na Wydz. Filozoficznym UJ; wieloletni pracownik w Zakładzie Historii Starożytnej UJ; prof. zwyczajny od 1985 r. W latach 1986–1989 minister kultury i sztuki.

Autor licznych prac o czasach antycznych, m.in.: „Gajusz Juliusz Cezar”, „Herod król Judei”, „Wojna trojańska”, „Neron”, „Poczet cesarzy rzymskich”, „Poczet cesarzy bizantyjskich”.

JULIANA WIELKIEGO "APOSTATY" USTAWA DOTYCZĄCA POGRZEBÓW I GROBÓW

2009-12-24T04:47:00.000-08:00

Konieczne jest dla nas, gdyśmy gruntownie obmyślili to, czemu teraz udzielić chcemy mocy prawa, odnowić znany stary zwyczaj, który mając na myśli dawni ludzie i ustawy dali nam dobre, i zrozumieli całą odległość dzielącą życie i śmierć, i przydzielili każdej z tych dziedzin uprawę odrębnych czynności, gdyż, zdaniem ich, śmierć jest nieprzerwanym spoczynkiem — to właśnie jest ów opiewany przez poetów „spiżowy sen"' — życie zaś, przeciwnie, wiele rzeczy bolesnych, wiele przyjemnych zawiera, a więc to poczucie lepsze, to wręcz odmienne. To więc wziąwszy pod uwagę, ludzie postanowili osobno zmarłym cześć należną oddawać, osobno też spełniać zadania życia codziennego. Uznawszy także bogów za początek i cel wszystkiego, byli przekonani, że my i żyjąc jesteśmy pod władzą bogów, i odchodząc stąd wyruszamy znów do bogów. Rozwodzić się dalej o tym, czy obie te dziedziny do tych samych należą bóstw, czy też odrębni bogowie zawiadują żywymi, odrębni zmarłymi, być może, nie warto. Jeśli jednak Helios jest sprawcą dnia i nocy oraz tym, który przez swe oddalenie powoduje zimę, przez przybliżenie lato, to w ten sposób staje się on także najstarszym z bogów samych, do którego [dąży] wszystko i z którego [powstaje] wszystko, i on także ustanowił odrębnych władców dla żywych i dla umarłych. I jednemu, i drugiemu trzeba więc po kolei oddawać cześć należną i w naszym życiu codziennym naśladować ten ład, który bogowie w to, co istnieje, wprowadzili. Śmierć więc jest spoczynkiem, spoczynkowi zaś noc odpowiada. Z tej przyczyny przystoi nam w nocy dokonywać tego wszystkiego, co do chowania zmarłych się odnosi, zwłaszcza że czynienie czegoś podobnego w ciągu dnia dla różnych powodów powinno być odrzucone. Wtedy bowiem jedni w tej, drudzy w innej sprawie krążą po mieście. Wszędzie pełno jest ludzi spieszących bądź do sądów, bądź na rynek lub z rynku, bądź siedzących przy uprawianym rzemiośle, bądź wreszcie dążących do świątyń dla utwierdzenia się w pokładanej w bogach nadziei. I wtedy właśnie jacyś nieznani ludzie, niosący na noszach trupa, przepychają się przez ten tłum zajętych ważnymi sprawami ludzi, co jest żadną miarą niedopuszczalne. Natykający się bowiem na to doznają bardzo przykrego wrażenia, gdyż jedni uważają to za złą wróżbę, drugim zaś, co szli do świątyni, nie wolno już potem do nich wstąpić nie umywszy się uprzednio: do bogów bowiem, co są sprawcami życia, rozkładowi zaś są całkowicie obcy, niepodobna nawet zbliżyć się po takim widoku. A nie wytknąłem większej jeszcze zmazy przez to, co się dzieje. Cóż to za zmaza większa? Oto bogów siedziby i święte ich obwody stoją wtedy otwarte, ludzie zaś niosący trupa przechodzą tuż przed świątynią, a odgłos ich skarg i jęków ponurych dociera aż do ołtarzy. Czyż nie wiecie, że przede wszystkim jak sprawy dnia i nocy są od siebie oddzielone, tak samo prawdopodobnie... tak samo jednym jest odebrane, drugim poświęcone. Nie jest prawidłowe ani wdziewanie białej szaty w czasie żałoby, ani składanie umarłych do grobu przy świetle dnia. Znośniejsza jeszcze byłaby czynność powyższa, gdyby nie zawierała uchybienia względem żadnego z bóstw, ostatnie jednak nie uniknie zarzutu uchybienia bogom naraz

wszystkim, bo bóstwom olimpijskim przydziela się to, co do nich nie należy, od bóstw podziemnych (czy jakkolwiek inaczej władcy i zawiadowcy dusz zwykli się nazywać) odbiera się to samo wbrew sprawiedliwości. Wiem przy tym, że ludzie w sprawach boskich aż do zbytku skrupulatni uważają za słuszne ofiary bogom podziemnym składać w nocy lub w każdym razie po godzinie dziesiątej. Jeżeli więc to właśnie jest lepszy czas dla służby tym bogom, nie wyznaczajmy w żadnym razie innego dla czci umarłych. Dla tych, co ulegają chętnie, te słowa wystarczą, jeśli jednak zdarzy się ktoś taki, że potrzebuje groźby i kary, to niech wie, że spadnie nań kara najcięższa, jeśli przed godziną dziesiątą poważy się opłakiwać i przenosić przez miasto ciało zmarłego. Niech więc to odbywa się po zachodzie i przed wschodem słońca. Dzień natomiast czysty niech będzie poświęcony czynnościom czystym i bogom olimpijskim!

(1) Zarządzenie to wiąże się z polityką Juliana nawrotu do dawnych obyczajów, choć pogrzeby nocne dawno już wyszły z użycia, zwłaszcza że były przeciwne praktyce chrześcijańskiej.

JULIANA WIELKIEGO "APOSTATY" EDYKT O WYCHOWANIU

2009-12-24T04:23:00.000-08:00

Za wychowanie prawidłowe my uważamy nie takie, które ujawnia bogactwo i piękno tkwiącej w języku rytmiki, lecz takie, które daje zdrowe nastawienie umysłu, wyposażonego w rozum oraz trafne mniemanie o tym, co jest dobre i złe, piękne i brzydkie. Kto sam inaczej myśli, inaczej swych uczniów poucza, jest, jak mi się zdaje, jednakowo daleki tak od prawidłowego wychowania, jak i od tego, aby sam stał się człowiekiem pożytecznym. I gdyby ten rozdźwięk między myślą i słowem zdarzał się tylko w rzeczach małego znaczenia, byłby on, co prawda, zły, ale do pewnego stopnia znośny; skoro jednak nawet w rzeczach największej wagi ten czy ów inaczej sam myśli, sprzecznie zaś z tym, co myśli, poucza, to czy nie jest to postępowanie handlarzy i przy tym nie handlarzy uczciwych, lecz najgorszych, co najbardziej ten towar zachwalają, którzy uważają za najlichszy, i za pomocą tych pochwał przyciągają i oszukują tych, na których pragną własną lichotę przerzucić. Wszyscy więc zgłaszający się do nauczania czegokolwiek bądź powinni być ludźmi o charakterze uczciwym i posiadać w swej duszy przekonania nie kłócące się z tym, co czynią oni publicznie. Takimi właśnie w stopniu jeszcze większym powinni być, jak sądzę, ci wszyscy, którzy dla celów literackich z młodzieżą obcują, występując zrazu w roli objaśniaczy autorów dawnych, potem retorów i gramatyków, a zwłaszcza mówców popisowych; ci bowiem na uwieńczenie wszystkiego pragną być nauczycielami nie tylko wymowy, ale i obyczajności oraz tego, co u nich nosi nazwę „filozofii obywatelskiej". Czy to prawda, czy nie, zagadnieniu temu dajmy na razie pokój. Teraz zaś. pochwalając dążenia tych ludzi do celów tak pięknie zapowiedzianych, pochwaliłbym ich jeszcze goręcej, gdyby tylko nie kłamali i nie pozwalali zrobić im zarzutu, że co innego sami rnają na myśli, a o czym innym uczniów swych pouczają. Co więc [z tego wynika]? Przecież dla Homera i Hezjoda, Herodota i Tukydidesa, Demostenesa, Lysiasa i Izokratesa bogowie byli początkodawcami wszelkiej cywilizacji; czyż ludzie wymienieni nie uważali siebie za święty dar: w oczach jednych Hermesa, w oczach drugich — muz? Jest więc według mnie niedorzecznością, że powyżsi tłumacze ich dzieł odmawiają czci boskiej tym istotom, którym pisarze ci ją składali. A jednak mimo tej niedorzeczności ja nie twierdzę wcale, że powinni oni obcować z młodzieżą dopiero po zmianie swego stanowiska, lecz zostawiam im możność wyboru: nie uczyć tego, co nie uważają oni za pożyteczne — chcąc zaś uczyć, przede wszystkim czynem i swym uczniom dowodzić, że ani Homer, ani inny z autorów, dziś im objaśnianych,... (2) i potępiwszy bezbożność, nierozum i błędność ich o bogach twierdzeń. Ponieważ ludzie ci żyją z objaśniania pism dawnych, za co pobierają płacę, sami przez to się niejako przyznają, że zdolni są do wielce hańbiącego zysku i dla garści pieniędzy zniosą wszystko. Aż do obecnej chwili wiele było przyczyn nieodwiedzania świątyń — i zewsząd grożące niebezpieczeństwo dostarczało usprawiedliwienia skrywającym swe najprawdziwsze bogów pojmowanie. Odkąd jednak bogowie dali nam swobodę, wydaje mi się niewłaściwe, żeby ludzie ci tego o bogach uczyli, czego sami nie uważają za słuszne. Lecz skoro oni uważają za mądrych tych, których są sami tłumaczami i jakby prorokami, to przede wszystkim niech współzawodniczą z nimi w głębokiej czci dla bogów, jeśli natomiast mniemają, że ludzie ci co do istot uchodzących za godne czci najwyższej byli w błędzie, to niech chodzą do kościołów Galilejczyka, aby objaśniać Mateusza i Łukasza...

Wyście ustanowili prawo, aby nie spożywać mięsa bydląt ofiarnych, ja zaś pragnę, aby — jak Wy byście powiedzieli, ,,na nowo odrodziły się Wasze uszy i język (2)... aby przeciwnie, dane nam było [w ofiarach tych] uczestniczyć zawsze — mnie i każdemu, kto wespół ze mną dobrze myśli i czyni".

W sposób powyższy ustanowione zostaje jedno wspólne prawo dla nauczycieli i profesorów. Uczęszczanie jednak do nich nikomu z młodzieży nie jest wzbronione. Nie jest bowiem ani naturalne, ani rozsądne przed młodzieżą, która nie wie jeszcze, dokąd ma się skierować, zamykać drogę najlepszą, i to z obawy, że wrócą mimo ich woli ku wierzeniom ojczystym.

Co prawda, byłoby może słuszne uzdrawiać i ich także tak, jak się robi z umysłowo chorym, tj. wbrew ich woli, lecz słuszne jest także okazać wyrozumiałość dla wszystkich dotkniętych tą chorobą: należy bowiem, jak myślę, oświecać, nie zaś karać pozbawionych rozumu.

(1) Jest to raczej edykt z 362 r. aniżeli list, choć zapewne rozsyłany był on w formie listu. Wywołał gwałtowną replikę, ze strony pisarzy chrześcijańskich (np. św. Ambrożego, Przeciw Symmachowi, św. Augustyna, Wyznania VIII 5, por. Ammian. Marcell. XXII 10, 7) przeciw Julianowi. Edykt ten był głównym narzędziem walki Juliana z chrześcijaństwem, który spodziewał się, że zamknie nim drogę chrześcijanom do nauki, a tym samym pozbawi możności konkurowania z wyznawcami dawnej wiary.

(2) Luki w tekście spowodowane są opuszczeniem drażliwych miejsc przez kopistów chrześcijańskich.

Australijska Partia Seksu protestuje przeciwko cenzurze

2009-12-23T01:43:00.000-08:00

Jej przedstawiciele boją się, że testowany system cenzurujący zablokuje dostęp do legalnych stron ze zwykłą pornografią.

Mająca około trzech tysięcy członków Australijska Partia Seksu (ASP) jest zdecydowanie przeciwna rządowym planom wprowadzenia systemu cenzurującego serwisy internetowe. Zdaniem jej przedstawicieli Wielka Rafa Koralowa zablokuje dostęp do około czterech milionów stron internetowych przeznaczonych dla dorosłych. Uważają oni, że w demokratycznym państwie jest to niedopuszczalne.

Testowany od blisko dwóch lat system cenzurujący ma w zamyśle jego twórców uniemożliwić Australijczykom dostęp do stron zawierających treści niebezpieczne bądź nielegalne. Jest on przede wszystkim wymierzony w dziecięcą pornografię. Przeciwnicy tego rozwiązania obawiają się jednak, że Wielka Rafa Koralowa zostanie wykorzystana także w innych celach, m.in. przeciwko "dorosłej" pornografii.

Ustawa, która w przyszłym roku ma trafić do parlamentu w Canberze, przewiduje udzielanie dostawcom internetu wsparcia finansowego na tworzenie dodatkowych systemów filtrujących, których domagać się mogą klienci. Stephen Conroy, minister ds. telekomunikacji w australijskim rządzie, powiedział, że czterej najwięksi dostawcy internetu - Telstra, Optus, iiNet oraz Primus - wsparły projekt nowego prawa.

ZDNet Australia zauważa, że na antypodach już teraz obowiązuje bardzo restrykcyjne prawo w zakresie tego, co można, a czego nie można oglądać w Australii. Dlatego też większość filmów i seriali, zanim trafi na ekrany telewizorów, musi być poddana edycji. To samo może stać się z serwisami internetowymi.

ASP podkreśla także, że wprowadzenie restrykcyjnych przepisów dotyczących serwisów internetowych wymagać będzie ogromnej pracy ze strony rządowych instytucji. Można się bowiem spodziewać, że większość operatorów serwisów internetowych dla dorosłych będzie chciała poddać się ocenie - partia zauważa, że mogą być ich nawet cztery miliony.

Przedstawiciele partii nie boją się porównywać propozycji ich rządu z tym, co czyni Pekin. Także w Państwie Środka głównym motywem wprowadzania ograniczeń jest ochrona młodego pokolenia przed niewłaściwymi dla nich treściami.

Źródło:http://di.com.pl/

Nie wiem, jaki jest sens tworzenia Partii Seksu, ale tak samo jak tej "partii" nie podoba mi się wszelka cenzura rządowa. Dlatego w tym względzie popieram protest. Jak widać rząd australijski stawia się w roli mądrzejszego i pana także sumienia każdego z obywateli, ingerując w jego życie prywatne i ograniczając wolność - także w Internecie!

Postulat SLD rozdziału Państwa i Kościoła

2009-12-22T01:00:00.000-08:00

Zakaz zaproszeń dla duchownych na uroczystości państwowe i niewysyłanie urzędników publicznych na obchody świąt kościelnych - to propozycje polityków Sojuszu Lewicy Demokratycznej. O opracowywanym właśnie programie odcięcia wpływów Kościoła od państwa czytamy w "Newsweeku". Plan deklerykalizacji Polski ma zostać zaprezentowany podczas grudniowej konwencji programowej SLD.

- Nie chodzi nam o walkę z duchownymi, ale o respektowanie konstytucyjnej zasady świeckości państwa. Nie może być tak, że na każde otwarcie miejskiej pływalni przychodzi ksiądz z kropidłem - przekonuje Tomasz Kalita, rzecznik SLD.

By oddzielić to, co świeckie, od tego, co boskie, lewica chce także likwidacji Komisji Majątkowej oraz ograniczenia budżetu Funduszu Kościelnego, z którego m.in. opłacane są składki na ZUS za księży. Politycy Sojuszu będą się też domagać wprowadzenia podatku od wiary oraz przedstawią projekt ustawy usuwającej symbole religijne z budynków publicznych.

newsweek.pl

Szkoda, że kiedy rządziło SLD jakoś tego nie potrafiło przeprowadzić! Widoczniej łatwiej mieć rozmaite postulaty niż wprowadzać je w życie.

Jak wiadomo Polska jest lennem, kolonią Watykanu, od 966 r. Renesansowa idea Kościoła Narodowego upadła, bo nie miał kto tego w Polsce przeprowadzić. Warto zauważyć, że kiedy Anglia za sprawą Henryka VIII wyzwoliła się w XVI w. spod władzy kleru katolickiego, Polska popadała w coraz większą od niego zależność. Ale każda idea ma swoje konsekwencje. Antykatolicka Anglia zbudowała mocarstwo światowe. A katolicka Polska...? Zwycięstwo katolicyzmu, jak uczy historia, jest pierwszym sygnałem i pierwszą przyczyną upadku narodów i państw. Zaledwie po 80 latach, czyli po schrystianizowaniu, tj. skatoliczeniu trzech pokoleń Rzymian upadło Wieczne Miasto - Rzym; upadek Polski również nastąpił po ok. 100 latach od zwycięstwa reakcji katolickiej na naszych ziemiach, konsekwencją której była słabość i w jej następstwie rozbiory terytorium I Rzeczypospolitej. Polska nadal jest, tyle że wciąż kurczącą się, kolonią Państwa Kościelnego. Recydywę saską obserwujemy u nas od 1989 r. Państwo bowiem ściśle współdziała z Kościołem katolickim, rozdział Kościoła od Państwa jest w Polsce całkowicie niezrozumiały i uważany za antypolski, bo polskość całkowicie identyfikuje się z katolicyzmem i wciąż nie istnieje poza nim. Tak naprawdę tylko język - poza wyglądem - odróżnia nas od Meksykanina czy Ekwadorczyka. Duchowo Polak ma być chrześcijaninem, tak jak oni, czyli zjudaizowanym ex-poganinem, chociaż miał kiedyś swój własny, niepowtarzalny świat duchowy.
A co będzie następstwem tej saskiej recydywy? Możemy się łatwo domyślić, bo Polonia Semper Fidelis, choćby miało nie być i Państwa Polskiego, jak to w przeszłości bywało. Zresztą po co Polakom-katolikom własne Państwo, skoro mają swój Kościół i ojczyznę wieczną na "tamtym świecie"?

Julian Tuwim - kto to jest poganin?

2009-12-22T00:04:00.000-08:00

Poganin: szaleniec, który ośmiela się czcić to, co widzi i czego może dotknąć.

Kto to jest niewierny? Niewierny - w Rzymie ten, kto nie wyznaje wiary w Chrystusa; w Konstantynopolu - ten, kto ją wyznaje. A duchowny? Duchowny: człowiek, który dba o nasze życie poza grobem i w ten sposób zarabia na własne życie doczesne.

Dionizos i Nietzsche

2009-12-21T04:43:00.000-08:00

by_iizzard

Powiedział kiedyś: "Niekiedy lubię człowieka (...) uważam człowieka za zwierzę przyjemne, dzielne, pełne inwencji, które na Ziemi nie ma sobie równego, radzi sobie nawet we wszystkich labiryntach. Jestem dla niego dobry: często rozmyślam o tym, jak mogę mu jeszcze pomóc w rozwoju i uczynić go silniejszym, głębszym i bardziej złym, niż jest obecnie". - "Silniejszym, głębszym i bardziej złym?" zapytałem przerażony. "Tak, powtórzył, silniejszym, głębszym i bardziej złym; a także piękniejszym" - i uśmiechał się przy tym ten bóg-kusiciel swoim halkiońskim uśmiechem, jak gdyby właśnie powiedział czarujący komplement.

Nie będziesz miał Bogów cudzych przede mną!

2009-12-21T03:05:00.000-08:00

Bawi mnie to, jak polscy katolicy odwołują się do tego przykazania. Nie wiedzą lub też nie chcą wiedzieć, że jest to przykazanie żywcem wyjęte z żydowskiego dekalogu. Dekalogu, który funkcjonuje od pradawnych czasów, od kiedy żydzi mają swojego boga plemiennego Jahwe (nie użyję słowa bożka, jak lubią to robić wyznawcy wszelkich "objawionych " religii w stosunku do religii politeistycznych, "pogańskich"). Jahwe jest dziś henoteistycznym bóstwem żydów zaadoptowanym przez chrześcijan jako Bóg Ojciec. A co do obcości, to przecież żydowski bóg jest bogiem dla naszych przodków obcym. To tak jakby w miejsce ojca przyszedł ojczym i zakazał nazywać naszego biologicznego ojca takim określeniem jak "tato", "ojcze", i sam uzurpował sobie prawo do tego miana! Tak jest z chrześcijaństwem właśnie, które dla pogan było zupełnie nową, obcą i przybraną - w ramach przymusowego, politycznego prozelityzmu - religią. W Rzymie w IV w., a na ziemiach polskich w wieku X. Nasi przodkowie nie mieli wyboru - odtąd na ojczyma i macochę musimy mówić (ale czy wszyscy?): ojcze i matko. Prawdziwi rodzice zostali zabici i zapomniani (?). Niemal wszelki ślad po nich zaginął. A jeśli ktoś chciałby ich poznać, usłyszy: Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną! Inaczej mówiąc - to my jesteśmy twoimi prawdziwymi rodzicami... To ja jestem twoim prawdziwym ojcem od samego początku, od twojego narodzenia! Nie waż się nawet wypowiadać imienia tego "bałwana" i oddawać mu cześć i pokłony!
Ile w tym prawdy? Niech każdy sam sobie rozważy.

Ks. Trytek marzy o "wspaniałych czasach", dlatego Trytek i jemu podobni dla lwa!

2009-12-20T02:24:00.000-08:00

Ks. Rafał Trytek znany jest także z niechęci do homoseksualizmu. Dał temu wyraz 26 kwietnia 2008 roku w Krakowie biorąc udział w manifestacji przeciwko zorganizowanemu tego dnia Marszowi Tolerancji. Homoseksualizm nie jest według niego czymś wrodzonym, a homoseksualiści "gwałcą" prawo naturalne^[9]. Stwierdził, że: "policja powinna chronić rynek przed marszem pedałów i innych zboczeńców". Ks. dodał też, że: "jeszcze w średniowieczu ludzi o takich skłonnościach palono na stosach, [...] może powrócimy do tych wspaniałych czasów jeszcze i tych ludzi będzie się palić na stosach".

http://pl.wikipedia.org/wiki/Rafa%C5%82_Trytek

A może dożywamy właśnie takich "wspaniałych czasów" znanych już z przeszłości?

Jak pisze ks. Mariusz Rosik w Tygodniku Katolickim Niedziela "Lwy zjadają kanibalów":

Żyjący na przełomie drugiego i trzeciego stulecia teolog o zacięciu apologetycznym Tertulian drapieżnym pazurem szarpał oponentów chrześcijaństwa. W dziele „Apologetyk” pisał: „Jeżeli Tyber sięga murów, a Nil nie nawadnia pól, jeżeli niebo jest nieruchome, a ziemia drży, jeżeli panuje głód czy zaraza, rozlega się krzyk: «Chrześcijanie dla lwa!». Co, wszyscy dla jednego lwa?”. Za czasów Tertuliana chrześcijanie oskarżani byli o to, że są kanibalami, bo przecież Chrystus wzywał, by spożywać Jego Ciało. Nazwani byli ateistami, gdyż nie mieli w swych świątyniach posągów bóstw. Oskarżano ich o kazirodztwo, bo mówili, że kochają braci i siostry. A wachlarz kar za te i podobne przestępstwa był nader szeroki. Kamienie lecące na Szczepana, ciała rozpięte na krzyżach po Neronowym pożarze, akcenty zoologiczne w Koloseum czy łatwo palące się stosy – to tylko kilka przykładów z początków chrześcijaństwa. A dziś? Podpalenia chrześcijańskich domów w Sirsapanga w Indiach, zamachy zorganizowane przez hinduistycznych przywódców w Orisie, wprawne maczety w kościele w Pannala na Sri Lance, aresztowania za posiadanie Biblii w Iranie… "

Bo kim są chrześcijanie?

„Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Pilatusa; a przytłumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnął, nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko co potworne albo sromotne zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników” — jak pisał Tacyt.
Na początku II w. Tacyt odnotował (Ann. XV 44), że za panowania Tyberiusza założyciel religii chrześcijańskiej został skazany na śmierć przez namiestnika Judei Pontiusa Pilatusa. Dla tego Rzymianina chrześcijanie to wyznawcy odrażającego, przywleczonego ze wschodu, żydowskiego zabobonu (superstitio), których cechuje „nienawiść do rodzaju ludzkiego” (odium humani generis), dlatego należy ich zbijać. Jezus jest dla niego skazanym wyrokiem rzymskiego namiestnika twórcą owego zabobonu.
Trytku, jak widzisz, chrześcijaństwo jest tylko tworem ludzkim i na ziemi istnieje zaledwie 2000 lat. A jeśli mówisz o dawnych, wspaniałych czasach, nie zapominaj, że ty w tych czasach byłbyś skazany na ukrzyżowanie lub pożarcie przez lwa. Dodajmy - zapewne bardziej ludzkiego niż ty sam z tą twoją chorą nienawiścią! Tacyt faktycznie miał rację, pisząc tak o tym żydowskim zabobonie, którego i ty jesteś gorliwym wyznawcą. W tobie skupia się ta prawda, że nic się wyznawcy tego judejskiego zabobonu nie zmienili, bo NIENAWIŚĆ do ludzi innych i inaczej myślących w was pozostała. Dlatego wielce pobożnym będzie zawołanie: "Trytek i jemu podobni dla lwa!". Ludzie bowiem, którzy domagają się eksterminacji innych, zasługują na podobny los.

Dlaczego 25 grudnia?

2009-12-20T01:32:00.000-08:00

Nie wiemy, którego dnia narodził się Jezus Chrystus. Dlaczego Kościół katolicki obchodzi ten dzień właśnie 25 grudnia, pomimo że nie ma to nic wspólnego z biblijnym przekazem?

Katolicyzm zanim stał się religią państwową Imperium Romanum przeszedł zadziwiającą ewolucję, która w dużym stopniu zmazała jego pierwotne, ewangeliczne oblicze. Walka z istniejącymi systemami wierzeń religijnych, a także ze strukturami państwa rzymskiego spowodowała to, że chrześcijaństwo, a ściślej katolicyzm wchłonął wiele elementów obcych, pogańskich, nie mających nic wspólnego z duchem ewangelii. Kościół katolicki zapożyczył niemal wszystko od tego z czym walczył: strukturę organizacyjną przejął od znienawidzonego Antychrysta, tj. państwa rzymskiego; tytuł (pontifex maximus) najwyższego kapłana, który nosili dotąd rzymscy imperatorzy (zrzekli się go katoliccy następcy Augusta, aby nie mieć nic wspólnego z pogaństwem!), jak na ironię przyjęli katoliccy biskupi Rzymu… Okazuje się, że nawet dzień narodzin postaci centralnej dla całego chrześcijaństwa — Jezusa Chrystusa — zapożyczono od konkurencyjnej religii!

Katolicyzm nie wygrał łatwo wojny o panowanie wśród mrowia różnych wyznań światowego Imperium Romanum; miał wielu rywali, religii i kultów, które mogły wygrać z nim walkę o rząd dusz. Już sam kult Herkulesa cieszył się ogromną popularnością do końca świata antycznego. Według niektórych historyków starożytności, jak np. Marcela Simona, był on najpoważniejszym rywalem chrześcijaństwa. Filozoficzno-moralna (stoicka) interpretacja kultu Herkulesa uczyniła z herosa-boga wzór dobrego władcy (jego kult odgrywał ważną rolę za panowania dynastii Antoninów, m.in. Marka Aurelisza). Przez warstwy niższe Herkules był traktowany jako obrońca sprawiedliwości, który poskromił złych, a ocalił dobrych. Czczono go jako bezinteresownego mściciela krzywd i jako herosa niosącego pomoc biednym. Triumf Herkulesa nad śmiercią był inspiracją m.in. dla sztuki; uwidocznił się np. w rzymskich sarkofagach, które były wzorem artystycznym także dla chrześcijan.

Nie mniej groźnym, a w opinii wielu historyków późnego antyku najgroźniejszym rywalem chrześcijaństwa był mitraizm, uznawany za właściwego Antychrysta III i IV wieku, jak powiedział jeden z badaczy tamtego okresu. Niewiele też brakowało, a Antychryst ten wygrałby walkę o rząd dusz z chrześcijaństwem!

Mitraizm narodził się w Persji, ale znacznie różnił się od innych religii orientalnych. Sam Mitra ani nie umarł, ani nie zmartwychwstał, jak Attys, Ozyrys czy Chrystus. Ale podobnie jak Chrystus nigdy nie miał kobiety. Był czysto męskim bóstwem, a do jego kultu nigdy nie były dopuszczane kobiety. W panteonie irańskim pełnił rolę pomocnika boga dobra, Ahuramazdy. Był bogiem światła, prawa, wierności, przysięgi, układu. Rzymianie poznali go jako boga światłości i słońca, utożsamili z solarnym bogiem — Słońcem Niezwyciężonym (Sol Invictus); wierzyli, że narodził się ze skały w dniu 25 grudnia i wychował wśród pasterzy. Kult Mitry był niezwykle popularny w armii rzymskiej, a to z uwagi na jego męski charakter, a także męskie atrybuty i cnoty samego Mitry, jak męstwo, lojalność, braterstwo, wierność przysiędze. Mitraizm wymagał od wiernych surowego przestrzegania zasad moralnych. W przeciwieństwie do chrześcijaństwa, które głosiło, aby nie sprzeciwiać się złu, do rangi religijnego obowiązku była podniesiona w mitraizmie walka ze złem i czynienie dobra na świecie. Podobnie jak w religii chrześcijańskiej i wyznawców Mitry czekała kara za złe uczynki w życiu pozagrobowym. Poza wojskiem mitraizm wyznawały także inne grupy społeczne, a zwłaszcza niewolnicy i kupcy. Stopniowo kult tego perskiego boga przedostawał się do Italii. Początkowo podobnie jak chrześcijaństwo i mitraizm był religią ludzi prostych, szerzył się wśród mas ludowych, a od końca II wieku także wśród arystokracji i na dworze cesarskim, nie wyłączając rzymskich cesarzy (wyznawcą mitraizmu był np. syn Marka Aureliusza, cesarz Kommodus).

Szczyt popularności mitraizm osiągnął w III w., kiedy to właśnie utożsamiano Mitrę ze Słońcem Niezwyciężonym (Sol Invictus), od którego przejęto i datę narodzin samego Mitry — 25 grudnia.

Teraz pojawia się pytanie: jak to się stało, że 25 grudnia uznano także za dzień narodzin Jezusa Chrystusa? Dla pierwszych chrześcijan data narodzin Chrystusa nie była aż tak bardzo istotna, najważniejsze było to, że Zbawiciel umarł i zmartwychwstał, obiecując tym, którzy w niego uwierzą życie wieczne. Z czasem dopiero coraz większe znaczenie dla wyznawców Chrystusa, a zwłaszcza dla kapłanów, miały szczegóły z jego życiorysu, jak np. dzień narodzin, które pozwoliłyby ustalić kalendarz świąt. Tymczasem ewangeliści nie przekazali żadnej wskazówki co do dnia narodzin „Zbawiciela świata". Stąd nie może nas dziwić to, że pojawiły się różne propozycje, jak 18 lub 19 kwietnia, 29 marca czy 17 listopada. Jeszcze żyjący na przełomie II i III wieku jeden z najwybitniejszych pisarzy chrześcijańskich tamtych czasów, Klemens Aleksandryjski, nie wiedział, której z tych dat należy przyznać pierwszeństwo. Ostatecznie wybór padł na 25 grudnia, który to dzień był oficjalnym pogańskim świętem narodzin Mitry — Słońca Niezwyciężonego (w dniu tym przypadało zimowe przesilenie Słońca) — w kultach solarnych bardzo uroczyście obchodzonym. Katolicy widząc w mitraizmie i kulcie Słońca Niezwyciężonego — lansowanego przez cesarza Aureliana (270-275) na oficjalnego, najwyższego boga Imperium Romanum — śmiertelne niebezpieczeństwo dla Kościoła, wybrali ten właśnie dzień także dniem narodzin Jezusa Chrystusa.

Kult Słońca był ostatnim tak ważnym kultem późnego antyku, który mógł zagrozić chrześcijaństwu i Kościołowi. Naturalistyczna religia Rzymu oparta była na kulcie sił przyrody ubóstwiała także Słońce, jak to miało miejsce w starożytnym Egipcie (nie była jednak aż tak rewolucyjna, by wprowadzić kult jednego tylko Boga). Konstantyn Wielki uważany za pierwszego chrześcijańskiego cesarza Imperium Rzymskiego sam był zdeklarowanym czcicielem Słońca. Bardzo wolno stawał się wyznawcą Chrystusa (nigdy zresztą nie zrezygnował z tytułu najwyższego kapłana kultów politeistycznych), którego w końcu utożsamił ze Słońcem Niezwyciężonym. Zresztą to samo czynili chrześcijanie, alegorycznie nazywając Chrystusa — Sol Iustitiae — Słońcem Sprawiedliwości, które zatriumfowało nad nocą, tj. śmiercią. Tak jak 25 grudnia, kiedy to Słońce triumfuje nad nocą.

Słowo na niedzielę św. Augustyn o tym, że nauki mędrców na nic się zdadzą

2009-12-20T01:11:00.000-08:00

W księdze "O Państwie Bożym" roz. VII św. Augustyn (dysponuję wydaniem z 1835 r. stąd ta archaiczna polszczyzna) pisze, że „nauki mędrców na nic się zdadzą bez powagi boskiej, bo człowiek skłonniejszy jest za przykładem bogów niecnoty płodzić, niż rozpraw uczonych słuchać”.

Augustyn słusznie zauważył, że mądrości ludzi są „wynalazkiem ludzi, którzy bystrym obdarzeni jeniuszem usiłowali ile tyle rozumowaniem wybadać: co natura w swych tajnikach ukrywa; czego w obyczajach pragnąć, a czego unikać należy; jaki sek, albo co nie jest następnością, ale owszem przeciwieństwem (…) Bo wszyscy czciciele tych bogów podżegnieni pożądliwością, w wrzącej jak mówi Persyusz, zbroczoną truciźnie, a raczej się wpatrują w to co Jowisz zrobił, niż w to czego nauczał Plato, lub jakie było zdanie Katona”.

Augustyn jednak jakoś przeoczył lub też nie zauważył tego, że sam dekalog również jest wynalazkiem śmiertelnego człowieka, Mojżesza, a nie jakiegoś boga plemiennego - tarczy Abrahama - Jahwe.

Robert Tekieli jako zagrożenie duchowe i umysłowe

2009-12-19T14:29:00.001-08:00

Robert Tekieli, fot. źródło Rzeczpospolita

Robert Tekieli ex anarchista, a także człowiek niegdyś "opętany przez demona", dziś jest fanatycznym przeciwnikiem wszystkiego, co nie jest ortodoksyjnie katolickie. Dlatego chyba jego wykłady rodzą niepokój i negatywne reakcje organizmu. Znam kobietę, którą dosłownie rozbolała głowa, kiedy słuchała jego „ględzenia”, jak sama nazwała jego wykład (zamieszczony na stronie egzorcyzmy.katolik.pl). Dlaczego? Dlatego zapewne, że Tekieli tym swym negatywnym "ględzeniem" o tzw. zagrożeniach duchowych, sam jest wielkim zagrożeniem dla naszego zdrowia psychofizycznego! Wmawia swoim słuchaczom, że są jakieś złe demony, diabelskie demony, które i na niego miały kiedyś wielki wpływ. Bo to dzięki nim ponoć Tekieli potrafił przekazywać energię na odległość (co podobno odczuł pewien mężczyzna na kursie metody Silvy); wchodząc do pojazdu komunikacji miejskiej "opętany" Robert odczuwał bóle różnych organów wewnętrznych, bo współodczuwał z chorymi jadącymi w tychże pojazdach; potrafił także leczyć chore zwierzęta… W końcu jednak postanowił pomodlić się o uwolnienie od tych "demonicznych darów", sprawiających czasami niemiłe dolegliwości… i odtąd jest „zdrowy” (do kogo się modlił? Tego nie powiedział, ale chodziło mu zapewne o Boga chrześcijańskiego w trzech osobach i może jeszcze matkę, Żydówkę Miriam-Maryję, jednej z owych osób boskich, tj. człowieka-Boga Jeszuy - Jezusa). Żydowski Bóg najwidoczniej pomógł, bo dziś Tekieli jest zdrowym na ciele i umyśle katolikiem (choć słuchając jego wykładów można odnieść inne wrażenie)! Ale powinien zdać sobie sprawę, że i najlepsi katolicy chorują na różne choroby umysłowe, na raka, Parkinsona czy Alzheimera. I to bez żadnego wyjątku. Nawet ci najświętsi!

Moim zdaniem Tekieli swoimi wykładami robi wielką szkodę, ponieważ z przekonaniem wmawia ludziom negatywne działanie demonów, które jakoby mają im szkodzić. I wielu wrażliwych ludzi zapewne w to uwierzy, i zacznie doszukiwać się złych demonów i Szatana oraz podszeptów tego Złego w swoim życiu. Dlatego co wrażliwsze jednostki szczególnie narażone są na negatywne oddziaływanie pseudoterapii tego świeckiego egzorcysty. Dodajmy, że dla Tekielego niebezpieczne jest niemal wszystko - poza różańcem i konfesjonałem. Niebezpieczne są m.in. karty tarota, wszelkie wróżbiarstwo, nawet leki homeopatyczne (jak sam przyznaje, żona nie słuchała go, kiedy przekonywał ją, iż podawanie leków homeopatycznych dzieciom jest grzechem, ale dzięki Bogu, proboszcz w końcu wpłynął na nią i przekonał), niebezpieczne jest także japońskie aikido, amulety, muzyka techno (wzorowana na szamańskich bębnach), a nawet... pozytywne myślenie (tak!).

Robert Tekieli powinien uzmysłowić sobie to, że jeszcze 2000 lat temu nikt w Europie nie słyszał o żydowskiej sekcie chrześcijan. I zanim pojawili się chrześcijańscy „bezbożnicy” (tak nazywali ich nasi pogańscy przodkowie) w Europie, nasi praojcowie od samego początku świata wierzyli w Bogów i Boginie oraz ich naturalną hierarchię. Jehowa był jedynie plemiennym bogiem Żydów, a nie jakimś uniwersalnym Bogiem wszystkich ludów. Politeistyczni Rzymianie byli znani w całym świecie ze swej religijności, także Ateńczycy, o których pisze Pauzaniasz, iż „odznaczali się o wiele większą niż inne ludy gorliwością religijną. Oni pierwsi nazwali Atenę Robotnicą (Ergane), pierwsi wznieśli popiersia Hermesa, mają też w świątyni bóstwo Zapobiegliwości, tj. Spudajon Dajmon”. Dajmon, czyli demon nie był więc oznaką złego, ale dobrego (trudno np. Zapobiegliwość nazwać czymś złym!). To był naturalny i duchowy porządek w Europie. I ten naturalny porządek rzeczy odmieniło dopiero panujące politycznie chrześcijaństwo, a następnie wojowniczy islam, czyli „objawione” religie „nie z tego świata”. Niczym wściekła i zwodnicza rewolucja przetoczyły się przez świat. I jak niszczycielski huragan i tornado zniszczyły wszystko, co napotkały na swej drodze. Oczywiście obiecując swym gorliwym wyznawcom raj na ziemi, a męczennikom życie zdecydowanie lepsze niż na tym "łez padole" i do tego wieczne, ale dopiero... po śmierci. Nawet Szatan, gdyby istniał, pewnie nie wymyśliłby czegoś równie zwodniczego i oszukańczo-perfidnego!

Wolniewicz nawołuje do użycia siły przeciwko "lewactwu" i "bezbożnictwu".

2009-12-19T10:10:00.000-08:00

2,23 - 2,28 min wystąpienia Wolniewicz nawołuje do użycia siły!

http://www.youtube.com/watch?v=1lzL37fSsT0&feature=related

Pogański Duch Europy - Wojciech Jan Rudny

2009-12-19T07:23:00.000-08:00

Pomimo że bezpłatne egzemplarze książki zostały wysłane do Biblioteki Narodowej http://www.bn.org.pl/download/document/1241764726.pdf to jednak ani autora, ani książki nie ma w Przewodniku Bibliograficznym Biblioteki Narodowej! Bezpłatny egzemplarz książki przekazany Bibliotece Wojewódzkiej... zaginął? Treść książki na pewno przeraża, niepokoi i oburza. To pewne. Ale nie pisałem jej dla lepszego samopoczucia polskich katolików. To też jest pewne.

Książka jest już właściwie niedostępna. Dlatego dla tych, którzy chcieliby zapoznać się z jej treścią, mam dobrą wiadomość!Jest już w wersji bezpłatnej i elektronicznej. Oto link, z którego można ją pobrać http://hermes.media.pl/pliki_inne/90.pdf

Nie zniszczą jej już ci, którzy życzyli jej zapomnienia, jak tylko się ukazała. Nie zaginie żaden egzemplarz! "Pogański Duch Europy" będzie odtąd już żyć swoim własnym życiem dzięki ogólnoświatowej sieci internetowej.

Na zdj. pierwotna okładka książki "Pogański Duch Europy".

Przysięga Hipokratesa - DUCHOWE KORZENIE EUROPY

2009-12-19T04:14:00.000-08:00

"Przysięgam na Apollina, lekarza, na Asklepiosa, Hygieę i Panaceę oraz na wszystkich bogów i boginie, biorąc ich za świadków, że wedle mej możności i zdolności będę dochowywał tej przysięgi i tego zobowiązania.
Mistrza mego w tej sztuce będę szanował na równi z rodzicami, będę się dzielił z nim swem mieniem i na żądanie zaspakajał jego potrzeby; synów jego będę uważał za swych braci i będę uczył ich swej sztuki, gdyby zapragnęli się w niej kształcić, bez wynagrodzenia i żadnego zobowiązania z ich strony; prawideł, wykładów i całej pozostałej nauki będę udzielał swym synom, synom swego mistrza, oraz uczniom, wpisanym i związanym prawem lekarskim, pozatem nikomu innemu.
Będę stosował zabiegi lecznicze wedle mych możności i zdolności ku pożytkowi chorych, broniąc ich od uszczerbku i krzywdy.
Nikomu, nawet na żądanie, nie dam śmiercionośnej trucizny, ani nikomu nie będę jej doradzał, podobnie też nie dam nigdy niewieście środka na poronienie. W czystości i niewinności zachowam życie swoje i sztukę swoją.
Nie będę stanowczo wykonywał wycięcia chorym na kamień, pozostawiając to ludziom, zawodowo stosującym ten zabieg.
Do jakiegokolwiek wejdę domu, wejdę doń dla pożytku chorych, wolny od wszelkiej chęci krzywdzenia i szkodzenia, jakoteż wolny od pożądań zmysłowych, tak względem niewiast jak mężczyzn, względem wolnych i niewolników.
Cokolwiek bym podczas leczenia, czy poza niem w życiu ludzkiem ujrzał, czy usłyszał, czego nie należy rozgłaszać, będę milczał, zachowując to w tajemnicy.
Jeżeli dochowam tej przysięgi, i nie złamię jej, obym osiągnął pomyślność w życiu i pełnieniu tej sztuki, ciesząc się uznaniem ludzi po wszystkie czasy; w razie jej przekroczenia i złamania niech mnie los przeciwny dotknie."

Wielu wyznawcom religii negującej wartości tego świata oczywiście przysięga ta nie może się podobać http://www.goscniedzielny.wiara.pl/index.php?grupa=6&cr=1&kolej=0&art=1260727654&dzi=1104764436&katg=

Tekst to bowiem "archaiczny", "pogański", bo odwołujący się nie do Boga Trójjedynego, ale do Bogów skazanych przez wyznawców rzymskiej szubienicy na wieczne zapomnienie. Ale Bogowie nie umierają, choćby wyznawcy jednego tylko Boga - nawet w trzech osobach - spalili wszystkie biblioteki tego świata, zniszczyli wszystkie obrazy i rzeźby z wyobrażeniami bóstw, i jak powiada Alkman: umiera tylko wiara niewdzięcznego motłochu.
A przysięga Hipokratesa jest dla nas kolejnym i cennym dowodem na to, jakie są faktycznie duchowe korzenie politeistycznej, wielonarodowej i wielobarwnej (a nie tylko czarnej lub zielonej) Europy.

Cnoty męskie w ujęciu homeryckim

2009-12-19T04:08:00.001-08:00

Wielki poeta Hellady Homer chętnie opowiada o konfliktach pomiędzy umysłem i sercem greckich herosów. W jego przekonaniu, jak i ogółu współczesnych mu Hellenów, uczucia i wola serca (ker, kradie) są daleko potężniejsze od uczuć i woli umysłu (metis). Stąd też w razie konfliktu umysł żadną miarą nie może zmusić serca, lecz może je tylko nakłonić do uległości. Przykłady takich rozterek i walk wewnętrznych widzimy wyraźnie u króla Itaki Odyseusza (łac. forma imienia Ulyxes) — najsławniejszego herosa całej starożytności ^{[ 1 ]}. Odyseusz zaś słynął z tego, iż miał serce „cierpliwe" i umysłowi posłuszne ^{[ 2 ]}.

Warto zauważyć, że o wartości mężczyzny w ujęciu homeryckim stanowią dwie fundamentalne „cnoty": cnota (zwycięskiej) siły cielesnej i cnota rozumnej mowy. Fojniks uczył Achillesa, by był sprawnym „rzecznikiem słów i wykonawcą czynów" (Il. IX 443):

"… mython te rheter' emenai prektera te ergon... "

Cnota siły cielesnej pozostaje w zasadniczym związku z sercem, a cnota rozumnej mowy z umysłem człowieka. Cnoty te można posiadać oddzielnie, a posiadając obie — w różnych proporcjach. Tak więc Odyseusz mawiał o sobie, iż „w radzie" (cnota rozumnej mowy) góruje nad Achillesem, lecz „w boju" (cnota cielesnej siły) mu ustępuje. Podobnie jak Odyseusz Achilles również trzeźwo oceniał swoje przymioty, nie plamiąc się nieuzasadnioną pyszałkowatością.

Wbrew pozorom cnota siły cielesnej nie polega jedynie na sile muskułów, lecz ma charakter psychofizyczny. Rozwija się i kwitnie w przymierzu z młodością. Posiadający ją bohater pragnie prześcignąć innych, wciąż dąży do coraz większej sławy i chwały. Ojciec Achillesa, Peleus, zalecał synowi, „by mężnie bój zwodził i wszystkich bohatyrów odwagą przechodził" (Il. XI 784):

"… aien aristeuein kai hypeirochon emmenai allon."

Podobnie było i w obozie wrogim Danaom — u Trojan. Hektor chciał, by jego syn Astyanaks był „jeszcze lepszy" od niego (cf. Il. VI 206 sq., 444 sq., cf. XV 641 sq.). Nie uwłaczało starożytnym bohaterom pragnienie posiadania męskiego potomstwa jeszcze dzielniejszego, niż byli oni sami; synowie z kolei pragnęli przewyższyć bądź przynajmniej dorównać swoim mężnym ojcom dzielnością, gdyż zarzut, iż są od nich gorsi, uwłaczał ich szlachetnej dumie. Kto bowiem odziedziczył sławę po przodkach, ten odziedziczył z nią i nakaz, obowiązek moralny, żeby ją powiększyć. W cnocie cielesnej siły odzwierciedla się wielkie serce, obejmuje ona nie tylko czyny, wyjątkową sprawność cielesną, piękną postać, ale także wprawę w robieniu bronią i nawet samą broń. Wielkie serce pchało bohaterów homeryckich do czynów nadludzkich. Przykład Achillesa — bohatera o „wielkim sercu", który nie szczędził swych wysiłków w drodze do boskiej chwały i sławy, jest nadzwyczaj wymowny. To on przecież rusza do rozstrzygającej bitwy bez żadnych posiłków (cf. Il. XIX 340 sq.), walczy przez cały dzień, nie zwracając uwagi na ranę, jaką zadał mu jeden z przeciwników, zabija nieprzeliczone mnóstwo Trojan — nie wyłączając bohaterskiego Hektora. Achilles wolał życie krótkie, lecz obfite w stany takiego upojenia, jakiego doświadczał w czasie tych bojów, niż życie długie i jego pozbawione. Chociaż nie można powiedzieć, iżby nie kochał życia. To on przecież wolał być parobkiem u biednego chłopa, niż samym królem w królestwie podziemnym. Nie bał się jednak śmierci bohaterskiej, natomiast odrazą napawała go śmierć niegodna, jak np. w nurtach wezbranej rzeki — niczym „nieletni pastuch świń" (cf. I;l. XXI 272 sq.). Niemniej obowiązek pomsty za śmierć przyjaciela był silniejszy niż ziemskie pragnienia. Wielkie serce pchało go do zemsty, choć wiedział, że zaraz po jej spełnieniu ma zginąć (cf. Il. XVIII 95 sq.). Cnota cielesnej siły, której był najcelniejszym przedstawicielem wśród Hellenów, ściśle wiązała się z jego młodym wiekiem. Utrata jej jako następstwo naturalnego procesu starzenia się, byłaby dla niego bodaj największym nieszczęściem. Nie doczekał tego nieszczęścia ginąc, w młodym wieku, w pełni chwały i sławy godnej greckiego herosa.

Trzeba przyznać, że cnocie cielesnej siły nie były obce i ponure cienie, jak gniew nieokiełznany, wybujały indywidualistyczny egoizm, a nawet okrucieństwo. I tak Patroklos nazywał Achillesa „bohaterem straszliwej cnoty" (ainaretes), z trwogą mówi o jego straszliwym zapamiętaniu w gniewie (cf. Il. XVI 30 sq.). Stąd też wielkie serce nie zawsze zapewnia szczęście greckim herosom — w chwilach zwycięskiego zapału wznosi do niebian, lecz w razie zlekceważenia umysłu, strąca w otchłań niedoli i obłędnej winy (ate).

Przypisy:

[ 1 ] Po kądzieli Odyseusz był prawnukiem Hermesa, a imię jego - zdaniem Homera - nadane zostało przez Syzyfa, i oznaczać miało "być znienawidzonym", ponieważ on sam "był nie cierpiany przez wielu ludzi".

[ 2 ] 1.W jaskini jednookiego olbrzyma, Polifema, chce się Odys pomścić za śmierć swoich ludzi i wbić mu miecz w piersi podczas snu, lecz ten pierwszy "poryw serca" ustępuje niemal natychmiast, jak mówi poeta, "porywowi drugiemu" (heteros thymos), by nie zabijać kanibala, gdyż tylko on jeden może ... ocalić Odyseusza i jego towarzyszy. Jeden tylko bowiem Polifem był w stanie odsunąć ogromny głaz, którym zamknął wyjście jaskini, gdzie znajdowali "więźniowie" jednookiego olbrzyma, tj. król Itaki i jego podkomendni. Przemyślny Odyseusz następnej nocy wypala jedyne oko Polifemowi i kiedy ślepy Polifem wypuszcza rano barany na pastwisko, król Itaki i jego wojowie uciekają pod ich brzuchami (cf. Od. IX 287 sq.).
2. Kiedy Odyseusz powrócił wreszcie po dwudziestoletniej tułaczce na Itakę, w przebraniu żebraka przebywa we własnym domu, gdzie nikt go nie zna z wyjątkiem syna Telemacha (i Euryklei). Ponad stu zalotników (dokładnie stu ośmiu) panoszyło się po jego domu, gdzie zamieszkali trwoniąc jego bogactwa i używając sobie z jego niewolnicami. Choć ich buta doprowadzała Odysa do wściekłości i spędzała mu sen z powiek, a "serca wyło mu", jak powiada Homer, z gniewu i upokorzenia, ten uderzył się pięścią w piersi i nakazał "sercu" milczenie słowami: "Ścierp milczenie serce! Ścierpiało jużeś przecie ból niegdyś inny, jeszcze dotkliwszy, w dniu owym, kiedy Cyklop potworny zuchwalec, pożerał mi dzielnych towarzyszy, a tyś to znosiło odważnie, aż wyprowadził cię rozum z jaskini, gdzie ty spodziewałoś się śmierci". Do bezsennego Odysa przychodzi w końcu Atena, symbolizująca suwerenność umysłu, i uspokaja go, pozwalając mu wreszcie zasnąć. Ingerencja Ateny, jak i innych bogów helleńskiego panteonu charakteryzuje wiele momentów przełomowych w życiu bohaterów homeryckich epopei, uświetniając swą obecnością różne ważkie sprawy serca i umysłu śmiertelników. Przy czym Atena i Hermes symbolizują umysł i jego rozumne rady, nie zawsze, dodajmy, przez ludzi brane do serca (zob. casus uwodziciela, cudzołożnika i mężobójcy Ajgistosa).

Symbolika Ganeszy

2009-12-16T08:02:00.000-08:00

http://loveindia.co.uk/portal/index.php

6 listopada zmarł Nikos Chadzinikolau

2009-11-07T03:54:00.000-08:00

Szczere wyrazy współczucia dla Aresa Chadzinikolau z powodu śmierci ojca, Nikosa - 6 listopada 2009 r.

Aleksy Zorba przed śmiercią powiedział "zrobiłem w życiu kupę rzeczy, ale jeszcze nie dosyć. Tacy ludzie jak ja powinni żyć tysiąc lat". Uważam, że śp. Nikos Chadzinikolau, Twój wspaniały Ojciec, mógłby powiedzieć to samo o sobie. Dzięki Twojemu Ojcu Nikosowi zawdzięczam bardzo wiele. To on przetłumaczył na j. polski "Greka Zorbę" swojego imiennika Kazantzakisa, moją biblię życia, a także wiele innych wspaniałych helleńskich mądrości życiowych, które towarzyszą mi na co dzień. Żyje to wszystko we mnie... Dziś dusza Twojego Ojca jest z Bogami, herosami, filozofami i poetami. Być może rozmawia teraz z Platonem, Sokratesem, Arystotelesem... wysłuchuje zaginionych - na tym świecie - wierszy Alkajosa, Safony, Mimnermosa, co chciał umrzeć zanim starość nadejdzie?

Tobie Kylleński Hermesie Psychopomposie duszę śp. Nikosa Chadzinikolau polecam. Po drugiej stronie Acherontu niech spotka swoich bliskich...

Prostytucja w Szwecji

2009-10-19T08:53:00.000-07:00

PAŃSTWO SZWEDZKIE PRZYPOMINA DEMONICZNEGO LEWIATANA POZUJĄCEGO NA SFEMINIZOWANEGO I OŚWIECONEGO SOCJALISTĘ

"Szwedzka policja aresztowała dwóch znanych tenisistów, którzy przyjechali na turniej ATP w Sztokholmie. Zarzucono im, że zamierzali korzystać z usług prostytutek co według szwedzkiego prawa jest surowo zakazane.

Uprawianie prostytucji jest w Szwecji legalne, lecz korzystanie z niej od 1 stycznia 1999 jest zabronione i grożą za to surowe kary finansowe lub więzienie do sześciu miesięcy."

Przeczytałem na onet.pl

Oto jak wygląda prawo tworzone przez feministki i sfeminizowanych mężczyzn. Prostytucja jest legalna, ale tylko dla... prostytutek. Natomiast mężczyzna, który chciałby skorzystać z usług towarzyskich, jest pospolitym przestępcą! Gdzie prawa człowieka w tej tolerancyjnej ponoć Szwecji?

Jakże dalekie to jest od moich standardów cywilizacyjnych (vide starożytna Grecja), gdzie prostytucja jest nie tylko całkowicie legalna i dozwolona, ale wręcz pożyteczna! Przecież lepiej, by znudzony mąż (zapewne gros mężczyzn korzystających z usług prostytutek jest żonatych) korzystał z usług prostytutek, niż miałby uwodzić cudze żony, np. w pracy. Czy w taki sposób nie przybywa tylko rozbitych rodzin?! Tego jednak pospolici idioci tworzący prawo w Szwecji nie rozumieją. Nawiasem mówiąc nawet Katon Starszy słynący z surowych obyczajów nie potępiał wizyt w domach uciech. Szwedzi popierający własne prawodawstwo w tym zakresie, chcą być trendy, feministyczni, ale dla mnie są przerażający i śmieszni zarazem.

Szwecja to państwo na wpół totalitarne. Wielki MINUS dla SZWECJI. I na pewno nie chciałbym żyć w takim totalitarnym państwie.

Doda o Biblii...

2009-08-14T11:42:00.000-07:00

Jeden z czytelników pyta: „Mówisz, że papież jest dla ciebie autorytetem, jesteś religijną osobą, dlaczego więc spotykasz się z człowiekiem, który bezcześci Biblię i przekazuje antychrześcijańskie treści”?
Ponieważ jestem zafascynowana człowiekiem i nie poruszamy z Adamem tematów religii. Nigdy zresztą nie poruszaliśmy. Każde z nas ma zupełnie inny pogląd na to wszystko, natomiast rzeczywiście mamy jakieś wspólne zdanie. Ja osobiście do końca Kościoła nie popieram, jeżeli chodzi o poczynania niektórych księży, choć zdarzają się księża z powołaniem jak nasz papież czy Popiełuszko, natomiast reszta no to wiadomo: akcja w bok.
Jeżeli chodzi o Biblię, to są tam super, zajebiste przykazania, jakieś historie, które budują w dzieciach system wartości, chęć bycia dobrym człowiekiem, natomiast ciężko mi wierzyć w coś, co nie ma przełożenia na rzeczywistość, bo gdzie w tej Biblii są dinozaury? Jest siedem dni stworzenia świata i nie ma dinozaurów. To mi się kłóci. Także staram się rozsądnie podchodzić do rzeczywistości, oczywiście wierzę w siłę wyższą, niekoniecznie nazwaną bogiem. Są różne religie, każdy człowiek stara się w coś wierzyć, ja też w coś wierzę. Staram się modlić, jestem wychowana w duchu religijnym, natomiast mam swój pogląd i nie jest to związane z tym, że spotkałam się z Adamem. To już było sprecyzowane od dawien dawna.

Czyli bardziej wierzysz, mówiąc w cudzysłowie, w dinozaury niż w Biblię?
Wierzę w to, co nam przyniosła matka Ziemia i co odkryto podczas wykopalisk. Są na to dowody i ciężko wierzyć w coś, co spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła...

Przepraszam, o kim mówisz?
O tych wszystkich gościach, którzy spisali te wszystkie niesamowite historie.

Biblijne?
No a co?

Telewizja Polska zrezygnowała z usług Dody w organizowanych przez siebie programach po tym jak wokalistka na łamach jednej z gazet wyraziła swoją opinię na temat Biblii.

Dyrektor Biura Zarządu i Spraw Korporacyjnych TVP S.A. – Wojciech Bosak w specjalnym oświadczeniu powiedział m.in. że, „niedopuszczalne jest, aby w programach TVP występowały osoby, których publicznie głoszone opinie noszą znamiona wypowiedzi obrażających uczucia chrześcijan”.

Władze telewizji publicznej nie zerwały jednak z artystką kontraktu, a czasowo go zawiesiły. W uzasadnieniu tej decyzji tłumacząc, że „TVP jako nadawca publiczny jest zobligowana ustawowo do podejmowania działań mających na celu kształtowanie szacunku, zrozumienia i dialogu między ludźmi różnych wyznań” .

Warto przypomnieć , że w wywiadzie opublikowanym 3 sierpnia w „Dzienniku”, Doda stwierdziła, że „Jeżeli chodzi o Biblię, to są tam super, zajebiste przykazania, jakieś historie, które budują w dzieciach system wartości, chęć bycia dobrym człowiekiem, natomiast ciężko mi wierzyć w coś, co nie ma przełożenia na rzeczywistość, bo gdzie w tej Biblii są dinozaury? Jest siedem dni stworzenia świata i nie ma dinozaurów. To mi się kłóci. Także staram się rozsądnie podchodzić do rzeczywistości, oczywiście wierzę w siłę wyższą, niekoniecznie nazwaną bogiem… Wierzę w to, co nam przyniosła matka Ziemia i co odkryto podczas wykopalisk. Są na to dowody i ciężko wierzyć w coś, co spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła...”

Artystka prawdopodobnie nie wystąpi podczas koncertu Hity na czasie 23- sierpnia w Bydgoszczy.

(RZ) źródło: http://muzyka.dlastudenta.pl/artykul/TVP_nie_chce_Dody,40546.html

To wystarczyło, żeby państwowa (nie kościelna!) TVP "zawiesiła kontrakt" z Dodą. Wstyd i hańba. Żenada. Brawo Doda! Tak trzymaj!

Ksiądz z forum

2009-07-27T06:53:00.000-07:00

Do ateistów !

(2009-07-22 14:31)
~KS.TOMEK

Jestem księdzem, już 11 lat. Od 7 lat jestem
kapelanem w zakładzie karnym.Chcę powiedzieć Wam -
ateistom! 6 czerwca 1998 r. o godzine 11.45
leżałem krzyżem w Katedzrze przyjmując świecenia.
6 czerwca 2008 o tej samej porze, a był to I
Piątęk Mięsiąca zostałem wezwany do chorej. Jest
taki zwyczaj, że w I Piątek kapłani jeźdzą do
chorych. I tego dnia, w 10 lecie kapłaństwa o tej
samej porze dotarłem do chorej kobiety,
rozpocząłem modlitwe, a ona rozpoczęła agonię. W
sakiewce w której księża nosą Pana Jezusa ja
zawsze noszę krzyż. Kiedy ta agonia się rozpoczęła
ja odmawiałem Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Do
ust chorej przyłożyłem krzyż by udzielic
abosolucji czyli rozgrzeszenia i w tym momencie ta
kobieta zmarła. No i ta symboliczna godzina...
wtedy uświadomiłem sobie czym jest Kapłaństwo.
Kapłaństwo jest pomocą człowiekowi w przejściu do
Boga...
Ale opowiadam tą historię, ateistom, i tym którzy
plują na księży, nie plujcie na księdza bo on może

być wam potrzebny.

Mój komentarz: Bóg nie potrzebuje kapłanów. Zmarły w agonii tym bardziej. Tylko kapłani potrzebują Boga... żeby w jego imieniu panować. Bóg nie potrzebuje pośredników. Ja nie potrzebuję pośredników, żeby rozmawiać z moim Bogiem. A czy Tobie potrzebny jest pośrednik, "tłumacz"? Przecież Bóg, w którego wierzysz, jeśli w ogóle istnieje, to przecież znakomicie Cię zna! Zna Twoje winy i grzechy, po co więc jakiś inny grzeszny człowiek miałby pośredniczyć między Tobą a NIM? STĄD I KAPŁAN JEST CAŁKOWICIE ZBĘDNY.

ODPOWIEDŹ INTERNAUTY
(2009-07-25 14:44)
~Murphy
Do rozmowy z Bogiem nie jest potrzebny żaden
kapłan.Tym bardziej kościół.Zgadzam się z tym co
napisał "poiuy".Dodam więcej.Bóg to
Miłość,Pokora,Uczciwość,Prawda,Pokój,Zgoda.Ilu
księży tak postępuje? 98% z was jest
chytrych,kłamie trochę więcej,duża część
gwałci,wykorzystuje seksualnie dzieci,ilu ludzi
kościół zabił? Jesteś uczciwy? Żądasz
szacunku?Jeśli tak to zmień zawód i żyj po prostu
po ludzku.Bóg sam zadba o "umierających".

Demokryt o Bogach...

2009-07-22T09:21:00.001-07:00

Wszelkie dobra dają Bogowie ludziom, dawniej i teraz.

Złe rzeczy zdarzają się z powodu ludzkiej ślepoty i utraty rozsądku

Demokryt

Kalendarium chrystianizacji Europy u schyłku antyku 314-363

2009-07-13T08:48:00.000-07:00

314

Natychmiast po pełnej legalizacji Kościół przystąpił do ataku na pogan. Sobór w Ancyrze potępił kult Bogini Artemidy.

324

Imperator Konstantyn ogłosił chrześcijaństwo jedyną oficjalną religią Imperium Rzymskiego. W Didymie w Azji Mniejszej ograbił Wyrocznię Apollińską i skazał na śmierć poprzez tortury jej kapłanów. Wygnał pogan z góry Atos i zniszczył wszystkie tamtejsze lokalne świątynie.

326

Imperator Konstantyn, podążąjąc za wskazówkami swojej matki Heleny, zniszczył świątynię Boga Asklepiosa w Egei (Cylicja) i wiele świątyń Bogini Afrodyty w Jerozolimie, Aface, Mambrze, Fenicji, Baalbeku...

330

Konstantyn skradł skarby ze świątyń pogańskich na terenach Grecji, by ozdobić Nowy Rzym (Konstantnopol), nową stolicę swojego Imperium.

335

Konstantyn ograbił świątynie pogańskie w Azji Mniejszej i Palestynie; wydał wyrok egzekucji poprzez ukrzyżowanie „wszystkich magów i wróżbitów”. Męczeństwo neoplatonika Sopatrosa.

341

Prześladowania „wszystkich wróżbitów i Hellenów” nakazane przez Imperatora Konstansa, syn Konstantyna. Wielu pogańskich Hellenów zostało uwięzionych i zamordowanych.

346

Nowa - przeprowadzona na wielką skalę - akcja prześladowań przeciwko poganom z Konstantynopola. Wygnanie sławnego retora Libaniosa… za „magię”.

353

Edykt Konstancjusza skazujący na karę śmierci za każdy rodzaj składania ofiar i „bałwochwalstwa”.

354

Nowy edykt Konstancjusza nakazujący zamknięcie wszystkich pogańskichb świątyń. Część z nich sprofanowano i zamieniono na burdele i kasyna. Egzekucje kapłanów pogańskich. Pierwsze podpalenia bibliotek w różnych miastach Imperium. Pierwsze fabryki wapienia buduje się w pobliżu zamkniętych świątyń pogańskich. Duża część budowli sakralnych pogan została zamieniona w wapień.

356

Nowy edykt Konstancjusza nakazujący zniszczenie świątyń pogańskich i egzekucję wszystkich „bałwochwalców”.

357

Konstancjusz wyjął spod prawa wszystkie metody wróżenia (nie wyłączając astrologii).

359

W Scytopolis, Syria, chrześcijanie zorganizowali pierwszy obóz śmierci - miejsce tortur oraz śmierci - dla aresztowanych pogan z terenów całego Imperium.

361 do 363

Czasy religijnej tolerancji i restauracji pogańskich kultów ogłoszone (11 grudnia 361 r.) przez pogańskiego Imperatora Flawiusza Klaudiusza Juliana.

363

Skrytobójcze zabójstwo cesarza Juliana (26 czerwca) podczas wyprawy przeciwko Persom. W tradycji chrześcijańskiej dokonał tego św. Merkuriusz. Fresk ukazujący świętego Merkuriusza zabijającego cesarza Juliana Apostatę zdobił południowo-wschodni narożnik koptyjskiej katedry w Faras (dawniej Pachoras), obecnie zalanej wodami jeziora Nasera.

Tł. i opr. na podstawie CHRISTIAN PERSECUTIONS AGAINST THE HELLENES Vlassis G. Rassias

Nietzsche o kapłanach

2009-07-13T08:39:00.000-07:00

- Z psychologicznego punktu widzenia, w każdej zorganizowanej przez kapłanów społeczności niezbędne stają się "grzechy": są one właściwym instrumentem władzy, kapłan żyje z grzechów, potrzebuje, by "grzeszono"... Naczelna zasada: "Bóg przebacza temu, kto czyni pokutę" - w naszym języku: k t o p o d p o r z ą d k o w u j e s i ę k a p ł a n o w i. -

Bogowie w tragediach Eurypidesa

2009-07-13T06:44:00.000-07:00

Eurypides, tworząc w tragediach obraz bogów, czerpał materiał nie tylko z tradycji mitologicznej, ale także ze źródeł myśli filozoficznej ateńskiego oświecenia. Obok antropomorfizmu poetów znajdujemy u tragediopisarza naukowe koncepcje bóstw stworzone przez Prodikosa z Keos i innych sofistów oraz przez filozofów przyrody: Diogenesa z Apolonii i Anaksagorasa. Na próżno by szukać u Eurypidesa prostej wiary opartej jedynie na mitologicznych wyobrażeniach bogów, jak ma to miejsce u Ajschylosa i Sofoklesa. Postrzegał on bowiem bogów na trzech płaszczyznach: mitologicznej, politycznej i filozoficznej. Celem mojego artykułu jest analiza tych trzech obrazów w wybranych tragediach [1].

Eurypides niewątpliwie kontynuuje zapoczątkowaną przez Ksenofanesa z Kolofontu (VI w. p.n.e.) krytykę mitologicznego obrazu bogów jako większych ludzi [2]. Bogów obdarzonych ludzkimi słabościami ganią między innymi bohaterowie Oszalałego Heraklesa. Lykos, nowy władca Teb, postanawia uśmiercić Amfitriona oraz żonę i dzieci Heraklesa. Wówczas Amfitrion w ten sposób skarży się na Zeusa, który jako współojciec Heraklesa powinien przyjść z pomocą:

Tyś bóg, jam człowiek, lecz mam więcej cnoty,
bo nie zdradziłem dzieci Heraklesa.
Tyś umiał tajnie wkraść się w moje łoże,
wziąć cudzą żonę, choć jej nikt nie dawał,
ale nie umiesz ocalać przyjaciół.
Głupi bóg z ciebie lub niesprawiedliwy. [3]

Herakles wraca, zabija Lykosa oraz uwalnia swoją żonę Megarę i dzieci. Chór śpiewa następnie, iż przez zwycięstwo Heraklesa okazało się, że to, co jest sprawiedliwe, podoba się bogom. Gdyby tragedia zakończyła się w tym punkcie, mielibyśmy wielką pochwałę sprawiedliwości bogów, nie licząc wypowiedzi zgorzkniałego starca. Tymczasem pierwsza część tragedii stanowi jedynie złudną grę, jaką Eurypides prowadzi z widzem. Prawdę o bogach ukazuje dopiero wypowiedź udręczonego Heraklesa, który odzyskuje świadomość po ataku szału zesłanego przez Herę:

Nie sądzę, aby bogowie w niegodne
Związki wchodzili, pętali wzajemnie
– Nigdym nie sądził tak i nie uwierzę,
Albo, że jeden jest panem drugiego,
Bo bogu, jeśli jest naprawdę bogiem,
Nic nie potrzeba – to wymysł poetów.
(t. 2, s. 136, w. 1341-1348)

Ten trudny do interpretacji fragment Oszalałego Heraklesa przeczy istnieniu mitu, na którym oparta jest akcja tragedii, gdyż Herakles, nie wierząc w mitologiczne opowieści o bogach, nie dostrzega tym samym w zawiści Hery przyczyny jego nieszczęść. W świetle tej wypowiedzi herosa zostaje zakwestionowany związek przyczynowy między działaniem bogów a losem bohaterów tragedii. Herakles uniezależnia się od bogów, sam chce decydować o swoim życiu. Symbolem takiej postawy jest ostatnia scenaOszalałego Heraklesa, gdy główny bohater mimo wielkiego nieszczęścia, jakie go spotkało, postanawia stawić czoło losowi i rusza do Aten wraz ze swoim przyjacielem Tezeuszem [4].

Równie krytyczny stosunek do mitologicznych opowieści o bogach został zawarty w Elektrze. W tej tragedii Eurypides przedstawił historię zemsty Elektry i Orestesa na Ajgistosie i ich matce, Klitajmestrze, za zamordowanie ojca, Agamemnona. W pieśni chóru znajdujemy komentarz:

Mówią – chociaż ja wiarę
Ledwie temu dać mogę –
Że słońce gorące swe złote oblicze
Odwróciło
klęskę rodzaju ludzkiego
Z winy jednego człowieka. Na
Opowieści te, straszne dla ludzi,
Zysk niosą kultowi bogów.
(t. 2, s. 246, w. 738-744)

Bogowie, karzący ludzi za ich złe uczynki, traktowani są przez chór jedynie w kategoriach opowieści, które mają odstraszać śmiertelników od popełnianiania występków. W tym fragmencie znajdujemy wiele odniesień do dramatu satyrowego Syzyf autorstwa sofisty Kritiasza, gdzie wszechwiedzący bogowie są jedynie wynalazkiem pewnego „męża przemyślnego i mądrego”, aby ze strachu przed nimi ludzie nie czynili, nie mówili, ani nie myśleli o niczym złym [5]. Elektra pozostaje w duchu sofistycznego racjonalizmu i sceptyzmu wobec bogów. Podobnie jak wHeraklesie szalonym, tak i w tej sztuce bogowie nie mają wpływu na ludzkie decyzje. Ajschylos przedstawił Elektrę i Orestesa jako narzędzia zemsty w rękach boga Apollona. Elektra Eurypidesa kieruje się ludzkimi emocjami: nienawidzi matki, pragnie zemsty oraz użala się nad własnym losem. Jedynym sprzymierzeńcem i przyjacielem bohaterki jest brat, bogowie są daleko.

W świecie mitów Eurypidesa powinni istnieć bogowie, gdyż poeta, wykorzystując materiał mitologiczny, nie może bez nich tworzyć tragedii. Jaką pełnią więc rolę, skoro nie są dla bohaterów Eurypidesa instancją decydującą o ich losie? Jerzy Mańkowski dostrzega, iż tragik, wprowadzając do swych sztuk tradycyjnych bogów, podejmuje próbę upostaciowania sił, od których w życiu człowieka pochodzi to, co nie daje się wytłumaczyć jako konsekwencja ludzkich czynów [6]. Zgodnie z taką interpretacją Hera wOszalałym Heraklesie staje się symbolem szału, Afrodyta – miłości, która niszczy Fedrę i Hippolita, bohaterów Hippolita uwieńczonego, a pod postacią Dionizosa w Bachantkach ukazana została potęga ekstazy religijnej. Działanie człowieka nie jest dla Eurypidesa zdeterminowane wolą boską, jak przekonywali Ajschylos i Sofokles, ale jego psychiką.

Teologia państwowa stała na straży tradycyjnego kultu bogów, których uważano za potężnych opiekunów miasta. Państwowi bogowie byli jednocześnie bogami mitologicznymi, a więc obdarzonymi cechami ludzkimi. Ta wada nie miała jednak większego znaczenia. Byli też strażnikami starodawnych praw, które na równi obowiązywały wszystkich obywateli i zapewniały istnienie polis. Oddawanie im czci oraz troska o zachowanie więzi religijnej w danej polis stanowiło państwowy obowiązek. Eurypides przedstawił obraz bogów jako strażników praw w swoich sztukach politycznych: Błagalnicach i Dzieciach Heraklesa. Fabuła obu tragedii opiera się na podobnym schemacie: do władcy Aten przybywają błagalnicy z prośbą o pomoc i uznanie ich racji, wynikających z panhelleńskich praw, a Ateńczycy otaczają skrzywdzonych opieką i podejmują wojnę z silnym oraz pewnym siebie przeciwnikiem. W Błagalnicach (zob. t. 1, s. 405, w. 307-313) natomiast Eurypides uczynił Ajtrę, matkę władcy ateńskiego Tezeusza, orędowniczką praw boskich. Dzięki jej wstawiennictwu Tezeusz zgadza się pomóc matkom poległych pod Tebami herosów w odzyskaniu i pochowaniu ciał ich synów. Dla Ajtry nakaz pochówku zmarłego jest świętym prawem bogów, a właśnie poszanowanie praw zapewnia istnienie polis (zob. t. 1, s. 401,w. 201-218).

Obok Ajtry obrońcą praw boskich staje się Tezeusz. Bohater Eurypidesa głosi pochwałę boga (niewymienionego z imienia) jako dawcy dóbr i umiejętności, które umożliwiły ludziom stworzenie cywilizacji:

I chwalę tego z bogów, co nasz żywot
Wywiódł z dzikości, stanu zwierzęcego,
Wpierw dając rozum, potem słów posłańca,
Język, by można było głos zrozumieć,
Zboże na żywność, a dla tej żywności
Z nieb krople wody, żeby płody ziemi
Rosły, jej wnętrze odświeżały. Odzież
Dał nam na chłody i boskie upały,
Statki na morze, by można wymieniać
Dobra krajowe na te, których brak nam,
Co tajne, czego zrozumieć nie można,
Wywróżyć z ognia, a także z wnętrzności
Zwierząt ofiarnych oraz lotu ptaka.
(t. 2, s. 401, w. 201-213)

Ten passus jest głosem Eurypidesa w dyskusji nad powstaniem państw i roli, jaką bogowie odegrali w tym procesie. Rozważania nad tym zagadnieniem jako pierwsi podjęli sofiści, filozofowie-politycy. Przywołany fragment łączy w sobie poglądy Protagorasa i Prodikosa. Protagoras ukazał Zeusa, który rozkazuje Hermesowi przyprowadzić do ludzi Wstyd (Aidós) i Poczucie Prawa (Díke), aby mogli oni żyć we wspólnocie [7]. Natomiast według Prodikosa religia narodziła się w chwili, gdy ludzie zaczęli uznawać za bogów wszystko to, co jest dla człowieka pożyteczne, dlatego w chlebie widziano Demeter, a ogniu Hefajstosa [8]. Trudno wnioskować, aby twórcy greckiego racjonalizmu uznawali mityczny obraz bogów. Wprowadzenie bogów miało na celu ukazanie ponadczasowego i ponadludzkiego charakteru państwa i praw. Podobnie czyni Eurypides. W Błagalnicach Ateńczycy pokonują w walce Teby i na końcu sztuki pojawia się bogini Atena. Dla Eurypidesa Atena jest nie tylko opiekunką miasta Ateny, ale przede wszystkim symbolem mądrości politycznej i poszanowania praw, dzięki którym ateńska polis stanowi autorytet moralny w całej Helladzie. W Dzieciach Heraklesa także Ateńczycy, obrońcy błagalników, odnoszą zwycięstwo, a chór wykonuje pieśń pochwalną na cześć prawych i pobożnych Aten:

Prawą drogą idziesz, o miasto
nigdy jej rzucić nie trzeba –
czcząc bogów. Kto temu przeczy,
widać szaleństwa jest bliski.
(t. 1, s. 245, w. 901-904)

W świetle wyżej omówionych sztuk zaskakujący jest fragment Bellerofonta:

Ktoś – mówi: „Przecież są bogowie w niebie!”
Nie ma ich, nie ma. Chyba że ktoś pragnie
Głupio się trzymać starego gadania [9].

W dalszej części wypowiedzi nieznany bohater sztuki argumentuje, iż dowodem na nieistnienie bogów jest brak sprawiedliwości. Bezbożne państwa dzięki sile włóczni panują nad małymi miastami, szanującymi bogów. Wiara nie zapewnia politycznej racji, jak to zostało ukazane w Błagalnicach i w Dzieciach Heraklesa. Nie znamy kontekstu niniejszego cytatu, gdyżBellerofont zachował się jedynie fragmentarycznie. Nie możemy jednak wnioskować, że wypowiedź ta była odzwierciedleniem poglądów samego poety. Eurypides po raz kolejny wplata w mitologiczne tło opowieści odniesienia do współczesnej mu sytuacji politycznej. W tym przypadku cytowana wypowiedź jest aluzją do ateizmu i koncepcji prawa silniejszego, głoszonych przez takich sofistów jak Trazymach, Kallikles i Kritiasz.

Tworząc własną teologię filozoficzną, Eurypides czerpie z nauk dwóch współczesnych mu filozofów przyrody: Anaksagorasa z Klezomenaj i Diogenesa z Apollonii. Wpływ Diogenesa, który uważał powietrze w różnych postaciach za pierwszą zasadę wszechświata, najwyraźniej widać w dwóch fragmentach sztuk Eurypidesa:

Ziemia ogromna i Dzeusowy Eter.
On to i ludzi, i bogów rodziciel,
Ona wilgotne krople deszczowe
W łono przyjąwszy rodzi śmiertelników,
Rodzi im pokarm i rodzaje zwierząt [10].

Widzisz tam w górze nieskończony Eter,
Co ujął ziemię w wilgotne ramiona?
Tego zwij Dzeusem, za boga uważaj! [11]

Eurypides przypisuje powietrzu atrybuty podobne do tych, które nadał filozof: powietrze (Aér u Diogenesa, u Eurypidesa określone jako Éther) jest nieskończone (u Diogenesa wieczne i nieśmiertelne), jest bogiem, przy czym pojęcie theós należy rozumieć jako określenie filozoficzne, nie mitologiczne. Postać Zeusa została przywołana przez Eurypidesa nie jako konkretne bóstwo, lecz oczywisty dla każdego Greka symbol boskości.

Filozoficzna koncepcja bóstwa pojawia się także w Trojankach. Zrozpaczona Hekabe wznosi modlitwę do powietrza:

Oparcie ziemi, któryś jest na ziemi,
Kimkolwiek jesteś, zagadkowy Bycie,
Dzeusie, czyś Ładem przyrody, czy Myślą
Ludzką, ja czczę cię, bo zawsze bezgłośny
Drogą ku prawu wiedziesz ludzkie sprawy.
(t. 2, s. 184, w. 884 – 888)

Jaeger uznaje modlitwę, jaką wznosi do powietrza Hekabe, za imitację teologii Diogenesa. Eurypides przedstawia jednak jeszcze dodatkowe właściwości, które są niezbędne, aby ludzie mogli modlić się do tego boga: człowiek musi mieć świadomy umysł i musi respektować najwyższe prawo[12]. Reinterpretację poglądów Diogenesa w cytowanym fragmencie sztuki możemy przypisać wpływowi, jaki miały na Eurypidesa poglądy Anaksagorasa. W jego filozofii szczególe miejsce zajmował „Rozum”, gdyż jest jedyną rzeczą niezmieszaną z niczym, występującą tylko w niektórych istotach. W żadnym z zachowanych fragmentów pism Anaksagorasa nie odnosi się on bezpośrednio do „Umysłu” jako bóstwa, jednak hymniczna forma wypowiedzi takie odniesienie sugeruje. Ponadto Anaksagoras określa „Umysł” jako nieskończony, samowładny, najdelikatniejszy i najczystszy, posiadający największą moc i wiedzę o wszystkim oraz przypisuje mu zdolność porządkowania przeszłości, teraźniejszości i przyszłości [13]. Eurypides w hymnie trojańskiej królowej przedstawia poglądy teologiczne Diogenesa i Anaksagorasa, lecz nie rozstrzyga o ich prawdziwości. Poeta bowiem zdawał sobie sprawę z ograniczoności ludzkiego rozumu i znikomości wiedzy na temat tego, co boskie, i dlatego każe Hekabe modlić się do „nieznanego bytu”. Eurypides jedynie relacjonuje poglądy, które znane były Ateńczykom V wieku p.n.e., jednak żadnej z tych koncepcji nie przypisuje wartości absolutnej.

Osobnej analizie należy poddać Bachantki, ostatnią sztukę stworzoną przez Eurypidesa. Akcja tragedii rozgrywa się w Tebach, gdy do miasta przybywa Dionizos, aby szerzyć swój kult i jednocześnie bronić czci swej matki, Semele, córki Kadmosa, oraz dowieść wątpiącym w jego boskie pochodzenie siostrom Semeli, iż jest on synem Zeusa. Poeta uczynił głównym motywem sztuki konflikt dwóch racji. Po jednej stronie stoją czciciele boga Dionizosa, czyli starcy: Kadmos, dawny władca Teb i Tejrezjasz, wieszczek, oraz kobiety tebańskie przeistoczone w bachantki. Drugą stroną sporu jest Penteus, młody władca Teb, który odrzucił kult Dionizosa. Istotę sporu wyjaśnia Tejrezjasz:

I nie mądrzymy się w tych boskich sprawach.
Stare wskazania ojców szanujemy,
Gdyż nie obali ich gadanie mędrków,
Choćby mądrości istne wymyślali.
(t. 4, s. 27, w. 200-204)

Kadmos i Tejrezjasz to pobożni starcy, dla których Dionizos reprezentuje dobroczynną dla ludzkości siłę, jednak aby przekonać swego wnuka, Penteusa, Kadmos przytacza argumenty nie religijne, ale racjonalne. Pierwszy z nich opiera się na zasadzie „pięknego kłamstwa”. Według starca Penteus powinien nazywać Dionizosa bogiem, nawet gdyby ten nim nie był, gdyż boskość Dionizosa przyniesie sławę Semele jako matce boga, a także całej rodzinie Penteusa i Kadmosa. Natomiast drugi argument ma charakter przestrogi. Starzec przywołuje tutaj historię Aktejona, który uważał się za większego łowcę od Artemidy, za co został rozszarpany przez własne suki, aby w ten sposób ukazany został nędzny koniec tych, którzy nie odnoszą się do bogów z szcunkiem.

Pod postacią Penteusa Eurypides zamierzał zaś pokazać sofistów, gloryfikujących intelekt i głoszących sceptycyzm religijny oraz związaną z tą grupą elitę Aten V wieku p.n.e. [14]. Dlatego Penteusa, zaślepionego swą mądrością, nie przekonują słowa starca i nie rozpoznaje w „zniewieściałym przybłędzie” Dionizosa. Jest to jednak pozorna mądrość człowieka wierzącego tylko swemu rozumowi. Prawdziwą mądrość posiadają tylko ludzie prości, oddający cześć bogom. Mądrość ta to sophía, której poeta przeciwstawił sophón, wiedzę pozorną, pochodzącą z kultu ludzkiego rozumu[15]. Swoją postawą Penteus sprzeciwia się także prawu (Nómoi), nakazującemu oddawanie czci bogom, będącemu nie tylko prawem ustanowionym przez ludzi, ale przede wszystkim wywodzącym się z natury[16]. Dlatego chór przestrzega Penteusa:

(Dionizos) nie cierpi tych, którym nie w smak
jasnym dniem i miłą nocą
byt rozkoszny wciąż przeżywać.
Lepiej serce, umysł trzymać
z dala od tych, co przemądrzy.
To, w co wierzy, to co czci
skromny, prostych ludzi tłum,
i ja dla siebie chcę przyjąć.
(t. 4, s. 35, w. 424-431)

Dramat Penteusa polega na jego bezgranicznej wierze w ludzki rozum, który odmawia uznania Dionizosa za boga i przez to prowadzi tebańskiego władcę do sprzeciwienia się prawu natury i zwyczajowi oraz skazuje bohatera na osamotnienie. I nie ma znaczenia, że on sam uważa swój sposób myślenia za słuszny i reprezentujący mentalność Greków, gdy w odpowiedzi na argument Dionizosa, iż nawet barbarzyńcy oddają mu cześć, Penteus nazywa rozum barbarzyński dużo gorszym. Okrutny bóg podstępnie ukarał pychę młodzieńca: poraża Penteusa szałem i przebiera go za kobietę, a gdy doprowadza go na stok Kithajron, tam bachantki, wśród których jest matka Penteusa, Agaue, rozszarpują Tebańczyka.

Bardzo trudno jest określić jednoznacznie, jak zrozumieć idee Bachantek[17]. Badacze, dla których Eurypides był przede wszystkim racjonalistą, interpretują sztukę jako protest poety wobec tradycyjnych wierzeń ludu. Po raz kolejny Eurypides, twórca przesiąknięty atmosferą filozoficzną Aten V wieku p.n.e., wystąpił w roli burzyciela religii opartej na wierzeniach mitologicznych. Tragedia ta jest odczytywana wręcz jako próba wyśmiania boskości i wielkości Dionizosa.

Istnieje także teza, iż Bachantki są palinodią na kult boga Dionizosa, nawróceniem poety, którego współcześni, zwłaszcza Arystofanes, oskarżali o ateizm. Przyczyną nawrócenia Eurypidesa miało być dostrzeżenie przez poetę potęgi Dionizosa okrutnej dla tych, którzy się sprzeciwiali przyjęciu jego kultu oraz porzuceniu spekulacji rozumowych jako bezowocnych.Bachantki byłyby więc udokumentowaniem obrzędów bachicznych i wskazaniem ich mitologicznych źródeł. Najbardziej przekonywująca, w świetle podjętego przeze mnie tematu, jest opinia Jadwigi Czerwińskiej, która odrzuca teorię palinodii. Twórczość Eurypidesa pokazuje, iż tragik traktował warstwę mitologiczną jako metaforę. Nie ograniczał się jedynie do przedstawienia w swych sztukach opowieści mitologicznych, lecz mit, często nieco zmieniony, był dla niego punktem wyjścia do snucia własnych refleksji. Dlatego trudno przypuszczać, aby Eurypides, który napisałBachantki, będąc dojrzałym twórcą, postąpił wbrew swoim zwyczajom i ograniczył się w tym dramacie jedynie do opisania kultu Dionizosa [18].

Stosunek Eurypidesa do religii został jasno ukazany w jego twórczości. Tragik odrzuca tradycyjny obraz bogów, traktując mitologię jako materiał poetycki, lecz jednocześnie dostrzega wpływ na życie społeczne teologii politycznej, opartej na kulcie bogów i herosów. Natomiast wszelkie nawiązania Eurypidesa do teologii filozoficznej są odzwierciedleniem ducha epoki, w której tworzył. Ze względu jednak na trudność interpretacyjną niektórych jego sztuk niełatwo udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy istnieje teologia Eurypidesa. Dyskusja nad tym zagadnieniem jest żywa wśród filologów, a odpowiedź na zadane pytanie nadal pozostaje otwarta.

[1] Dopiero w czasach hellenistycznych powstała teoria o istnieniu trzech teologii: a) mitologicznej poetów, b) państwowej polityków, c) naukowej filozofów, choć praktycznie istniała już w VI w. p.n.e. Por. A. Krokiewicz,Zarys filozofii greckiej, Aletheia, Warszawa 1995, s. 115.
[2] Ksenofanes B 11 i B 15: „Homer i Hezjod przypisali bogom wszystko, co dla ludzi jest hańbą i winą, czyli kradzież, cudzołóstwo i wzajemne oszustwa. [...] Gdyby jednak woły, konie czy lwy miały ręce i potrafiłyby nimi rysować lub czynić to, co umieją ludzie, konie malowałyby obrazy bogów podobnych do koni, woły do wołów, a ich ciała uczyniłyby podobnymi do swoich”. Cyt. za: H. Diels, Die Fragmente der Vorsokratiker, Weidmannsche Buchhandlung, Berlin 1922; przekład polski w: G.S. Kirk, J.E. Raven, M. Schofield, Filozofia przedsokratejska, przeł. J. Lang, Axis, Warszawa – Poznań 1999, s. 173-174.
[3] Eurypides, Oszalały Herakles, przeł. J. Łanowski, w: tegoż, Tragedie, t. 2, Prószyński i S-ka, Warszawa 2006, s. 89 (w. 342-347). Dalsze cytaty z tragedii Eurypidesa podaję za tym wydaniem i lokalizuję w tekście głównym wg schematu: nr tomu, nr strony, wersy.
[4] Według D.J. Conachera (Euripides and the Sophists, Duckworth, London 1998, s. 19) ukazanie przez Eurypidesa wspaniałej przyjaźni między Heraklesem a Tezeuszem ma na celu podkreślenie niegodziwości bogów.
[5] J. Gajda, Sofiści, Wiedza Powszechna, Warszawa 1989, s. 228-229.
[6] J. Mańkowski, Mity i świat Eurypidesa, Ossolineum, Warszawa 1975, s. 83.
[7] Poglądy Protagorasa przekazuje Platon w dialogu zatytułowanym imieniem sofisty (w. 320-322, 324-327), Platon, Protagoras, przeł. W. Witwicki, PWN, Warszawa 1958, s. 44-56.
[8] H. Diels, FVS, Prodicos B5, przeł. I. Krońska, w: J. Legowicz, Filozofia starożytna Grecji i Rzymu, PWN, Warszawa 1968, s. 117-118.
[9] Eurypides, Wybór fragmentów, przeł. J. Łanowski, w: tegoż, Tragedie, t. 3, PWN, Warszawa 1980, s. 656, fr. 286.
[10] Tamże, s. 688, fr. 839.
[11] Tamże, s. 690, fr. 941.
[12] W. Jaeger, Teologia wczesnych filozofów greckich, przeł. J. Wocial, Homini, Kraków 2007, s. 249.
[13] Rekonstrukcja poglądów Anaksagorasa na podstawie: G.S. Kirk, J.E. Raven, M. Schofield, dz. cyt., s. 357-360.
[14] J. Czerwińska (Człowiek Eurypidesa wobec zagrożenia życia, namiętnej miłości i ekstazy religijnej, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 1999, s. 253) podkreśla, że Penteus został przedstawiony „jako przesiąknięty racjonalizmem intelektualista epoki sofistycznej”.
[15] Zob. Eurypides, Bachantki, dz. cyt., t. 4, s. 33, w. 386-396. J. Conacher (dz. cyt., s. 102) tłumaczy te pojęcia jako wisdom i cleverness.
[16] Zob. Eurypides, Bachantki, dz. cyt., t. 4, s. 56-57, w. 884-896.
[17] Zob. dokładne przedstawienie poglądów poszczególnych uczonych w tej kwestii w R. Turasiewicz, W poszukiwaniu koncepcji ideowej dramatu: „Bakchantki” Eurypidesa, „Meander” 1994, z. 9/10.
[18] Zob. J. Czerwińska, Eurypides i jego twórczość dramatyczna, w zb.:Literatura Grecji starożytnej, t. 1, red. H. Podbielski, TN KUL, Lublin 2005, s. 846-848.

Anna Chlewicka

źródło: http://www.podteksty.eu/index.php?action=dynamic&nr=14&dzial=4&id=313

Ziobro miał być księdzem

2009-07-13T04:42:00.000-07:00

Pochodzę z rodziny, w której uzyskałem patriotyczne wychowanie. Miałem w rodzinie trzech księży, babcia też chciała, bym został księdzem, ale mnie się bardzo podobały dziewczyny - powiedział europoseł Zbigniew Ziobro w wywiadzie udzielonym "Dziennikowi" (nr 137 (13-14 VI 09)

Jak widać w Polsce największym dowodem patriotyzmu jest posiadanie księży w rodzinie. Przy czym jakoś nie zauważa się, że kler katolicki bez żadnych wyjątków należy do międzynarodowej organizacji z siedzibą w Watykanie. A interesy Watykanu i Polski przecież nie zawsze były i są zbieżne!

zdjęcie źródło: http://nagaprawda.blox.pl/html

Cicha cenzura książek profesora Andrzeja Nowickiego

2009-07-13T04:07:00.001-07:00

Tym, co usprawiedliwia istnienie gatunku ludzkiego, jest stworzony przez ludzi świat filozofii i arcydzieł poezji, malarstwa, rzeźby, architektury, muzyki.

Andrzej Nowicki

Profesor Andrzej Nowicki niedawno (28 maja) obchodził jubileusz 90-lecia urodzin i 70-lecia pracy naukowej. Jest znany na całym świecie religioznawcą i filozofem (na temat profesora Nowickiego napisano 840 pozycji w 17 językach obcych, m.in. w języku chińskim!). Profesor Andrzej Nowicki napisał ponad 50 książek na temat filozofii i religii w języku polskim, m.in. dzieła biograficzne o Giordano Bruno i Juliuszu Cezarze Vaninim, którzy za swoje przekonania zostali spaleni na stosie przez katolicką inkwizycję. W wywiadzie udzielonym Mariuszowi Agnosiewiczowi (www.racjonalista.pl) szacowny profesor stwierdził, że umieszczono go w drukowanym indeksie książek zakazanych, a jego książki usuwa się z bibliotek publicznych. Zaintrygowany tą wypowiedzią Profesora, czy aby nie jest ona przesadzona, postanowiliśmy sprawdzić katalog naszej Biblioteki Wojewódzkiej w Kielcach. I co się okazało? Że na ok. 50 pozycji książkowych prof. Andrzeja Nowickiego, jakie wydano w Polsce, w Bibliotece Wojewódzkiej w Kielcach nie ma ani jednej jego książki!

We współczesnej Polsce co prawda ludzi inaczej myślących nie pali się już na stosach, jak np. ateistę i ex-jezuitę Kazimierza Łyszczyńskiego w XVII w., ale przemilcza, usuwa ich dzieła z bibliotek publicznych, pomimo że są to ludzie wybitni i cenieni gdzie indziej, tylko nie w polskim, chciałoby się powiedzieć - ciemnogrodzie.

Dla polityków działających w Polsce pod dyktando kurii „niewybaczalnym grzechem” profesora Andrzeja Nowickiego jest to, że w katolickiej Polsce, której daleko jest jeszcze do świeckości, tolerancji i neutralności światopoglądowej, nie jest on katolikiem, ale wolnomularzem, masonem, człowiekiem myślącym i działającym niezależnie od Kościoła. Ci katoliccy politykierzy i zacietrzewieńcy zapominają przy tym, że wolnomularzami byli także: nasz ostatni król Stanisław August Poniatowski, Tadeusz Kościuszko czy niezłomny patriota Walerian Łukasiński.

Profesor Andrzej Nowicki i Atena

2009-07-07T09:49:00.000-07:00

Andrzej Nowicki z masonerią związany jest od roku 1994 (inicjowany w loży Europa). Był pierwszym Wielkim Mistrzem Wielkiego Wschodu Polski, pełniąc następnie funkcję Wielkiego Mistrza przez cztery kolejne lata (1997-2001). Obecnie jest Honorowym Wielkim Mistrzem WWP. W roku 1997 opublikował książkę Filozofia masonerii u progu siódmego tysiąclecia (s. 374). Był także wiceprezydentem Polskiej Grupy Narodowej Uniwersalnej Ligi Masońskiej (UFL) oraz członkiem Rady Programowo-Naukowej czasopisma "Wolnomularz Polski". W 1997 r. na jego wniosek postać Ateny znalazła się na pieczęci WWP, gdyż, jak uzasadniał, Atena jest dla masonów:

personifikacją Wolnej Rozumnej Myśli,
personifikacją pracy naukowo-badawczej i twórczości artystycznej,
personifikacją racjonalizmu i humanizmu,
personifikacją Kultury rozumianej jako świat twórców realnie obecnych w świecie cudownych dzieł ludzkich mózgów i ludzkich rąk,
personifikacją tej zjednoczonej Europy, którą chcemy zbudować na fundamencie najceniejszych wartości cywilizacji europejskiej; tych wartości, które pojawiły się u wielkich myślicieli starożytnej Hellady. [24.12.1996]

Od grudnia 2008 pisze dzieło swojego życia - Atena Creanda. W pierwszej części książki omawia wszystkie formy obecności PALLADY-ATENY-MINERWY-SOFII w poezji, filozofii, malarstwie, rzeźbie, muzyce kultury światowej ostatnich trzech tysięcy lat (włącznie z kulturą chińską), w drugiej części tworzy własny portret ATENY (której jeszcze nie ma). Bogini ta istnieje tylko jako PERSONIFIKACJA AKTYWNOŚCI KULTURALNEJ, jest to tym samym całkowicie świecka ATEISTYCZNA RELIGIA KULTURY jako wartości najwyższej. Książka ta jest równocześnie częścią zbudowanego przez Filozofa systymu filozofii, systemu ergantropijnej inkontrologii - mianowicie jest ERGANTROPIJNĄ AKSJOLOGIĄ.

źródło: wolnomularstwo.pl

Jak rozpoznać OPĘTANIE przez DIABŁA? I jak rozpoznać opętanie chrześcijańskie?

2009-06-30T12:21:00.000-07:00

Wyjaśnia egzorcysta Ks. Andrzej Grefkowicz: "Opętanie najłatwiej rozpoznać po awersji do wszelkiego rodzaju sacrum. Szatan nienawidzi Boga, Jezusa, Maryi, Pisma Świętego. Zdarza się, że człowiek, którym włada demon, nie może wejść do kościoła. Gdy przekracza próg świątyni poci się, traci przytomność, ma ataki duszności, napady lęku".

A jak rozpoznać opętanie chrześcijańskie? Opętany delikwent wszędzie szuka Żydów - zawziętych wrogów katolickiego narodu polskiego, jednocześnie nie zauważa, że codziennie modli się do... Żydów - Jezusa i Maryi, apostołów i świętych; codziennie słucha "katolickiego głosu" w swoim domu, czyli Radia Maryja, i ogląda telewizję "Trwam". A kiedy ze zwykłej ciekawości zobaczy gdzieś w diabelskiej telewizji, na innym "grzesznym kanale", nagą piękność dostaje ataków duszności, drżą mu ręce, poci się, a nawet traci przytomność. Widzi w niej bowiem... DIABŁA, któremu z największa rozkoszą dałby się przelecieć! Opętanie pogłębia się i dotąd dobry i prawy chrześcijanin zamienia się w grzesznego onanistę, masturbującego się przy każdej, nadarzającej się tylko okazji. Ale potem idzie skruszony do spowiedzi i wyznaje swoje winy, wkrótce ponownie spogląda pożądliwym, diabelskim okiem na ponętne parafianki skupione w tym samym kościele;) Diabeł zawsze w nim zwycięża! Diable jesteś niemożliwy!

Znowu Cejrowski - naczelny katol-ik III RP

2009-06-30T12:11:00.000-07:00

Jak donosi "Dziennik"

Przeciwnicy występu Madonny w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny wybierają się na krucjatę. Dokładnie - "krucjatę różańcową w intencji wynagradzającej zniewagę Matki Boskiej". Rozpoczną ją za kilka dni w kościele. Do protestujących dołączył też Wojciech Cejrowski.

Protestujący zrzeszeni w Komitetcie Obrony Wiary i Tradycji Narodowych "Pro Polonia" zwrócili się o poparcie tego pomysłu do najważniejszych osób w polskim kościele - metropolity warszawskiego arcybiskupa Kazimierza Nycza, przewodniczącego Episkopatu arcybiskupa Józefa Michalika oraz kapelana wojska i policji - biskupa Tadeusza Płoskiego.

Jednocześnie zapowiadają, że na początku lipca w kościele sióstr wizytek w Warszawieodbędzie się msza rozpoczynająca "krucjatę różańcową w intencji wynagradzającej zniewagę Matki Boskiej".

Do przeciwników koncertu dołączył też Wojciech Cejrowski. Zawzięcie wojujący z gejami podróżnik pisze na swojej stronie: "Madonna znaczy to samo, co Notre Dame, Our Lady czy Nasza Pani czyli Matka Boża. Znaczy to samo, co Częstochowska Pani - Czarna Madonna!!! Oznacza bardzo konkretną osobę, która jest Matką naszego Zbawiciela i naszą własną. Która jest Królową Nieba i Ziemi".

Jednocześnie Cejrowski zaznacza, że nie jest przeciwnikiem samego koncertu Madonny w Polsce, ale organizowania go w tym terminie. "Matka Boska Królowa Polski jest symbolicznie istotna i powinna być uszanowana. (...) Przynajmniej na tyle, na ile szanujemy orła, flagę i Mickiewicza. Nie podobałoby nam się oglądać zespołu The Eagles w gaciach z orłem w koronie, prawda?" - prowokacyjnie pyta Cejrowski i zachęca do podpisywania petycji przeciw koncertowi.

Mohery w SKOKU nie płacą!

2009-06-30T11:31:00.000-07:00

Dziś dowiedziałem się ze źródła, tj. od pracownika SKOK-u, że słuchacze Radia Maryja są zwolenieni od... opłat za przelewy (tak!). W ten oto sposób rodzi się KLEROKRACJA. Najwidoczniej partia braci i Ziobry (PiS) "niskie" interesy ekonomiczne poświęca dla celów wyższych, tj. politycznych.

Nikos Vertis MP3 - Poia esy;

2009-06-21T08:23:00.001-07:00

http://www.getmusic.com.au/artist/music/detail.aspx?pid=3451&aid=9105

Πάλι ύπνος δε με πιάνειμ' έχει η σκέψη σου πεθάνειπάλι στο άδειο σπίτι μόνος θα ξημερωθώΚι εσύ θέλεις να ξεχάσωμ' άλλο τρόπο ν΄αντιδράσωκαι μου λες αν δεν αλλάξωπως θα τρελαθώ
Ποια εσύ που έχεις μάθει μονάχα να λεςπου χωρίς να 'χω φταίξει με καιςκι έχεις φύγει χωρίς ενοχές Ποια εσύ που πατάς τόσους όρκους ζωήςπου πεθαίνω κι αδιαφορείςνα τα λες όλα αυτά πώς μπορείςΠοια εσύ
Σκέφτομαι τον έρωτά μαςτα χαμένα όνειρά μαςκι η πληγή ξαναματώνειμέσα στη καρδιάΚι εσύ όλα απλά τα βλέπειςκαι για όλα λύση έχειςλες κι οι δυο είχαμε ζήσειμόνο μια βραδιά
Ποια εσύ που έχεις μάθει μονάχα να λεςπου χωρίς να΄χω φταίξει με καιςκι έχεις φύγει χωρίς ενοχέςΠοια εσύ που πατάς τόσους όρκους ζωήςπου πεθαίνω κι αδιαφορείςνα τα λες όλα αυτά πώς μπορείς

Maria Janion o Polsce i Słowiańszczyźnie

2009-06-17T09:43:00.000-07:00

Trzeba pamiętać o tym, co dawno się wydarzyło, a zostawiło swoje piętno. Otóż znamiennym rysem chrystianizacji Polski był negatywny stosunek łacińskich misjonarzy do pogańskiej mitologii i religii Słowian, które zostały dość bezwzględnie zniszczone. A ponieważ łacińscy misjonarze pochodzili przeważnie z Niemiec, opór Słowian przeciwko nim był często oporem antyniemieckim.

http://wyborcza.pl/1,85122,4500366.html?as=3&ias=4&startsz=x

ancient-bulgaria.com

2009-06-13T05:42:00.000-07:00

During the 1st millennium BC the Macedonian region was populated by a mixture of peoples - Thracians, Illyrians, and Greeks. Between 356BC and 342BC Philip II of Macedon would venture deep into Thrace. He would also conquer most of Greece, creating the League of Corinth, an offensive and defensive alliance of all the Greek states except Sparta, organized in 337 BC. The Greeks hated the barbarian Philip, and were especially aggravated by his thick accent when speaking Greek.Philip II tried to force a passage through the Triballi’s land. But they inflicted a heavy defeat on him, scaring him for

life. When Philip II of Macedon died, his son, Alexander the Great set out to conquer the world.

Więcej na stronie:

http://www.ancient-bulgaria.com/2006/09/04/macedonian-story-about-philip-ii-alexander-the-great-and-thracian-treasures/#comment-22962

Upadek rzymskiego ducha a chrystianizacja

2009-06-08T11:19:00.000-07:00

Ciekawe spostrzeżenia Lecha Brywczyńskiego:

W jakiej mierze upadek rzymskiego ducha jest związany z chrystianizacją? - to już temat do odrębnych rozważań. Pewną wskazówką może być fakt, iż chrześcijańscy cesarze z IV w. n.e. potulnie płacili okup Germanom z drugiego brzegu Renu. Za co? Za zgodę Germanów na przewożenie rzymskimi statkami zboża z Brytanii! Jedynym cesarzem, który przeciwstawił się tej niegodnej dawnych Rzymian praktyce był ostatni, pogański imperator - Julian Apostata. Po przybyciu do Galii ok. 359 r. Julian nie zapłacił barbarzyńcom okupu - zamiast tego, wzorem Tyberiusza, uderzył na Germanów i rozgromił połączone, germańskie plemiona w wielkiej bitwie pod Argentorate (dzisiejszy Strasburg). Germanowie nie tylko zrezygnowali z okupu, ale także zmuszeni byli wypuścić pojmanych w minionych latach jeńców i odbudować zniszczone przez siebie mosty na Renie. Nie sił brakowało więc Rzymowi w IV. w n.e., ale …rzymskiego ducha. A jednym z głównych składników owego ducha była dawna, pogańska religia.

http://www.kulturaihistoria.umcs.lublin.pl/archives/107

Sciaga.pl O OBŁUDZIE POGAŃSKIEJ;)

2009-06-08T10:17:00.000-07:00

Polak-katolik SIENKIEWICZ się kłania...

"Mimo strachu pogan o swoje mienie, potrafili oni cieszyć się z krzywdy niewinnych ludzi skazywanych na pożarcie przez dzikie zwierzęta, ukrzyżowanie czy też spalenia na stosie.

Choć świat pogański to świta zły (oryginalny zwrot - przyp. mój - EP), pełen widoku ludzi konających, przyciąga uwagę innych. Rzym był panem świata, ale też był jego wrzodem.

Wiało od niego trupią wonią. Ów uwieńczony wóz, na którym w postaci triumfatora stał Rzym, wlokąc za sobą spętaną trzodę narodów, idzie ku przepaści.

Nie miści się w głowie, ze człowiek mógł zamienić potężne miasto w ogień, pochłaniając tym samym tysięce ludzi tylko po to, żeby udoskonalić swoją poezję.

Rozum ludzki nie jest w stanie pojąć jak można udawać rozpacz po śmierci własnego dziecka w celu uzyskania współczucia poddanych.

Życie światowładnego dworu było jednym wielkim błazeńskim korowodem i jakąś niepojętą orgią, która kiedyś musiała się skończyć...".

http://www.sciaga.pl/tekst/13633-14-swiat_poganski_swiatem_pelnym_zaklamania_i_obludy

1. Już pierwsze zdanie nie wytrzymuje krytyki w świetle źródeł historycznych. Wystarczy sięgnąć po TACYTA!

2. Zły świat? - Świat, który wydał najdoskonalsze prawo w historii? - Trupia woń? - A kult ukrzyżowanego i męczenników, katakumby...- Pan i wrzód??? "Pełen widoku ludzi konających" (ale po co do tego "widoku")? Doprawdy Rzym nie konał cały! Kościoły chrześcijańskie były jedynie niewielkimi sektami w owym czasie. Były to prześladowania z gruntu NIETOLERANCYJNEJ mniejszości, która odmawiała obywatelskiego posłuszeństwa; negowała wartości świata, w którym żyła; chciała go zmieniać według własnego widzimisię. Powtórzę: nietolerancyjna, antycywilizacyjna sekta zionąca nienawiścią do "Babilońskiej nierządnicy". Dziś podobnie mamy tych wyznawców Krzyża, co na co dzień zioną nienawiścią do "pogańskiej Unii Europejskiej", to jednak wcale nie przeszkadza im ubiegać się o milionowe dotacje od tejże "pogańsko-szatańskiej Unii"!

3. Nie ma pewności co do tego, że Neron kazał podpalić Rzym! Ks. prof. Żywczyński - podkreślam ksiądz katolicki! - nie wyklucza, że mogli to zrobić... chrześcijanie. Może w ten sposób owi ludzie nie z tego świata chcieli przyspieszyć bliski, jak wierzyli, koniec pogańskiego świata, którego tak nienawidzili?

4. Neron i poddani. Hm... czy faktycznie zależało mu kiedykolwiek na współczuciu poddanych? Wątpię.

5. Bez komentarza.

A co do obłudy? Celują w niej zwłaszcza ci, którzy co innego głoszą, a co innego robią na co dzień... zwłaszcza CHRZEŚCIJANIE bez względu na to, czy są to metrykalni, chodzący do kościoła od wielkiego dzwonu, czy praktykujący na co dzień ewangeliczne cnoty "naśladowcy Zbawiciela" (z osobistych doświadczeń wiem, że ci są szczególnie chciwi, wredni i obłudni).